• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
انجمن ها > انجمن ادبيـــات > صفحه اول بحث
لطفا در سایت شناسائی شوید!
ادبيـــات (بازدید: 552)
يکشنبه 8/5/1391 - 14:27 -0 تشکر 484074
والت ویتمن شاعر«تن»

والت ویتمن
Walt Whitman


 
 
 

والت ویتمن (به انگلیسی: Walt Whitman) (۱۸۹۲ - ۱۸۱۹شاعر مدرن و روزنامه نگار آمریکایی است که او را پدیدآورنده شعر آزاد آمریکا می‌دانند.

يکشنبه 8/5/1391 - 14:28 - 0 تشکر 484075

زندگی


والت ویتمن، در سال ۱۸۱۹ در خانواده‌ای پرجمعیت در بروکلین به دنیا آمد. در ۱۲ سالگی پس از ترک تحصیل به کار در چاپخانه و مطالعهٔ آثار ادبی از هومر و شکسپیر تا تورات پرداخت. او تا ۱۷ سالگی در نیویورک به عنوان متصدی چاپ کار کرد و با هنر و ادبیات جدید آشنا شد. پس از مدتی معلمی، در زادگاه خود، از سال ۱۸۴۱ به روزنامه‌نگاری حرفه‌ای پرداخت و این شغل را با وقفه‌هایی تا آخر عمر ادامه داد.


روزنامهٔ لانگ آیلندر (Long Islander) که ویتمن مؤسس آن است، هنوز چاپ می‌شود. او به عنوان طرفدار دموکراسی و آزادی به مبارزهٔ سیاسی می‌پرداخت که به علت عضویت در حزب خاک آزاد در سال ۱۸۴۸ سرویراستاری مجلهٔ «دیلی ایگل» بروکلین را از دست داد. پس از مدتی روزنامه‌نگاری در نیواورلئان به بروکلین بازگشت؛ روزنامهٔ آزادی‌خواه «بروکلین فریدوم» را تأسیس کرد و شروع به توسعهٔ شیوهٔ خاص خود در شعر نمود. تا اینکه در سال (۱۸۵۵) نخستین دفتر شعر خود را با عنوان «برگهای علف» شامل ۱۲ شعر بدون عنوان و یک مقدمهٔ تاریخی، منتشر کرد. او خود جلد کتاب را طراحی،حروفچینی و با هزینهٔ شخصی چاپ کرد.

يکشنبه 8/5/1391 - 14:29 - 0 تشکر 484076

برای بسیاری والت ویتمن شاعر«تن» است . تن در آوازهای ویتمن جایی خاص دارد . آوازهای او بیشتر در رثای تن است و این تن است كه به فرد هویت می‌بخشد.


شعر تن با آمریكای قرن 19 در انطباق است. آمریكا سرزمین پهناوری است كه بر خلاف اروپای متافیزیك زده اسیر نظامهای فلسفی نیست. آمریكا با دیدگان عریان و بیرون از دستگاههای فلسفی به جهان می‌نگرد و در این نگرش است كه ستایش تن پدید می‌آید.


در حقیقت ستایش تن نشان‌اش از خوش‌بینی آمریكایی است و از سوی دیگر نشان می‌دهد كه چگونه آمریكایی با دیدگاه تن به جهان می‌نگرد. در اینجا می‌توان اشاره‌ای به اروپا كرد و گفت كه چگونه «صنعت» و «آداب»، تن را در جامعه اروپایی له كرده‌اند . «تن» اروپایی فلسفی است. این بدین معنی است كه تن به عنوان پدیده‌ای دینامیك در جوامع اروپایی معنی ندارد. در اروپا تنها استثنا شاید نتیجه باشد كه تن را می‌ستاید. ستایش تن توسط ویتمن در «آواز من» «song of my self» دیده می‌شود. در اینجا معصومیت تن و روح خود را به نمایش می‌گذارد. ستایش تن در همان ابتدای آواز من، دیده می‌شود: در اینجا گفته می‌شود كه من خود را جشن می‌گیرم و برای خود آواز می‌خوانم. آواز تن شامل اتم‌های تن نیز هست. گویی كه به واسطه این آواز است كه این اتم‌ها به زندگی دوباره در می‌آیند.

يکشنبه 8/5/1391 - 14:30 - 0 تشکر 484077

ویتمن ویرایش دوم برگ‌های علف را در سال ۱۸۵۶ منتشر کرد که شامل ۳۳ شعر و نامه‌ای از امرسون (که بر ویرایش اول کتاب نوشته بود) و درآمدی طولانی از ویتمن در پاسخ امرسون بود. او ویرایش و تکمیل این کتاب را تا آخر عمر ادامه داد و نسخه‌های مختلفی از آن به چاپ رساند. آخرین ویرایش برگ‌های علف معروف به «ویرایش بسترمرگ» که او در سال ۱۸۹۲ پیش از مرگ منتشر نمود، کتابی بزرگ با ۳۸۳ شعر است که در ۱۴ فصل تنظیم شده‌اند و فصل‌ها عنوان «کتاب ۱» تا «کتاب ۱۴» را دارند.


در زمان جنگ داخلی ویتمن به نیویورک و سپس برای کمک به برادر مجروحش به واشنگتن رفت. با مشاهده تعداد بی‌شمار مجروحان جنگی به کار در بیمارستان و رسیدگی به مجروحان پرداخت و یازده سال آنجا ماند. در ۱۸۷۰ به دیدار مادر پیرش در نیوجرسی رفت و تا آخر عمر همانجا ماندگار شد که تا سال ۱۸۸۲ در خانهٔ برادرش و بعد از آن در خانهٔ خود زندگی می‌کرد. در سال (۱۸۹۱) کتاب «خداحافظ خیال من» را چاپ کرد و همواره به بازبینی برگ‌های علف مشغول بود، تا در سال ۱۸۹۲ در مقبره‌ای که پیش از مرگش ساخته بود به خاک سپرده شد.

يکشنبه 8/5/1391 - 14:31 - 0 تشکر 484078

برگ‌های علف


این کتاب را می‌توان بزرگ‌ترین کتاب شعر آمریکا دانست. کتابی که ویتمن پس از چاپ اول، ۳۷ سال آن را ویرایش کرد تا قاموس شعر مدرن آمریکا را بسازد. جان باروز، طبیعی دان و مقاله‌نویس مشهوری است که شهرت عمده‌اش را از تأثیر بر ناتورالیسم ادبی دارد. وی مقدمه‌ای برچاپ برگهای علف نوشته که این کتاب را «بی‌پرواترین و جنجال‌برانگیزترین اثر در ادبیات آمریکا» معرفی می‌کند. ویتمن پس از اولین چاپ برگ‌های علف، نسخه‌ای از آن را برای امرسون فرستاد و او نامهٔ تحسین آمیزی در پاسخ نوشت که در مقدمهٔ ویرایش دوم کتاب چاپ شد و تأثیر مناسبی بر فروش آن داشت. امرسون در این نامه برگ‌های علف را با جمله «فوق العاده‌ترین قطعهٔ هوش و فرزانگی که آمریکا تا کنون پدید آورده‌است» تحسین می‌کند.

يکشنبه 8/5/1391 - 14:33 - 0 تشکر 484083

  آواز تن، آواز هستی است. برای هستی است كه آواز خوانده می‌شود واین هستی است كه توسط تن به اوج می‌رسد. دنیای هستی در اینجا توسط آواز گشایش پیدا می‌كند و این آواز موسیقی تن است. شعر در اینجا نوعی موسیقی است كه در خدمت تن در آمده است.


آواز هستی فقط در جهانی میسر است كه یك سوی آن بسیار «گشاده» باشد و آواز در حقیقت گشاده را توسعه می‌دهد. فضای آمریكا در ابتدای قرن 19، فضایی«باز» است. حیطه‌های باز مشخصه معین جهان آمریكایی است . این جهان  توسط تن خود را نشان می‌دهد. این تن جزیی از «طبیعت» و همگام با طبیعت است. طبیعت در آمریكا جوان و باز است و این درست بر خلاف طبیعت اروپایی است.


طبیعت و خود در نوعی دینامیسم متقابل به سر می‌برند. خود به واسطه طبیعت رشد و نمو می‌كند و لذا جزیی از طبیعت می‌شود . طبیعت در خود نفوذ می‌كند و جنبه‌های خود را بر آن تحمیل می‌كند. طبیعت و تن یك مجموعه واحدند كه هر كدام باعث رشد دیگری می‌شوند. گویی طبیعت و خود تابع جریانی واحدند و این جریان همان دینامیسم است كه دارای آوازهای خاص خود نیز هست. ستایش در اینجا با آواز و شعر همراه است. شعر برای این سروده می‌شود كه لحظاتی از ستایش را منعكس كند. «رشد» خصلت اصلی تن است و این رشد فقط در كنار طبیعت معنی می‌دهد. به عبارت دیگر تن و طبیعت هر دو در یك روند رو به رشد قرار گرفته‌اند. در كنار خود است كه معنای طبیعی آشكار می‌شود.

يکشنبه 8/5/1391 - 14:33 - 0 تشکر 484084

اما وضعیت خود و طبیعت در اروپا به گونه‌ای دیگر است. خود اروپایی درگیر جهان پیچیده «بودن» و «شدن» است. طبیعت برای او پدیده‌ای معضل آفرین است. لذا نگاه اروپایی به طبیعت لزوماً از چارچوب متافیزیك می‌گذرد. برای ویتمن ریشه شعر و روز و شب یكی است: «امروز و امشب با من بمان و آنگاه خواهی توانست كه ریشه شعر را تصاحب كنی» به عبارت دیگر شعر در كنار طبیعت پدید می آید و از آنجا است كه رشد می‌كند. برای طبیعت است كه شعر به وجود می‌آید.


اما شعر در اروپا درون‌گرا است. این درون دارای دینامیسم تن نیست. لذا درون گرایی بیش از آواز خواندن در اروپا دارای اهمیت است. آواز خواندن در ویتمن در كنار حیطه‌های باز صورت می‌پذیرد. در آواز خواندن است كه «خود» رشد می‌كند و این جهان طبیعت است كه باعث رشد خود می‌شود. زندگی خود جریانی اقیانوسی است كه آوازهای خود را در بطن خود دارد.


در منظومه «آوازهای من»،«ستایش» جنبه مسلط شعر است. در ستایش است كه آواز و شعر پدیدار می‌شود. در ستایش خود و طبیعت یكسان می‌شوند و نتیجه آن همان شعر است. اما خود در شكل تن تجلی پیدا می‌كند. در تن است كه آواز خواندن آموخته می‌شود، در اینجا به جریان اقیانوسی حیات برخورد می‌كنیم كه دینامیسم تن در آن نهفته است.

يکشنبه 8/5/1391 - 14:34 - 0 تشکر 484085

جریان اقیانوسی حیات شبیه كشتی‌ای است كه در رودخانه حیات دارد حركت می‌كند. لذا تن نیز شبیه كشتی است و جهان زندگی بیرون از تقسیم‌بندی سوبژه و ابژه است. تن نیز فراتر از سوژه و ابژه قرار می‌گیرد و این فراروی به صورت آواز خود را نشان می‌دهد.


شبیه‌ترین متفكر جهان اروپایی به ویتمن، نیچه است. برای نیچه «خستگی از تن» خود مقوله‌ای است كه باعث پیدایش مقوله‌های دیگر می‌شود. سوسیالیسم، لیبرالیسم و ناسیونالیسم دیدگاههای ضد حیات هستند كه در آنها یك شكل و یا شكل دیگر «تن »انكار شده است .


از سوی دیگر میشل فوكومكانیسم‌های سلطه بر تن را نشان می‌دهد، گرچه در اندیشه او چیزی به نام آواز یا شعر وجود ندارد. در اندیشه‌ هایدگر نیز شعر و آواز وجود دارد ولی ارتباطی با رهایی تن ندارد.


آوازهای تن، آوازهایی است كه در زمان «بی‌گناهی» سروده می‌شود و این زمان بی‌گناهی همان زمان شعر نخستین است. شعر نخستین نیز همان آواز تن است. شعر نخستین با طبیعت نخستین در پیوند است. «من» در ویتمن همان من نخستین است كه به علت موقعیت خاصی كه دارد، بیشترین امكان سرودن شعر نخستین را داراست. من نخستین و شعر نخستین قبل از «نامیدن» حاصل می‌شود و لذا ماقبل زبانی است. در این جریان نوعی دینامیسم وجود دارد كه پیش از نامیدن وجود داشته است.


برای ویتمن خود همان «كشتی» است كه در جریان زندگی به شنا كردن مشغول است. در اینجا هدف خاصی وجود ندارد و آنچه كه مهم است «جریان یافتن» است. هدف داشتن كشتی باعث آن می‌شود كه دینامیسم تن فروكش كند. خون در رگهای تن همین موزیك است كه تبدیل به آواز تن می‌شود. آوازهایی كه خوانده می‌شود ، فقط قسمت اندكی از آوازهای حیات‌اند. حیطه‌های جغرافیایی، محل تجلی آوازهای خود است كه در جریان سفر تن، خود را نشان می‌دهد.


در اینجا می‌توان متوجه «پان وایتالیسم » ویتمن و ارتباط نزدیك آن با فلسفه هنر شد. در پان وایتالیسم هنر تفاوت میان سوژه و ابژه نیز پشت سر گذاشته شده و آنچه كه بر جای مانده همان كشتی حیات است.


در زورق حیات آنچه كه فراگیر است شنیدن صداهای گوناگون زندگی است. صداهای شهر ، صدای آدمیان و صداها در جنگل، آن چیزی است كه شنیده می‌شود. در حقیقت شنیدن سوی دیگر «شدن» است. آنچه كه در اینجا به چشم می‌خورد در بعد همیشگی آن است.


در دنیای رگ‌ها است كه آواز وجود دارد و این شدن در رگ‌ها باعث پیدایش آواز می‌شود. برای ویتمن، خود همان «خود جهانی» است . خودجهانی است كه تبدیل به آوازهای تن می‌شود. اما جهان ویتمن، دنیایی نارسیستی نیست. دنیاهای منظره آمریكای شمالی یك ابژه جهت تماشا است. از تماشا است كه آواز پدید می‌آید و از تماشا است كه دنیای نخستین تن شكل می‌گیرد . منظور سروده دیگر تن است. اما شنیدن در این جهان سوژه و ابژه ارجحیت دارد. در شنیدن ناب است كه زورق تن به حركت در می‌آید و تمامی شنیدنی‌ها در سوبژه جای می‌گیرد. برای ویتمن صداهای صنعتی «ماند سوپرانوی ترن» جهان تن را گشایش می‌بخشد، بر خلاف تجربه اروپایی كه صداهای صنعت آزاردهنده است در «آوازهای من» صداهای صنعت نشان دهنده میل به «گفتن » و گفت و گو است. پرحرفی خصلت عمده تن آزاد شده است.


از سوی دیگر در اینجا ابعاد «حسی» خود در قالب تن رشد می‌كند و آنچه كه بر تن اثر می‌گذارد، همان «حس گرایی» است حس‌گرایی سوی دیگر عرفان دینامیك ویتمن است. اگر دید نیچه مبتنی بر «حس گرایی» در زندگی غیر مفهومی باشد دیدگاه ویتمن آشتی و نزدیك شدن تن با طبیعت است. در اینجا است كه «آری» به زندگی در آثار ویتمن خود را نشان می‌دهد این گفتن آری در حس اقیانوسی حیات نیز به چشم می‌خورد.


ویتمن خود را فرزند منهتن می‌داند، و حسی سرشار از حیات را در آن می‌جوید. منهتن نیز مانند یك خود گسترش یافته است. تن در ویتمن درون طبیعت قرار می‌گیرد ولی همچنان خود را حفظ می‌كند. تن در اینجا هیولا و غول است. بدین ترتیب است كه حیطه‌های گسترده با تن در ارتباط قرار می‌گیرند. تن در اینجا بیرون از زندگی مفهومی «conceptual» به حیات خود ادامه می‌دهد. دنیای صنعت زندگی مفهومی را گسترش می‌دهد و لذا حیطه تن را محدود می‌كند. ولی در ویتمن، زندگی مفهومی نمی‌تواند تن را تحت سلطه در آورد. در اینجا علم بعد تخفیف گرای «Reductionism » خود را از دست می‌دهد و در مقابل تن مجبور به اطاعت می‌شود. «صداها» نیز آن بعد دیگری هستند كه در كنار تن رشد می‌كنند. اما ویتمن در همین منظومه می‌گوید كه: طمن شاعر تن و شاعر روح هستم»

يکشنبه 8/5/1391 - 14:34 - 0 تشکر 484086

اما تجربه ممتاز ویتمن، او را در مسیر شاعر تن قرار داده است. همچنان كه او خود را «شاعر زمین» می‌داند:


زمین چرت آلود و درختان تر / زمین غروب به سر آمده زمین كوه های مه گرفته.


چنین زمینی با زمین هایدگر تفاوت دارد. زمین در هایدگر «اثیری» است ولی در ویتمن زمین همیشه زنده است. نیرویی در این زمین جاری است كه آن را همیشه زنده نگه می‌دارد.


زمین در اینجا رگ شاعر است و به این خاطر است كه همه چیز در نهایت به جهان ختم می‌شود. صداها، منهتن، زمین و غیره بخشی از خود هستند و در این خود است كه دنیایی فعالانه به وجود می‌آید. در اینجا آواز پدیده‌ای ابدی است.


«خود» در دنیای ویتمن پدیده‌ای «جهانی» است و صرفاً به علت این جهانی بودن است كه آواز به وجود می‌آید. در آواز تفاوت میان من و جهان از میان می‌رود. آنچه كه وجود دارد دنیای من است كه جهان را می‌تواند در بر گیرد. آواز در اینجا خود یك غایت است . بدین سبب است كه آواز تجلی جهان است.


اما این كه «خود» در قالب تن خود را نشان می‌دهد، «حائز اهمیت خاصی است. «طلوع خورشید می‌تواند مرا بكشد». این بدین دلیل است كه خود تن در همه جا پراكنده‌اند . این پراكندگی سبب می‌شود كه خودو تن در قالبهای طبیعت خود را نشان دهد.


گفتار Spuch سوی دیگر خود و تن است. در گفتار دنیای طبیعت، دیگر بودن خود را از دست می‌دهد و به صورت بخشی از متن در می‌آید. در گفتار دینامیسم هستی وجود دارد كه به سوی طبیعت نیز روان است .


برای ویتمن، جامعه آمریكایی جامعه پرگفتار است. این بدین معنی است كه «زنده بودن» پر «گفتار بودن» است. پرگفتار بودن مانند جریان خون در رگها است و بدین سبب جامعه سرشار از گفتار است. گفتار در حقیقت نوعی موزیك است و به دلیل سرشار بودن از موزیك است كه آوازهایی «برای من » می‌تواند آوازهایی برای دیگران نیز باشد.


چرا كه در اینجا ارتباط به وسیله گفتار فراهم شده است. در جهان «گفتار» است كه تن در كنار خود می‌تواند رشد كند. شفافیت خود از راه گفتار می‌گذرد. گفتار نیز متعلق به كسی نیست. گفتار متعلق به همه كس و هیچ كس نیست. لذا گفتار با روح جامعه آمریكایی معاصر با ویتمن در انطباق است.


اما جامعه معاصر ویتمن خصوصیت دیگری نیز دارد: آن وجود آن «دیدگاه » است كه به جامعه دینامیسم می‌بخشد. در اینجا دیدگاه و وجود آن بسیار با اهمیت است چرا كه در دیدگاه است كه بعد عرفانی جهان ویتمن خود  را نشان می‌دهد. در این دیدگاه است كه خود جنبه‌های خود را به نمایش می‌گذارد و این در واقع به نمایش گذاشتن تمام جامعه است. در این دیدگاه عرفانی است كه تمام پدیده‌های مبهم به روشنی در می‌آیند.

يکشنبه 8/5/1391 - 14:35 - 0 تشکر 484087

آثار


کتاب شعر



روزنامه
بروکلین فریدوم

يکشنبه 8/5/1391 - 14:37 - 0 تشکر 484089

نغمه یك تن را می سرایم
    نغمه یك تن را می سرایم، نغمه یك فرد ساده جدا افتاده.
    با این همه كلمه دموكراتیك و كلمه همگی را بر زبان می آورم.
    درباره سر تا پای كالبد آدمی نغمه سرمی دهم.
    صورت ظاهر و مغز بشری هیچ یك به تنهایی شایسته الهه الهام نیست.
    تمام وجود آدمی بسی شایسته تر است.
    من درباره زن و مرد یكسان می سرایم.
    درباره زندگی كه از شور و تپش و
     نیرو عظمت یافته می سرایم.
    شادمانه از برای آزادترین چیزی كه براساس قوانین آسمانی، شكل بسته می سرایم.
    سرود انسان نو را می سرایم. 

برو به انجمن
انجمن فعال در هفته گذشته
مدیر فعال در هفته گذشته
آخرین مطالب
  • آلبوم تصاویر بازدید از کلیسای جلفای...
    آلبوم تصاویر بازدید اعضای انجمن نصف جهان از کلیسای جلفای اصفهان.
  • بازدید از زیباترین کلیسای جلفای اصفهان
    جمعی از کاربران انجمن نصف جهان، در روز 27 مردادماه با همکاری دفتر تبیان اصفهان، بازدیدی را از کلیسای وانک، به عمل آورده‌اند. این کلیسا، یکی از کلیساهای تاریخی اصفهان به شمار می‌رود.
  • اعضای انجمن در خانه شهید بهشتی
    خانه پدری آیت الله دکتر بهشتی در اصفهان، امروزه به نام موزه و خانه فرهنگ شهید نام‌گذاری شده است. اعضای انجمن نصف جهان، در بازدید دیگر خود، قدم به خانه شهید بهشتی گذاشته‌اند.
  • اطلاعیه برندگان جشنواره انجمن‌ها
    پس از دو ماه رقابت فشرده بین کاربران فعال انجمن‌ها، جشنواره تابستان 92 با برگزاری 5 مسابقه متنوع در تاریخ 15 مهرماه به پایان رسید و هم‌اینک، زمان اعلام برندگان نهایی این مسابقات فرارسیده است.
  • نصف جهانی‌ها در مقبره علامه مجلسی
    اعضای انجمن نصف جهان، در یك گردهمایی دیگر، از آرامگاه علامه مجلسی و میدان احیا شده‌ی امام علی (ع) اصفهان، بازدیدی را به عمل آوردند.