• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
فرهنگ پایداری (بازدید: 114)
شنبه 4/9/1391 - 0:46 -0 تشکر 575734
یك روز كریسمس با آقا

آقا فرمودند خانة چند ارمنی و عاشوری اگر برویم خوب است. ما آدرسی از ارامنهنداشتیم. سری به كلیساهای‌شان زدیم كه آن‌ها از ما بی‌خبرتر بودند. رفتیمبنیاد شهید، دیدیم خیلی اطلاعات ندارند. كمی اطلاعات خانوادة شهدا را از بنیادشهید، مقداری از كلیساها و یك سری هم توی محله‌ها پیدا كردیم و با این دیدگاهرفتیم.صبح رفتیم گشتیم توی محلة مجیدیه شمالی، دو سه تا خانواده پیدا كردیم.در خانواده‌ها را زدیم و با آن‌ها صحبت كردیم.توی خانواده مسلمان‌ها مامی‌رویم سلام می‌كنیم ومی‌گوییم از هیئت آمدیم از بسیج، پایگاه ابوذر، بالاخرهیك چیزی می‌گوییم و كارتی نشان می‌دهیم.بین ارمنی‌ها بگوییم كه از بسیج آمدیم كه بالاخره فرهنگش... بگوییم ازدادستانی آمدیم كه باید دربروندكارت صداوسیما نشان دادیم و گفتیم از صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران هستیم.امشب شبكریسمس كه شب پاك شماهاست می‌خواهیم فیلمی از شماها بگیریم و روی آنتن بفرستیم.برای نماز مغرب‌وعشا با یك تیم حفاظتی وارد مجیدیه شدیم. گفتیم اسكورت كهحركت كرد به ما ابلاغ می‌كنند، می‌رویم سر كارمان دیگر. اسكورت هم به هوای این‌ كهما توی منطقه هستیم با بی‌سیم زیاد صحبت نكنند كه مسیر لو نرود، روی شبكهبالاخره پخش می‌شود دیگر. چیزی نگفتند. یك آن مركز من را صدا كرد با بی‌سیمگفتم به گوشم.موردمان را گفت كه شخصیت سر پل سیدخندان است. سر پل سیدخندان تا مجیدیه كم‌تراز سه چهار دقیقه راه است.من سریع از ماشین پیاده شدم. در خانه را زدم.خانمی از گل بهتر آمد دم در، در را باز كرد. ما با یاالله یاالله خواستیموارد شویم،دیدیم نمی‌فهمد كه. بالاخره وارد شدیم. چون كار باید می‌كردیم. گفتیمنودال و اَمپِكسو چیزایی كه شنیده بودیم، كارگردان و این‌ها بروند تو.كارگردان رفت پشت‌بام پست بدهد، اَمپِكس رفت توی زیرزمین پست بدهد، آن رفتتوی حیاط پست بدهد.پست بودند دیگر حالا. فیلممان بود. یك ذره كه نزدیك شد، بی‌سیماعلام كرد كه ما سر مجیدیه هستیم. من هم با فاصله‌ای كه بود به این خانم چونآماده بشود، این‌جوری جلوی آقا نیاید،گفتم: ببخشید! الآن مقام معظم رهبری دارند مشرف می‌شوند منزل شما.گفت: قدم روی چشم، تشریف بیاورد. گفتید كی؟من اسم حضرت آقا را گفتم. ـ داستان بازرگان و طوطی را شنیده‌اید ـ‌، تا اسمآقا را گفتم افتاد وسط زمین و غش كرد. فكر كردیم چه كنیم داستان را؟داد بیداد كردیم، دو تا دختر از پله آمدند پایین. یاالله یاالله گفتیم وبهشان گفتیمكه مادرتان را فعلاً جمع كنید. مادر را بردند توی آشپزخانه.دخترها گفتند: چه شد؟گفتم: ببخشید! ما همان صداوسیمای صبح هستیم كه آمده بودیم. ولی الآن فهیمدیم كهمقام معظم رهبری می‌آیند منزلتان، به مادرتان گفتیم غش كرد. فكری كنید.این‌ها شروع كردند مادر خودشان را به حال آوردند. فشارشان افتاده بود،آب قند آوردند. بی‌سیم اعلام كرد كه آقا پشت در است. من دویدم در خانه را بازكردم.نگهبانی هم كه باید كنار در می‌ایستاد، رفت دم در. كارهای حفاظتی‌مان را انجامدادیم.آقا از ماشین پیاده شد تا وارد خانه بشود. آمد توی در خانه نگاه كرد و گفت:سلام علیكم.گفتم: بفرمایید.گفت شما؟نه این‌كه ما را نمی‌شناخت، گفتند، تو چه كاره‌ای یعنی؟ گفتیم: صاحب‌خانه غشكرده.گفت: كس دیگری نیست؟یاد آن افتادیم كه دو تا دخترها هم می‌توانند به آقا بگویند بفرمایید.گفتیم آقا شما بفرمایید داخل.گفت: من بدون اذن صاحب‌خانه به داخل نمی‌آیم.معنی و مفهوم حفاظت، خودش را این‌جا از دست نمی‌دهد. مهم‌تر از حفاظت ایناست. بدون اذن وارد خانه كسی نمی‌شود.

اولین مدرسه عشق که تأســـیس شده 

درس عشق علی و فاطمه تدریس شده

گـل ادم چـو سـرشـتن به کاه از عـلــی

اولـین کلمه که آمـوختن علـی بود علـی

شنبه 4/9/1391 - 0:47 - 0 تشکر 575735

رهبر نظام است باشد، ارمنی است باشد،ضدحفاظت‌ترینشكل ممكن این است كه مقام معظم رهبری توی خیابان اصلی توی چهارراه، با لباسروحانیت با آن عظمت رهبری خودشان بایستند، همة مردم هم ایشان را ببینند وایشان بدوناذن وارد خانه كسی نشوند.من دویدم رفتم توی آشپزخانه. به یكی از این دخترها گفتم آقا دم در است بیاییدتعارف كنید بیایند داخل.لباس مناسبی تنشان نبود. گفتند: پس ما لباسمان را عوض كنیم.به آقا گفتیم: كه رفته‌اند لباس مناسب بپوشند، شما بفرمایید داخل.گفتند: نه می‌ایستم تا بیایند.چند دقیقه‌ای دم در ایستادند. ما هم سعی كردیم بچه‌هایی كه قد بلند دارند رابیاوریم، مثل نردبان دور ایشان بچینیم كه ایشان پیدا نباشد. راه دیگری نداشتیم.چند دقیقه معطل شدیم. چون دانشجو بودند لباس دانشجویی مناسب داشتند. یكی ازدخترها، دوید و آقا را دعوت كرد تا اجازه نگرفت وارد خانه نشدو آقا رفتند داخل اتاق. این خانم پیش آقا رفت وخوش‌آمد گفت.بعد گفت كه مادرمان توی این اتاق است، الآن خدمت می‌رسیم. رفتند بیرون.آقا من را صدا كرد گفت این‌ها پدر ندارند؟گفتم: نمی‌دانم. چون صبح نپرسیده بودم.گفت بزرگ‌تر ندارند؟ برادر ندارند؟رفتیم آن اتاق پشتی. گفتم: ببخشید، پدرتان؟گفتند، مرده.گفتیم، برادر؟گفتند، یكی داشتیم شهید شده.گفتیم، بزرگتری، كسی؟گفتند، عموی ما در خانة بغلی می‌نشیند.فكر كردیم بهترین كار این است كه عمو را بیاوریم بیرون. حالا چه كلكی بزنیم عمورا از خانه بیرون بیاوریم؟با این هیبت و این تیپ و قدوقواره، همه دو متر درازی و لباس‌ها، شكل، تیپ واسلحه. هرچه هم بخواهی بگویی من كسی نیستم،قیافه‌ات تابلو است.در بغلی را زدیم. یك آقایی آمد دم در سلام كردم. گفتم، ببخشید! امر خیریبود خدمت رسیدیم.این بندة خدا نگاه كرد، یك مسلمان بسیجی، خانة یك ارمنی آمده، چه امر خیری؟خودش تعجب كرد. رفت لباس پوشید آمد دم در. محترمانه باهاش پیچیدیم توی خانةبرادر خودش.داخل خانه كه شدیم، نگهبان او را بازرسی كرد. نگاه كرد، پیش خودش گفت، برایامر خیرمگر آدم را بازرسی می‌كنند؟بعد از بازرسی قضیه را بهش گفتیم. گفتیم: رهبر نظام آمده این‌جا، این‌ها چونبزرگتری نداشتند، خواهش كردیم كه شما هم تشریف بیاورید.او را داخل كه بردیم و آقا را كه دید، مُرد. یك جنازه را یدك كردیم وبردیم نشاندیمروی صندلی كنار آقا.این‌ها به خودی خود زبانشان با ما فرقمی‌كند. سلام علیكهم كه می‌خواهند بكنند كلی مكافات دارند. با مكافاتی بالاخره با آقا سلام واحوال‌پرسی كرد و درنهایت یك هم‌دمی را برای آقا مهیا كردیم.حضرت آقا چایی و شیرینی‌شان را خوردرفتیم توی این اتاق بالای سر مادر و با التماس دعا، مادر را هم راه انداختیم.آمدند رفتند بالا، لباس مناسب پوشیدند و آمدند پایین. وقتی وارد اتاق شد،آقا تعارفشان كردند در كنار خودشان، كنار همان عمویی كه نشسته بود. بعد همگفتند:مادر! ما آمده‌ایم كه حرف شما را بشنویم؛ چون شما دچار مشكل شده بودید، دوستانعموی بچه‌ها را آوردند.دخترها آمدند نشستند. آقا اولین سؤالشان این بود كه شغل دخترها چیست؟گفتند: دانشجو هستند.آقا خیلی تحسینشان كرد و با این‌ها كلی صحبت كردند، توی این حالت، این دخترسؤال كرد كه آقا آب، شربت، چیزی برای خوردن بیاورم؟این‌ها همه‌اش درس است. من خودم نمی‌دانستم كه بگویم بیاورد یا نیاورد؟آقا می‌خورد یا نمی‌خورد؟ نمی‌دانستم. رفتم كنار آقا، از آقا سؤال كردم، گفتم:آقا این‌ها می‌گویند كه خوردنی چیزی بیاوریم؟ چایی چیزی بیاوریم؟آقا گفتند: ما مهمانشان هستیم. از مهمان می‌پرسند چیزی بیاورند یا نیاورند؟خُب اگر چیزی بیاورند ما می‌خوریم.بعد خود آقا گفتند: بله دخترم! اگر زحمت بكشید چایی یا آب‌میوه بیاورید،من هم چایی، هم آب‌میوة شما را می‌خورم.این‌ها رفتند چایی، آب‌میوه و شیرینی آوردند. خود میوه را هم آوردند. خُب تویخانة مسلمان‌ها این‌‌طوری است. یك نفر چند تا میوه پوست می‌كند می‌دهد دست آقا،آقا هم دعا می‌كند.همان‌جا به پدر شهید، مادر شهید، پسر شهید و یا همسر شهید آن خوراكی را تقسیممی‌كنیم، همه یك قسمتی از این میوه می‌خورند كه آقا به آن دعا كرده. تویارمنی‌ها هم همین كار را باید می‌كردیم؟ واقعاً نمی‌دانستیم.چایی آوردند، آقا خورد، آب‌میوه آوردند، آقا خورد، شیرینی آوردند، آقاخورد. آقا حدود چهل دقیقه توی خانه ارمنی‌ها نشستند و با این‌ها صحبت كردند.مثل بقیةجاها آقا فرمودند: عكس شهیدتان را من نمی‌بینم. عكس شهید عزیزمان را بیاوریدببینم.توی خانة مسلمان‌ها چهار تا عكس بزرگ شهید وجود دارد كه توی هر اتاقی یكی هست.می‌پریم و می‌آوریم. این‌ها رفتند آلبوم عكس‌شان را آوردند. آلبوم عكس هممتأسفانه برای شب عروسی شهید بود. آلبوم را گذاشتند جلوی آقا. صفحة اولیك عكس دوتایی.یادگاری فردین با دوستش گرفته بود آن وسط بود. آقا همین‌جوری نگاه می‌كردند،شروع كردند به صحبت كردن، همین‌جوری صفحه‌ها را ورق می‌زدند تا تمام شود. تمامكه شد گفتند: خُب!عكس تكی شهید را ندارید؟یك عكس تكی از شهید پیدا كردند و آوردند گذاشتند جلوی آقا. آقا شروع كردند ازشهید تعریف كردن.گفت: خُب! نحوة اسارت، نحوة شهادت اگر چیزی داشته به من بگویید.ما فهمیدیم نام این شهید بزرگوار، شهید «مانوكیان» است، به اندازة شهیدان“بابایی”، “اردستانی”و دوران” پرواز عملیاتی جنگی داشته است. هواپیمایش*F14* بمب‌افكنرهگیر بوده و بالای صد سُرتی پرواز موفق در بغداد داشته. هواپیمایش را توی دژآهنی بغداد می‌زنند. شهید، هواپیما را تا آن‌جا كه ممكن است، اوج می‌دهد.هواپیما در اوج تا نقطة صفر خودش، كه اتمسفر است بالا می‌آید و بقیه‌اش رابه‌سمت ایران سرازیر می‌شود. چهار تا موتور هواپیما منهدم می‌شود.هواپیما لاشه‌اش توی خاك ایران می‌افتد، ولی چون دیگر سیستم برقی هواپیما كارنمی‌كرده‌،نتوانسته ایجكت كند و نشد كه چتر برای شهید كار كند. هواپیما به زمین خورد وایشان به شهادت رسید.ارمنی‌ای بود كه حتی حاضر نشد، لاشة هواپیمای جمهوری اسلامی به‌دستعراقی‌ها بیافتد.آن خانواده، این فرزندشان است. این بزرگوار در نیروی هوایی مشهور است.دربارة شهادتشو اخلاقش تعریف كردند.مادر شهید گفت: امروز فهمیدم كه علی(ع) كیستمادر شهید گفت: آقا! حالا كه منزل ما هستید، من می‌توانم جمله‌ای به شما عرضكنم؟آقا گفت: بفرمایید، من آمدم این‌جا كه حرف شما را بشنوم.گفت: ما با شما از نظر فرهنگ دینی فاصله داریم، در روضه‌هایتان شركت می‌كنیم، ولیخیلی مواقع داخل نمی‌آییم. روز شهادت امام حسین(ع)، روز عاشورا و تاسوعا بهدسته‌های سینه‌زنی امام حسین(ع) شربت می‌دهیم. می‌آییم توی دسته‌هایتانمی‌نشینیم، ظرف یك‌بارمصرف می‌گیریم، كه شما مشكل خوردن نداشته باشید، چون ماتوی ظرف آن‌ها آب نمی‌خوریم. توی مجالس شما شركت می‌كنیم و بعضی از حرف‌ها رامی‌شنویم. من تا الآن نمی‌فهمیدم بعضی چیزها را.می‌گفتند، در دین شما بانویی ـ كه دختر پیامبر عظیم‌الشأن اسلام(ص) است را بیندرودیوار گذاشته‌اند، سینه‌اش را سوراخ كرده‌اند. میخ، مسمار به سینه‌اش خورده.نمی‌فهمیدم یعنی چی. می‌گفتند مسلمان‌ها یك رهبری داشتند به نام علی(ع) دستشرا بستند و در سه دورة ۲۵ ساله، حكومتش را غصب كردند. نمی‌فهیمدم یعنی چی.گفتند، در ۲۵ سالی كه حكومتش غصب شده بود، شغلش این بود، آخر شب نان و خرمامی‌گذاشت روی كولش می‌رفت خانه یتیم‌هایش. این را هم نمی‌فهمیدم. ولی امروزفهمیدم كه علی(ع) كیست.امروز با ورود شما به منزل‌مان، با این همه گرفتاری‌ای كه دارید، وقت گذاشتید وبه خانة منِ غیر دین خودتان تشریف آوردید. اُسقُف ما، كشیش محلة ما به خانة مانیامده است، شما رهبر مسلمین‌ هستید.من فهمیدم علی(ع) كه خانة یتیم‌هایش می‌رفت چه‌قدر بزرگ است.از ورود آقای خامنه‌ای به منزلشان، به علی(ع) و ۲۵ سال حكومت غصب شده‌اش وزهرا(س) پی برد. خُب! این برود مشهد، امام رضا(ع) شفایش نمی‌دهد؟ بعد ازبازگشت حضرت آقا، پاسداران را توبیخ كردندما چهل دقیقه با این خانواده بودیم. عین چهل دقیقه،‌ به اندازة چند كتاب ازاین‌ها درس گرفتیم. آقا در خانة ارامنه آب، چایی، شربت، شیرینی و میوه‌شان راخورد.بعضی از دوست‌های ما نخوردند. كاتولیك‌تر از پاپ هم داریم دیگر. رهبر نظامرفته، خورده، پاسدار، من نوعی، نخوردم. حزب‌اللهی‌تر از آقا هستم دیگر.با آن‌ها خداحافظی کردیم و به‌سمت دفتر به ‌راه افتادیم. وقتی رسیدیم آقا فرمودند:این بچه‌ها را بگویید بیایند. آمدند.گفتند: این کار چه بود که شما کردید؟ ما مهمان این خانواده بودیم.وقتی خانه‌شان رفتیم چرا غذایشان را نخوردید؟ این اهانت به این‌ها محسوبمی‌شود. نمی‌خواستید داخل نمی‌آمدید.

اولین مدرسه عشق که تأســـیس شده 

درس عشق علی و فاطمه تدریس شده

گـل ادم چـو سـرشـتن به کاه از عـلــی

اولـین کلمه که آمـوختن علـی بود علـی

برو به انجمن
فعالترین ها در هفته گذشته
انجمن فعال در هفته گذشته
مدیر فعال در هفته گذشته
آخرین مطالب
  • آلبوم تصاویر بازدید از کلیسای جلفای...
    آلبوم تصاویر بازدید اعضای انجمن نصف جهان از کلیسای جلفای اصفهان.
  • بازدید از زیباترین کلیسای جلفای اصفهان
    جمعی از کاربران انجمن نصف جهان، در روز 27 مردادماه با همکاری دفتر تبیان اصفهان، بازدیدی را از کلیسای وانک، به عمل آورده‌اند. این کلیسا، یکی از کلیساهای تاریخی اصفهان به شمار می‌رود.
  • اعضای انجمن در خانه شهید بهشتی
    خانه پدری آیت الله دکتر بهشتی در اصفهان، امروزه به نام موزه و خانه فرهنگ شهید نام‌گذاری شده است. اعضای انجمن نصف جهان، در بازدید دیگر خود، قدم به خانه شهید بهشتی گذاشته‌اند.
  • اطلاعیه برندگان جشنواره انجمن‌ها
    پس از دو ماه رقابت فشرده بین کاربران فعال انجمن‌ها، جشنواره تابستان 92 با برگزاری 5 مسابقه متنوع در تاریخ 15 مهرماه به پایان رسید و هم‌اینک، زمان اعلام برندگان نهایی این مسابقات فرارسیده است.
  • نصف جهانی‌ها در مقبره علامه مجلسی
    اعضای انجمن نصف جهان، در یك گردهمایی دیگر، از آرامگاه علامه مجلسی و میدان احیا شده‌ی امام علی (ع) اصفهان، بازدیدی را به عمل آوردند.