• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
انجمن ها > انجمن قرآن و عترت > صفحه اول بحث
لطفا در سایت شناسائی شوید!
قرآن و عترت (بازدید: 202)
سه شنبه 1/5/1392 - 22:25 -0 تشکر 624865
زندگانی کریم اهل بیت (ع)





امام حسن علیه السلام

مولود رمضان

از خاطره هجرت پیامبر صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله سه سال و از ماه رمضان پانزده روز می‏گذشت كه بشارت تولد نخستین شكوفه پیوند فرخنده علی و فاطمه علیه‏السلام ، شهر مدینه را سرشار شادی و شور كرد؛ شكوفه‏ای كه نام مبارك چهارمین معصوم، حضرت حسن بن علی علیه‏السلام را به سومین شاخه طوبی می‏آویخت و عرشیان را با نغمه‏های سرور بر سریر شكوه‏مند پیامبر صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله فرستاد تا بهترین شادباش‏های خود را در طبق‏های نور نثارش كنند. در آن هنگامه ارج‏مند، مولودی پا به عالم ناسوت گذاشت كه به رموز عالم لاهوت آشنا بود. برگزیده‏ای كه علمش فراتر از تمام علوم و اعجازش فراتر از زمان و مكان بود.

لب‏ریز از لبخند

در تولد شكوه‏مند امام مجتبی علیه‏السلام عرش خدا جاریِ سرور، شهر مدینه سرشار شادی و خانه علی و فاطمه لب‏ریز از لبخند بود. علی علیه‏السلام ، هم بر تولد میوه دلش حسن علیه‏السلام و هم بر ولادت وصی و جانشین خود ـ كه حافظ آرمان رسول خدا بود ـ شادمان گشته بود. فاطمه علیهاالسلام از این‏رو كه خانه‏اش روشنی دیگری از نور امامت گرفته، لبخند می‏زد و پیامبر صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله نیز بر تبسم علی و فاطمه متبسم بود؛ چرا كه خانه‏ای برای باغبانی عدالت برافراشته بودند و فرزندانی در مقام امامتْ در سنگر حفاظت از رسالت تربیت می‏كردند. امام حسن علیه‏السلام نخستین میوه این بوستان بود كه از چهره رسولْ زینت و از دریای معطر بتولْ عطر گرفته بود. زیبا فرزندی كه صورتی آراسته و سیرتی مزین از اوصاف رسول مكرم داشت.

ولادت

از حریم فاطمه در نیمه ماه صیام چهره ماه حسن تابید با وجه حسن پروردگار متعال در سال سوم هجرت از بحر نبوتْ گوهری گران‏بها پدید آورد؛ این گوهر تاب‏ناك، نخستین ثمره پیوند امامت و نبوت بود. ابومحمد حسن بن علی بن ابی‏طالب، پیشوای دوم شیعیان و چهارمین معصوم از چهارده معصوم است كه تولد آن حضرت بنابر گفته بیش‏تر مورخان، در مدینه و روز سه‏شنبه 15 رمضان رخ داده است. نام‏گذاری امام و آداب اسلامی مربوط به نوزاد از سوی پیامبر صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله انجام گرفت و نام «حسن» كه گویا تا آن زمان در میان اقوام عرب رایج نبوده، انتخاب گردید. كنیه آن حضرت «ابومحمد» و القاب آن بزرگ‏وار «سیّد، سَبْط، امین، حُجّت، بِرّ، نقی، زَكی، مجتبی و زاهد» گفته شده است.

خدا نکنه تا آدم نشدیم دنیا بهمون رو کنه

کربلا کربلا اللهم الرزقنا

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین (ع)

سه شنبه 1/5/1392 - 22:30 - 0 تشکر 624866



ولادت مبارك


ولادت امام حسن مجتبی علیه‏السلام كه هم‏زمان با سال‏های آغازین استحكام اندیشه‏های اسلامی در سرزمین حجاز بود، از چند جهت ویژگی داشت. این مولود برای خاندان پیامبر صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله از آن رو كه نخستین نواده پیامبر صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله و ثمره پیوند نبوت و امامت بود، اهمیت داشت. مسلمانان نیز مشتاق بودند نوادگان و بازماندگان پیامبر خود را ببینند و از استمرار نسل آن حضرت مطمئن باشند. هم‏چنین این ولادت مبارك، مُهر یأسی بود بر اذهان كفر پیشگانی كه دل به بی‏ثمری خاندان نبوت و امید به قطع سلسله امامت داشتند.

دوستی امام حسن علیه‏السلام


شكوه وجود و مقام بلند امام حسن مجبتی علیه‏السلام و محبت و دوستی آن امام همام در روایات بسیار، تأكید شده است. ابوهُرَیْرِه كه از راویان مشهور و قابل اعتماد اهل سنت است، روایت كرده: من در یكی از كوچه‏های مدینه به اتفاق پیامبر اكرم صلی ‏الله‏ علیه‏ و‏آله می‏رفتم، ناگهان ایشان برگشت و سه بار فرمود: طفل خردسال [من] كجاست؟ حسن بن علی را بخوانید. حسن بن علی برخاست و پیش آمد. پیامبر خدا فرمود: «بار الها به حقیقت من او را دوست دارم، پس دوست بدار هر كس كه او را دوست دارد».
ابوهریره می‏گوید: «پس از این گفتار پیامبر گرامی اسلام، هیچ كس را به اندازه حسن بن علی علیه‏السلام دوست نداشتم».

دوستان و دشمنان


آنان كه اسلام راستین را راه زندگی برگزیده‏اند و سیره رفتار خود را از كلام پیامبر خاتم و اهل‏بیت نورانی او وام می‏گیرند، در دوستی و محبت و حتی در بغض و نفرتشان نیز رهرو راه آنانند؛ از این رو مهرمندانه به اهل بیت پیامبر صلی ‏الله ‏علیه ‏و‏آله ـ كه تاكید بر محبتشان در كلام رسول خدا صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله موج می‏زند ـ عشق می‏ورزند. سلمان فارسی، صحابی بزرگ پیامبر صلی الله‏ علیه‏ و‏آله روایت كرده است: رسول خدا صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله درباره حسن و حسین می‏فرمود: «هر كس این دو را دوست بدارد، من هم او را دوست می‏دارم و هر كس را من دوست داشته باشم، خداوند نیز او را دوست می‏دارد و هر كس را كه خدا دوست بدارد، داخل بهشت می‏كند؛ هر كس این دو را دشمن بدارد، من او رادشمن می‏دارم و هر كس را من دشمن داشته باشم، خدا هم او را دشمن می‏دارد و كسی را كه خدا دشمن بدارد، او را داخل جهنم می‏كند و برای او عذاب آماده است».

خدا نکنه تا آدم نشدیم دنیا بهمون رو کنه

کربلا کربلا اللهم الرزقنا

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین (ع)

سه شنبه 1/5/1392 - 22:33 - 0 تشکر 624867



وارث نبی صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله


امام مجتبی علیه‏السلام مظهر زیبایی‏های معنوی و صفات عالی الهی بود؛ چرا كه به شهادت راویان بسیار، صورت و سیرت را از برترین وجود هستی پیامبر خاتم به ارث برده بودو شبیه‏ترین مردمان به ایشان بود. حضرت فاطمه زهرا علیهاالسلام نیز وقتی دو فرزند دل‏بندش حسن و حسین علیهماالسلام را به دیدار پدرش رسول خدا آورد و فرمود: ای پدر بزرگ‏وارم، این دو فرزندان شما هستند، چیزی درباره آنان به یادگار بگذارید كه همیشه یادآور شما باشد، پیامبر خدا صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله فرمودند: «امام حسن، پس هیبت و سیادتم نصیب او می‏گردد و امام حسین علیه‏السلام ، پس بخشش و شجاعتم نصیب اوست».

بر شانه‏های نبی (صلّی الله علیه و آله و سلّم)


امام حسن مجتبی علیه‏السلام هفت سال از عمر شریفشان را در پرتو حیات گران‏قدر نیای بزرگ‏وارشان رسول خدا صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله سپری كردند. آن‏چه از تاریخ‏نویسان در این مدت بر جای مانده، همه از عشق شدید و علاقه‏ای عجیب و فراتر از محبت عادی پدر و فرزندی بین پیامبر صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله و امام مجتبی علیه‏السلام حكایت دارد. عایشه همسر رسول خدا صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله در این‏باره می‏گوید: «پیامبر صلی ‏الله ‏علیه‏ و‏آله امام حسن علیه‏السلام را بر شانه‏هایش سوار می‏كرد، مردی در این حالت بر او گذشت و گفت: چه برتر مركبی سوار شده‏ای كودك. پیامبر خدا صلی الله ‏علیه‏ و‏آله فرمود: و چه برتر سواری است او. گاهی نیز كه حضرت به سجده می‏رفت، امام حسن علیه‏السلام می‏آمد و بر پشتش سوار می‏شد و ایشان سجودشان را به درازا می‏كشاندند. وقتی نماز به پایان می‏رسید، مسلمانان علت این كار را می‏پرسیدند، پاسخ می‏فرمود: فرزندم بر من سوار بود و نمی‏خواستم ناكامش گذارم».

تجلی رسول خدا صلی ‏الله‏ علیه‏ و‏آله


توصیف‏كنندگان حقیقت‏خواهی كه به ترسیم سیمای آفتاب‏گونه امام مجتبی علیه‏السلام پرداخته‏اند، ایشان را در صورت و صلابت و در سیرت و قدرت، بیش از هر كسی به پیامبر خدا صلی‏ الله ‏علیه‏ و‏آله شبیه دانسته‏اند. «غزالی» دانشمند بزرگ اهل سنت در كتاب احیاءالعلوم می‏گوید: «پیامبر صلی ‏الله‏ علیه‏ و‏آله به او (حسن بن علی علیه‏السلام) فرمود تو در صورت و سیرت، شباهت به من داری». و بنابر آن‏چه از «مالك‏بن‏اَنس» گفته شده، هیچ كس از او به پیامبر شبیه‏تر نبود. امام مجتبی علیه‏السلام افزون بر افتخار برگرفتن دانش و صفات پسندیده از نیای بزرگ‏وارش پیامبر و پدر ارجمندش امام علی علیه‏السلام ، صفات برجسته دیگری داشت كه در هیچ كس دیگر از مردمان فراهم نیامده بود. مسلمانان، اخلاق نیكو، صلابت در حق، فداكاری در راه خدا و نیك اندیشی برای بشریت را در وی می‏یافتند. امام مجتبی علیه‏السلام شخصیت رسول خدا صلی ‏الله ‏علیه ‏و‏آله و پدر بزرگ‏وارش را تجسم بخشید و از هر نظر مسلمانان را به یادشان انداخت؛ از این رو دوستش داشتند و گرامیش می‏دانستند. 

خدا نکنه تا آدم نشدیم دنیا بهمون رو کنه

کربلا کربلا اللهم الرزقنا

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین (ع)

سه شنبه 1/5/1392 - 22:34 - 0 تشکر 624868



پناهگاه مستمندان


امام مجتبی علیه‏السلام نه تنها از نظر علم و زهد و تقوا مقامی برگزیده داشت، بلكه در بذل و بخشش و دستگیری از بیچارگان و درماندگان نیز زبان‏زد خاص و عام بود. وجود گرامی آن حضرت آرام‏بخش دل‏های دردمند، پناهگاه مستمندان و تهیدستان و نقطه امید درماندگان بود. هیچ فقیری از در خانه آن حضرت ناامید برنمی‏گشت و هیچ آزرده‏دلی شرح پریشانی خود را نزد آن بزرگ‏وار بازگو نمی‏كرد، جز آن‏كه مرهمی بر دل آزرده او می‏نهاد. گفته‏اند روزی مردی اعرابی، به نیاز به درگاه ایشان آمد حضرت فرمود هر چه در خانه هست به او بدهید، بیست هزار درهم در خانه بود كه همه را به او دادند. اعرابی گفت: مولای من، نمی‏خواستی تا نیازم را بگویم؟ امام فرمودند: «ما مردمی هستیم كه بخشش فراوانی داریم و همواره امید و آرزو را برآورده می‏كنیم. پیش از آن‏كه كسی از ما بخواهد، می‏بخشیم؛ چون پاس آبروی سؤال‏كننده را می‏دانیم».

همنشین دردمندان


روزی گذر امام مجتبی علیه‏السلام بر گروهی از مستمندان افتاد كه روی زمین نشسته و مشغول خوردن نانی بودند كه همراه داشتند. آنان امام را دعوت به همراهی با خود كردند امام فروتنانه با ایشان نشست و فرمود: خداوند مستكبران را دوست ندارد وقتی كه نان خوردن‏شان پایان گرفت، آنان را دعوت به ضیافت خود كرد و خوراكشان داد و لباسشان پوشانید و بر ایشان بخشش بسیار كرد.
یك بار دیگر بر فقرایی گذشت كه مشغول خوردن بودند، پس از مركبش پیاده و با آنان هم‏غذا شد. سپس آن مسكینان را به خانه برد و اطعام كرد و بخشش داد و فرمود: آن‏ها كرم بیش‏تری دارند؛ زیرا هر آن‏چه داشتند در برابرم نهادند و ما به جز آن‏چه به ایشان دادیم، داریم.

رفتار كریمانه


یكی از اهالی شام، از كسانی كه معاویه آنان را آكنده از كین و نفرت نسبت به علی و آل علی علیه‏السلام ساخته بود، بر امام حسن مجتبی علیه‏السلام گذشت و ناروا و ناسزای بسیاری بر ایشان گفت. امام صبورانه سكوت كرد؛ چراكه می‏دانست او علی و خاندانش را تنها از همان دیدی كه معاویه تصویرشان كرده می‏بیند. وقتی مرد شامی سخنان درشت و بی‏ادبانه خود را به پایان رساند، امام مهرمندانه بر او لبخندی زد و به شیوه‏ای آرام و برخاسته از بخشندگی و بزرگ‏واری با وی سخن گفت و هر چه دیده یا شنیده بود، نادیده انگاشت و فرمود: ای مرد! اگر غریبه‏ای و راه به جایی نمی‏بری به منزل ما بیا؛ اگر حاجتی داری، تو را یاری خواهیم كرد؛ اگر راهنمایی بخواهی، تو را راهنمایی می‏كنیم؛ اگر گرسنه‏ای، بر منزل ما فرود آی؛ اگر بی‏پناهی، پناهت می‏دهیم و به همین شیوه كه سرشار از عطوفت و مهربانی بود، به سخن گفتن با وی ادامه داد. مرد از این رفتار كریمانه، سرشار شرم و آزرم شد و طلب عفو و بخشش كرد و می‏گفت: خداوند می‏داند كه رسالتش را در كجا بنهد.

خدا نکنه تا آدم نشدیم دنیا بهمون رو کنه

کربلا کربلا اللهم الرزقنا

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین (ع)

سه شنبه 1/5/1392 - 22:35 - 0 تشکر 624869



آیینه جمال و جلال


خداوند متعال در وجود گران‏قدر امام مجتبی علیه‏السلام با قلم صنع خویش جمالی دل‏ربا و جلالی شكوه‏مند را در هم آمیخته و سیمایی دل‏پذیر از آیت الهی خود را به تصویر كشیده بود. درباره امام مجتبی علیه‏السلام روایت شده: چهره مباركش سرخ و سفید بود، دیده‏هایش گشاده و بسیار سیاه می‏نمود و به فرموده پدر بزرگ‏وارش علی علیه‏السلام ، از سیما و شمایل، شباهت بسیار به رسول خدا صلی‏ الله‏ علیه ‏و‏آله داشت. گاه بر در خانه خویش بر زیراندازی می‏نشست. مردمانی كه از آن‏جا می‏گذشتند در تحیّر از جلال و عظمت آن بزرگ‏وار می‏ایستادند تا آن‏كه راه كوچه از ازدحام مردم مسْدود می‏شد. حضرت به خانه بر می‏گشت و مردم پراكنده می‏شدند. هم‏چنین در راه حج، هر كس چشمش به جمال نورانی امام مجتبی علیه‏السلام می‏افتاد، از مركب پیاده می‏شد تا چهره زیبا و پرجاذبه ایشان را زیارت كند.

راوی نور


امام مجتبی علیه‏السلام دوران كودكی را در دامان پر مهر و محبت جدّش رسول خدا ترببیت یافت و اسرار الهی را از آن حضرت آموخت. گاه آن حضرت در هنگام نزول وحی در كنار پیامبر بود و آیات الهی را از زبان ایشان می‏شنید و برای مادرش بازگو می‏كرد. وقتی حضرت علی علیه‏السلام به خانه می‏آمد، می‏دید همسرش حضرت زهرا علیهاالسلام از نزول آیات الهی آگاه است، وقتی از ایشان سؤال می‏كرد، پاسخ می‏شنید كه فرزندم حسن علیه‏السلام برایم بیان كرده است. قدرت حافظه و حفظ حدیث امام مجتبی علیه‏السلام به اندازه‏ای بوده است كه گاه روایات بسیاری از آن حضرت، بدون واسطه از رسول خدا صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله نقل شده و در كتاب‏های حدیث آمده است.

گل خوش‏بوی پیامبر صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله


« ذَهبی» كه از دانشمندان بزرگ اهل سنت است، در كتاب معروف خود به نام تَذْكِرَةُ‏الحُفّاظ از «ابی‏بكره» روایت كرده است كه: رسول خدا چنان بود كه هرگاه به نماز می‏ایستاد، حسن می‏آمد و بر پشت و یا گردن آن حضرت بالا می‏رفت و رسول خدا صلی ‏الله‏ علیه‏ و‏آله او را به آرامی بلند می‏كرد كه نیفتد و این كار بارها اتفاق می‏افتاد و چون نماز آن حضرت به پایان می‏رسید، مردم كه از رفتار پیامبر متعجب بودند، می‏گفتند: ای رسول خدا! ما ندیدیم كاری را كه با حسن انجام دادی، با هیچ كس دیگری تكرار كنی. آن حضرت می‏فرمود: آری، به راستی كه او گل خوشبوی من در دنیاست و به حقیقت كه این پسر من، سید و بزرگ‏وار است.

خدا نکنه تا آدم نشدیم دنیا بهمون رو کنه

کربلا کربلا اللهم الرزقنا

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین (ع)

سه شنبه 1/5/1392 - 22:38 - 0 تشکر 624870



حسن را دوست بدارید


در آیینه روایات از مقام بلند و عظمت وجود امام مجتبی علیه‏السلام سخن‏های بسیار می‏بینیم. این روایات بی‏شمار كه راویان بسیار از اهل سنت نیز آن را آورده‏اند هر یك از نگاهی راه‏گشا در دوستی و محبت آن امام همام تأكید كرده‏اند. «زُهیرِبنِ‏اَقْمَر» كه از راویان حدیث است، می‏گوید: پس از شهادت امیرمؤمنان علی علیه‏السلام هنگامی كه فرزندش حسن‏بن‏علی علیه‏السلام سخن‏رانی می‏كرد، مردی گندم‏گون و بلند قامت از قبیله «اَزُد» برخاست و گفت: به راستی كه رسول خدا را دیدم كه حسن را بر گردن خود سوار كرده بود و می‏فرمود: «هر كس مرا دوست دارد، باید كه او را دوست بدارد. هر كه حاضر است، این گفتار را به آنان كه غایبند برساند» و اگر این دستور صریح رسول خدا نبود من برای شما آن را بازنمی‏گفتم.

شفاعت


«ابن‏شهرآشوب»، دانشمند بزرگ جهان اسلام، در كتاب مشهور خود به نام مناقب از امام باقر علیه‏السلام روایت كرده است مردی در زمان رسول خدا صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله مرتكب گناهی شد. او شرم‏زده و خجل از كرده خویش، خود را پنهان ساخت، تا آن‏كه روزی حسن و حسین (علیهم السّلام) را در كوچه خلوتی مشاهده كرد. آن دو را در آغوش گرفت و بر دوش خود سوار كرد و به نزد رسول خدا آورد و گفت: من به خداوند تعالی و به این دو پناهنده شده‏ام. رسول‏خدا صلی‏ الله ‏علیه‏ و‏آله كه زیركی آن مرد را دید، آن قدر خندید كه دست مباركش را جلوی دهان گرفت. سپس به آن مرد فرمودند: تو آزادی و به امام حسن و حسین نیز چنین گفتند: شما را درباره این مرد شفیع قرار دادم. به دنبال این واقعه این آیه نازل شد: «... و اگر ایشان هنگامی كه به خود ستم می‏كردند به نزد تو می‏آمدند و از خدا طلب آمرزش می‏كردند و پیامبر هم برای آن‏ها استغفار می‏كرد، خدا را توبه‏پذیر و مهربان می‏یافتند».

خدا نکنه تا آدم نشدیم دنیا بهمون رو کنه

کربلا کربلا اللهم الرزقنا

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین (ع)

سه شنبه 1/5/1392 - 22:40 - 0 تشکر 624871



شیرمردی بی‏مانند، خطیبی بی همآورد


امام مجتبی علیه‏السلام تجلّی انسان كامل بود. آن امام علاوه بر آن كه قله‏های رفیع معنویت را در اوج زهد و تقوا فتح كرده بود، در میدان رزم شیرمردی بی مانند و در مجلس سخن خطیبی بی همآورد بود. از گفتن حق، هراسی به دل راه نمی‏داد و در برابر هر ناروایی، روحیه اعتراض و جوش و خروش داشت. در دوران خلیفه سوم در میان خون و آتش انقلابیون، در جنگ جمل در میان تیرباران شدید هودجیان، در جنگ صفین در آن معركه عظیم بین سپاه اسلام و كفر و بالاخره در تمام صحنه‏ها و كارزارها جوهر ذات خود را نشان داد و لیاقت و شایستگی خویش را به منصه بروز رساند. شجاعت و تدبیر امام چنان بود كه امام علی علیه‏السلام انجام مأموریت‏های بزرگ جنگی و اجتماعی و سیاسی را كه ازعهده اصحاب و فرماندهان بزرگی هم‏چون مالك اشتر و دیگران برنمی‏آمد، به فرزند شجاع و كاردانشْ امام مجتبی علیه‏السلام می‏سپرد.

دریایی از دانش


دانش زلال و بصیرت الهی امام مجتبی چنان گسترده و عمیق بود كه همه دانش‏وران و مدعیان آگاهی خود را نیازمند بهره‏گیری از خرمن علم امام می‏دانستند و یقین داشتند كه خانه دانش امام، غنی‏ترین منبعی است كه می‏تواند به نیازهای مختلف آنان پاسخ دهد. دریای علم امام حسن مجتبی علیه‏السلام مظهر معارف قرآنی بود و دانش دین به شفاف‏ترین و بهترین وجه در وجود شریفش تجلّی داشت. آن‏گاه كه امام مجتبی علیه‏السلام درباره‏معارف وحی و امامت لب به سخن می‏گشود، حتی امام علی (علیه‏السّلام) كه خود دروازه شهر علم الهی بود به تحسین فرزندش برمی‏خاست و ضمن بوسیدن دیدگان آن بزرگ‏وار، از او به عنوان یادگار رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) یاد می‏كرد. `
منبع:http://www.bashgah.net

خدا نکنه تا آدم نشدیم دنیا بهمون رو کنه

کربلا کربلا اللهم الرزقنا

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین (ع)

سه شنبه 1/5/1392 - 22:47 - 0 تشکر 624874


زیر پایش خدا غزل می ریخت                      غزلی را که از ازل می ریخت


آن امامی که تا سحر امشب                         روی لب های من غزل می ریخت


شب شعر مرا چه شیرین کرد                       بین هر واژه ای عسل می ریخت


آن که در جیب کودکان یتیم                         قمر و زهره و زحل می ریخت


آن کریمی که در پیاله دست                        هرچه می ریخت لم یزل می ریخت


از هر آن کوچه ای که رد می شد                  حسن یوسف در آن محل می ریخت


تیغ خشمش ولی به وقت نبرد                      رنگ از چهره اجل می ریخت


شتر سرخ را به خون غلتاند                        لرزه بر لشگر جمل می ریخت


آن امامی که روز عاشورا                         از لب قاسمش عسل می ریخت


حمیدرضا برقعی


خدا نکنه تا آدم نشدیم دنیا بهمون رو کنه

کربلا کربلا اللهم الرزقنا

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین (ع)

چهارشنبه 2/5/1392 - 0:37 - 0 تشکر 624898


معرفی كریم اهل بیت را باید از نگاه خود حضرت داشته باشیم: وجود مقدس امام حسن (ع) را به عنوان كریم مدینه و كریم اهل بیت می‌شناسیم ولی اگر از وجود مقدس امام حسن (ع) سؤال كنیم؟


كَرَم چیست  و كریم بر چه شخصی گفته می‌شود؟



حضرت در پاسخ عمر و عاص كه سؤالات زیادی از ایشان داشتند فرمودند:‌ «  أَمَّا الْكَرَمُ فَالتَّبَرُّعُ بِالْمَعْرُوفِ وَ الْإِعْطَاءُ قَبْلَ‏ السُّؤَال‏»[1] كریم كسی است كه خیررسانی او به دیگران مجانی است. یعنی در قبال خیری كه به دیگران می‌رساند هیچ انتظاری ندارد، خصوصیت دیگر « وَ الْإِعْطَاءُ قَبْلَ‏ السُّؤَال » كریم كسی است كه قبل از این كه مورد درخواست قرار بگیرد عطیه‌اش را پرداخت می‌كند، منتظر درخواست سائل برای عطاء‌ نیست


ما در شب نیمه رمضان در محضر وجودی قرار می‌گیریم كه كریم اهل بیت است، خیر رسانی ایشان به ما نیازمند درخواست ما از ایشان نیست، حضرت بدون درخواست عطایای لازم را در اختیار ما قرار می‌دهد و در قبال عطایایی كه در اختیار ما قرار می‌دهد هیچ تقاضایی ندارد و شروطی برای دادن آن تبیین نمی‌كنند.






[1] بحارالانوار، ج44 ، ص 89



emamraoof.ir


خدا در همین نزدیکی است
يکشنبه 6/5/1392 - 12:2 - 0 تشکر 626645


سبک زندگی امام‌ حسن مجتبی(ع)





نخستین ثمره زندگى مشترک حضرت على و حضرت فاطمه در نیمه ماه مبارک رمضان سال سوم هجری به‌دنیا آمد. روایت است وقتى خبر ولادت امام حسن به گوش پیامبررسید، خوشحال شد و در روز هفتم ولادت او، گوسفندى را قربانى و عقیقه کرد.



سپس موهاى سر امام حسن را تراشید و هم‌ وزن آن به مستمندان درهم‏ و نقره انفاق کرد. از این تاریخ بود که آئین عقیقه کردن و صدقه دادن به وزن موهاى سر نوزاد مرسوم شد. حسن ‌بن‌ على هفت ‏سال در زمان حیات جدش زندگى کرد و 30 سال از همراهى پدرش امیرالمومنین برخوردار بود.



 همچنین امام حسن به مدت 10 سال امامت امت را برعهده داشت و در سال 50 هجرى با توطئه معاویه بر اثر مسمومیت در حالی که 48 سال داشت به‌شهادت رسید و در قبرستان «بقیع‏» دفن شد. ‌پانزدهم رمضان‌ زادروز این امام همام است و فرصتی بود تا در گفت‌وگو با آیت‌الله روح‌الله قرهی گوشه‌هایی از سبک زندگی او را بیان کنیم. 








خدا در همین نزدیکی است
يکشنبه 6/5/1392 - 12:3 - 0 تشکر 626646


الگوی عملی برای بچه‌ها بود


‌الگوی عملی یکی از اصلی‌ترین شیوه‌های سبک زندگی و تربیت دینی است که در کودکان تاثیر بیشتری دارد. چون کودکان و نوجوانان ذاتا برای خود ‌دنبال الگو هستند تا هرچه بزرگ‌ترشان انجام می‌دهد آنها هم انجام دهند؛ کار ناخواسته‌ای که خود‌به‌خود در دوران جوانی و بزرگسالی در آدم‌ها نهادینه می‌شود.



بنابراین خوب است الگوی عملی خوبی برای کوچک‌ترها باشیم. در این خصوص ابن‌ ابى‌الحدید که خود شیعه نبوده‌، در شرح نهج‌البلاغه داستانی از امام حسن مجتبی نقل می‌کند و می‌گوید: «روزی امام حسن از کوچه می‌گذشت و به کودکانی که مشغول بازی بودند برخورد کرد. بچه‌ها همزمان با بازی‌ از تکه‌های نانی که مقابل‌شان بودند می‌خوردند.



کودکان وقتی چشم‌شان به حضرت افتاد، از او خواستند تا پیاده شود و از نان آنها بخورد. آن بزرگوار بدون هیچ درنگی از مرکبش‌ پیاده شد و همراه آنها شروع به خوردن نان کرد. اندکی بعد آن حضرت کودکان را به خانه خود برد و به آنها گفت: «اکنون شما میهمان من شوید». سپس با دادن غذا و لباس از آنها پذیرایی کرد.



بعد به کودکان فرمود:‌ «این بذل و بخشش دو طرفه بوده است». امام با این گفته می‌خواست به کودکان اعتبار بدهد. حتی بخشش آنها را برتر از خود دانست. وقتی از او دلیل آن را سوال کردند، فرمود: «کودکان هرچه داشتند‌ بذل و بخشش کردند اما من غیر از آنچه به آنها دادم باز در خانه اموالی دارم».







خدا در همین نزدیکی است
برو به انجمن
انجمن فعال در هفته گذشته
مدیر فعال در هفته گذشته
آخرین مطالب
  • آلبوم تصاویر بازدید از کلیسای جلفای...
    آلبوم تصاویر بازدید اعضای انجمن نصف جهان از کلیسای جلفای اصفهان.
  • بازدید از زیباترین کلیسای جلفای اصفهان
    جمعی از کاربران انجمن نصف جهان، در روز 27 مردادماه با همکاری دفتر تبیان اصفهان، بازدیدی را از کلیسای وانک، به عمل آورده‌اند. این کلیسا، یکی از کلیساهای تاریخی اصفهان به شمار می‌رود.
  • اعضای انجمن در خانه شهید بهشتی
    خانه پدری آیت الله دکتر بهشتی در اصفهان، امروزه به نام موزه و خانه فرهنگ شهید نام‌گذاری شده است. اعضای انجمن نصف جهان، در بازدید دیگر خود، قدم به خانه شهید بهشتی گذاشته‌اند.
  • اطلاعیه برندگان جشنواره انجمن‌ها
    پس از دو ماه رقابت فشرده بین کاربران فعال انجمن‌ها، جشنواره تابستان 92 با برگزاری 5 مسابقه متنوع در تاریخ 15 مهرماه به پایان رسید و هم‌اینک، زمان اعلام برندگان نهایی این مسابقات فرارسیده است.
  • نصف جهانی‌ها در مقبره علامه مجلسی
    اعضای انجمن نصف جهان، در یك گردهمایی دیگر، از آرامگاه علامه مجلسی و میدان احیا شده‌ی امام علی (ع) اصفهان، بازدیدی را به عمل آوردند.