• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
انجمن ها > انجمن قرآن و عترت > صفحه اول بحث
لطفا در سایت شناسائی شوید!
قرآن و عترت (بازدید: 6440)
يکشنبه 3/2/1391 - 11:3 -0 تشکر 447635
*** تفسیر سوره مائده ***

به نام خدا
با سلام
بعضی از دوستان گفته بودند که انجمن قرآن و عترت مدتیه شور و حال قدیمی اش رو از دست داده. این انجمن مختص قرآن و عترته و لذا تصمیم گرفتم که با یاری خدا با درسهای تفسیر یک سوره از قرآن شروع کنم.

انشالله در این مبحث چکیده تفسیری از سوره مائده رو قرار خواهم داد. از تفسیر نور استاد قرائتی و از تفسیر  استاد جوادی آملی و از کلاسهای تفسیر سرکار خانم بروجردی مدیر موسسه علمیه علی بن موسی الرضا استفاده میکنم و اگر خدا بخواد
این بحث رو با هم ادامه میدیم. 
انشالله که درسهای خوبی با هم فرا خواهیم گرفت. 

لا حول و لا قوة الا بالله 


 

خدا در همین نزدیکی است
يکشنبه 3/2/1391 - 11:15 - 0 تشکر 447638

سیماى سوره مائده‏


 این سوره یكصد و بیست آیه دارد و چند ماه پیش از رحلت پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله نازل شده و هیچ یك از آیات آن نسخ نگشته است.
 این سوره به خاطر دعاى حضرت عیسى علیه السلام براى نزول مائده‏ى آسمانى كه در آیه‏ى 114 آمده، «مائده» نامیده شده است. البتّه به «عهد» و «عقود» نیز نام‏گذارى شده و در مجموع آیاتِ این سوره نسبت به یك پیمان‏شكنى مهم هشدار مى‏دهد.
 بیشترین خطاب «یا ایّها الّذین آمنوا» در این سوره است. مثلاً در سوره بقره یازده مرتبه، ولى در این سوره شانزده مرتبه آمده است.

 این سوره شامل مسائلى از قبیل: ولایت و رهبرى، ردّ عقیده تثلیث، وفاى به عهد و پیمان‏ها، گواهى دادن به عدل، تحریم قتل، احكام خوردنى‏ها، احكام وضو، غسل و تیمّم، سفارش به عدالت اجتماعى و احكام وصیّت، قصاص، سرقت، زنا و... مى‏باشد.
 چون از آخرین سوره‏هایى است كه نازل شده، با جمله‏ى «أوفوا بالعقود» در آغاز سوره، سفارش به انجام همه‏ تعهّدات و پیمان‏ها دارد.


خدا در همین نزدیکی است
يکشنبه 3/2/1391 - 11:17 - 0 تشکر 447639


خواص سوره مباركه مائده




*عن الباقر علیه السلام «مَنْ قَرَأَ سُورَةَ الْمَائِدَةِ فِی كُلِّ یَوْمِ خَمِیسٍ لَمْ یَلْتَبِسْ إِیمَانُهُ بِظُلْمٍ وَ لَمْ یُشْرِكْ بِهِ أَبَدا»


از حضرت باقر علیه السلام روایت شده: « هركس سوره‌ی مائده را در هر پنجشنبه بخواند ایمانش به ظلم آلوده نگردد و هرگز برای خدا شریكی نگیرد.»  بحارالانوار ج 92 ص273






 *عن الرسول صلی الله علیه و آله و سلم  « مَنْ قَرَأَهَا أُعْطِیَ مِنَ الْأَجْرِ عَشْرَ حَسَنَاتٍ وَ مُحی عَنْهُ عَشْرُ سَیِّئاتٍ و رُفِعَ لَهُ عَشْرُ دَرَجاتٍ بِعَدَدِ كِلِّ یَهُودِیٍّ وَ نَصْرانِیٍّ یَتَنَفَّسُ »


از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم روایت شده: « كسی كه این سوره را قرائت نماید به عدد هر یهودی و مسیحی كه نفس می‌كشد ده حسنه (به او اجر و پاداش) می‌دهند و ده معصیت و گناه (از نامه‌ی عملش) پاك می‌شود و ده درجه (مقام و رتبه‌اش) بالا می‌رود» مجمع البیان ج 3 ص 257











خدا در همین نزدیکی است
يکشنبه 3/2/1391 - 11:22 - 0 تشکر 447641

آیه اول :



یَأیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ أُحِلَّتْ لَكُم بَهِیمَةُ الْأَنْعَمِ إِلَّا مَا یُتْلَى‏ عَلَیْكُمْ غَیْرَ مُحِلِّى الصَّیْدِ وَأَنْتُمْ حُرُمٌ إنَّ اللَّهَ یَحْكُمُ مَا یُرِیدُ






خدا در همین نزدیکی است
يکشنبه 3/2/1391 - 11:26 - 0 تشکر 447647

ترجمه:
اى كسانى كه ایمان آورده ‏اید! به عقد و پیمان‏ها(ى خود، با خدا و مردم) وفا كنید. (خوردن گوشت) چهارپایان براى شما حلال گشته، مگر آنها كه (حكم حرمتش) بر شما خوانده خواهد شد، و در حال احرام شكار را حلال نشمرید، همانا خداوند به هر چه خواهد (ومصلحت بداند) حكم مى‏كند.



كلمه‏ى «بهیمة» در اینجا به معناى چهارپا و اعم از «اَنعام» است، «اَنعام» را به گاو و شتر و گوسفند مى‏گویند و «بهیمة الانعام» كه سه بار در قرآن آمده به معناى حلال بودن گوشت این چهارپایان است. [1] امام صادق‏ علیه السلام فرمودند: مراد از «بهیمة الانعام»، جنین حیوان ذبح شده است كه تزكیه‏ى مادرش، تزكیه‏ى او نیز به شمار مى‏رود. [2]

 مرحوم فیض در تفسیر صافى مى‏فرماید: ممكن است این روایت بیان مصداق پنهان آن باشد و یا اینكه از شكم مادر به آنها «بهیمة» گفته مى‏شود، بنابراین منافاتى با تعمیم ندارد. [3]



پیامبر صلى الله علیه وآله فرمود: «لادین لمَن لاعهد له» [4] ، كسى كه وفا ندارد، دین ندارد. آرى، اگر به پیمان‏ها عمل نشود، اساس جامعه واعتماد عمومى بهم مى‏ریزد وهرج ومرج پیش مى‏آید.

قرآن، وفاى به پیمان حتّى با مشركان را لازم مى‏داند، «فأتمّوا الیهم عهدهم الى مدّتهم» [5] و طبق حدیثى از امام صادق‏ علیه السلام
وفا به پیمان فاجران هم لازم است. [6]


بر اساس روایتى دیگر، اگر یك مسلمان حتّى با اشاره، به دشمن كافر امان داد، بر دیگر مسلمانان رعایت این پیمان اشاره‏اى، الزامى است. [7]
كتب آسمانى، عهد خداوند هستند و باید به آنها وفادار بود، عهد قدیم (تورات)، عهد جدید (انجیل) و عهد اخیر (قرآن). در حدیث مى‏خوانیم: «القرآن عهداللّه» [8]



1) تفسیر مجمع‏البیان.
2) كافى، ج‏6، ص‏234.
3) قاموس القرآن.
4) بحار، ج 16، ص 144.
5) توبه، 4.
6) كافى، ج‏2، ص‏162.
7) مستدرك، ج‏2، ص 250.
8) كافى، ج‏6، ص 198.



خدا در همین نزدیکی است
يکشنبه 3/2/1391 - 11:31 - 0 تشکر 447648

پیام ها


*****************


1- مسلمانان باید به همه‏ ى پیمان‏ها، (با هر كس و هر گروه،) پایبند باشند، چه قراردادهاى لفظى، چه كتبى و چه عملى ؛ پیمان‏هاى سیاسى، اقتصادى، اجتماعى ویا خانوادگى ؛ با قوى یا ضیعف، با دوست یا دشمن، با خدا (مثل نذر و عهد) یا مردم، با فرد یا جامعه، با كوچك یا بزرگ، با كشورهاى منطقه یا قراردادهاى بین المللى. كلمه ى «العقود» داراى الف و لام است كه شامل همه‏ى قراردادها مى‏شود. «أوفوا بالعقود»



2- ایمان، ضامن وفا به عهد و پیمان‏هاست. «یا ایّها الّذین آمنوا اوفوا بالعقود»


3- آن گونه كه پیمان‏شكنى و ظلم، رمز محرومیّت از نعمت‏ها و الطاف الهى است، [9] پایبندى به عهد و پیمان، عامل بهره‏ گیرى از آنهاست. «أوفوا بالعقود احلّت لكم» (آرى، خوش قولى، رمز خوش روزى بودن است. در مَثَل است: آدم خوش حساب، شریك مال مردم است.)



4- حال كه خداوند انواع نعمت‏ها را در اختیار ما گذاشته است، پس به پیمان‏هاى او وفادار باشیم. «أوفوا بالعقود احلّت لكم»



5 - یكى از پیمان‏هاى الهى، توجّه به احكام حلال وحرام در خوردنى‏هاست. «اوفوا بالعقود اُحلّت لكم»


6- اسلام، هم به مسائل اجتماعى و هم به مسائل اقتصادى توجّه دارد. (وفاى به عهد، مسئله‏ى اجتماعى وبهره‏گیرى از حیوانات، از مسائل اقتصادى است.) «أوفوا بالعقود اُحِلّت لكم بهیمة الانعام»


7- مصرف گوشت گاو، شتر و گوسفندى كه مرده یا خفّه و... شده باشند، حرام است. «الاّ ما یتلى علیكم»


8 - همه‏ چهارپایان حلال نیستند. «الاّ ما یُتلى علیكم» (بنابر اینكه جمله، مربوط به انواع چهارپایان باشد.)


9- براى حفظ حرمت احرام باید كمى هم محرومیّت چشید و از شكار، چشم پوشید. «غیر مُحلّى الصید و انتم حُرُم»


10- عمل به محرّمات احرام، از جمله موارد وفاى به عهد و پیمان با خداست. «أوفوا بالعقود... غیر مُحلّى الصید و انتم حُرُم»

11- احرام، عهد و پیمان با خداوند است. «أوفوا بالعقود... و انتم حُرُم»
12- احرام، حالتى خاص و ویژه و داراى احترام است. «و انتم حُرُم»






خدا در همین نزدیکی است
يکشنبه 3/2/1391 - 11:38 - 0 تشکر 447650


مومنین در این آیه مخاطب قرار گرفته‌اند و حضرت حق توجه آنها را به خطراتی كه در كمینشان نشسته است جلب می‌كند و می‌فرماید: ای كسانی كه ایمان آورده‌اید عقود و پیمانهایتان را كامل انجام دهید.


عقود چیست؟ مرحوم علامه (ره) عقد را عهد معنا كرده‌اند.





عقد یعنی مجموعه تعهداتی كه انسان با میل خود منعقد می‌كند چه نسبت به خالق و چه نسبت به مخلوق مانند عقد ازدواج، عقد نكاح، عقد بیع و گاه عقدی است میان خلق و خالق.



منظور از هشدار خداوند به مومنین چیست؟ كدام قرار داد فراموش شده است؟ مومنین بر چه عهدی پایبند نبوده‌اند كه حضرت حق آن را برای انسان یادآوری می‌كند در آیه 60 و 61 سوره مباركه یس می‌فرماید:


«أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَیْكُمْ یَابَنىِ ءَادَمَ أَن لَّا تَعْبُدُواْ الشَّیْطَانَ إِنَّهُ لَكم عَدُوٌّ مُّبِینٌ وَ أَنِ اعْبُدُونىِ هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِیمٌ»


«آیا با شما عهد نكردم اى فرزندان آدم كه شیطان را نپرستید، كه او براى شما دشمن آشكارى است؟و مرا بپرستید كه راه مستقیم این است؟!»




ای بندگان قراردادی كه خود بستید كامل انجام دهید یعنی كامل در صراط مستقیم حركت كنید از شیطان بیزار و بندگی خالصانه داشته باشید.


با توجه به این آیه، قرارداد خلق با خداوند،حركت در مسیر بندگیّ خالصانه است كه حال با وسوسه شیطان در معرض نقض آن برآمده است.





وفای به عهد امری فطری است، كه برای ایفای آن به توضیح و دلیلی خاص نیاز نیست. وقتی انسان فطرتاً قرارداد بندگی خالصانه را بست لازم نبود تا دلیل شرعی دیگری برای ایفای به عهد پیدا کند، عقل می‌فهمد كه باید پای قرارداد بایستد اما وسوسه‌های شیطان قصد دارد آن را بشکند که حضرت حق در نخستین آیه سوره مبارکه مائده به او خطاب می‌کند.




ادامه دارد....






خدا در همین نزدیکی است
يکشنبه 10/2/1391 - 14:49 - 0 تشکر 449144


بعضی از مفسران میان عقد و عهد تفاوت قائل می‌شوند. گفته‌اند عهد همان قرارداد قدیمی است که خدا با ما بسته است « أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَیْكُمْ یَابَنىِ ءَادَمَ » همین که خداوند سبحان توحید را در دل ما کاشت عهد است و عقد اجرای تکلیف بر مبنای آن عهد است. توحید در جوهره انسان، همان عهد است و عقد اجرای تکالیف مربوط به عهد است. در واقع مایه عهد، عقد است. قرآن نمی‌گوید «اوفوا بالعهود» بلکه می‌گوید: « أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ » یعنی خمیره بندگی را در طبق اخلاص بگذارید و نشان دهید و در اجرای امور سستی نداشته باشید.






مفسران تفسیرهای متفاوتی از عبارت « أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ » كرده‌اند در این زمینه، «ابن عربی» آن را به فعلیت رساندن استعداهای درون انسان دانسته است.






حضرت امام (رحمة الله) آن را «عهد ولایت» معنا كرده‌اند و گفته‌اند: محبت اولیاء حق كه در دلتان جای گرفته است، به نمایش بگذارید.


« یَاأَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ » یعنی ای دلدادگان حضرت حق، ای كسانی كه اهل بصیرت و شهود هستید، خداوند سبحان یاد خود را در قلوب شما به عنوان بزرگترین سرمایه به ودیعه نهاده است به این ودیعه الهی پایدار بمایند.


« أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ » «به قراردادتان وفا کنید»


كدام قرارداد؟


1-همان عقد قدیمی كه در آغاز خلقت میان خدا و خلق بسته شده و حضرت حق از انسان پرسید «الستُ بربکم» و انسان گفت:« بلی» یعنی انسان عنوان ربوبیت حضرت حق را پذیرفت و مومنین از آنها به طور كامل تربیتشان را در اختیار مربی خویش قرار دادند.


2- عقد را حمل امانت گفته‌اند قرآن می‌گوید: « وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولاً » « امّا انسان آن را بر دوش كشید او بسیار ظالم و جاهل بود» (سوره مبارکه احزاب آیه72)


بر حمل امانت توحیدی پایدار بمانید چه آنکه جلوه این امانت، پذیرش ولایت حضرات معصومین باشد و چه این امانت، ادای وظایف بندگی چون نماز باشد هر كدام كه باشد آن را کامل ایفاء كنید.


3- « أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ » ای مومنین شما روز الست ولایت حضرات معصومین را پذیرفتید بر آن پذیرش پایدار باشید.


4- « أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ » ای مومنین روز الست شما بر فطرت خداجوی خویش بودید و در سایه همان فطرت قرارداد بندگی‌تان را پذیرفتید بر آن وفادار بمانید و خالصانه كار كنید زیرا قرارداد اصلی میان خدا و خلق بر پایه اخلاص بوده است و بندگی خالصانه مستلزم ندیدن بندگی خویش است.






این آیه به مؤمنان هشدار پایبندی به عقود را یادآوری می‌كند، زیرا خداوند سبحان آگاه است که اگر انسان قانون بگذارد و آن را بشكند و این كار را مدام تكرار كند، نفسش به بی‌وفایی در عقود عادت می‌كند اگر كسی قرارداد خویش را جدی نگیرد و به آن پایبند نباشد كلامش نه برای خود جایگاهی دارد و نه برای دیگران. پس ای دلدادگان حضرت حق نفس‌هایتان را عادت دهید تا بر آنچه روز الست تعهد كرده‌اید پایدار بمانید.


ثمره این پایبندی آن است كه دارائی‌هایتان بر شما حلال می‌شود


« أُحِلَّتْ لَكُم... » ، یعنی با پایبندی بر قراردادها مباحات برای شما لذت بخش می‌شود.


و از مفهوم این عبارت چنین بر می‌آید كه چه بسیار نعمت‌ها در اختیارتان قرار گرفته است که توفیق بهره بردن از آنها را به دلیل پایبند نبودن بر عقود از دست داده‌اید.


لذت بردن از نعمت‌ها اولین جایزه خداوند سبحان به مومنینی است كه به تعهدات خویش پایدار مانده‌اند.












خدا در همین نزدیکی است
چهارشنبه 13/2/1391 - 15:4 - 0 تشکر 450173


«یاأَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ أُحِلَّتْ لَكُم بهَیمَةُ الْأَنْعَامِ إِلَّا مَا یُتْلىَ‏ عَلَیْكُمْ غَیْرَ مُحِلىّ‏ الصَّیْدِ وَ أَنتُمْ حُرُمٌ إِنَّ اللَّهَ یَحْكُمُ مَا یُرِیدُ»


«اى كسانى كه ایمان آورده‏اید! به پیمانها (و قراردادها) وفا كنید! چهارپایان (و جنین آنها) براى شما حلال شده است مگر آنچه بر شما خوانده مى‏شود (و استثنا خواهد شد). و به هنگام احرام، صید را حلال نشمرید! خداوند هر چه بخواهد (و مصلحت باشد) حكم مى‏كند.» 


در جلسه گذشته در رابطه با مؤمنین كه خطاب آیه با آنهاست توضیحاتی بیان شد اما در ادامه می‌توان گفت حضرت امام خمینی(ره) در این باره می‌گویند: منظور از « یَاأَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ » كسانی هستند كه مؤمن بر ولایت اهل بیت باقی مانده‌اند و خداوند لذت بردن از مباحات را اولین پاداش آنان قرار داده است« أُحِلَّتْ لَكُم بهَیمَةُ الْأَنْعَامِ » از مفهوم مخالف آیه چنین برداشت می‌شود كه اگر کسی به حریم ولایت تعدّی کند حتی حق استفاده از مباحات به او داده نمی‌شود و این نه به آن معناست که نعمت در اختیارشان قرار نمی‌گیرد بلکه از نعمت عطا شده لذت نمی‌برند.










خدا در همین نزدیکی است
چهارشنبه 13/2/1391 - 15:7 - 0 تشکر 450175


در ادامه آیه خداوند سبحان می‌فرماید: ای بصیرت یافتگان و اهل شهود هر آنچه بر شما مباح است گاهی به اراده حضرت حق حرام می‌گردد. « إِنَّ اللَّهَ یَحْكُمُ مَا یُرِیدُ » «خداوند آنچه را اراده کند حکم می‌کند»






چرا استفاده از بعضی نعمت‌ها گاهی بر انسان غیر مجاز می‌شود؟






 مفسرین گفته‌اند: شاید با این قانون الهی انسان قدردان دوره‌ای گردد که اجازه استفاده از نعمت به او داده شده است و بداند که نعمت‌ها همیشه آسان در اختیارش قرار نمی‌گیرد.




نکتة قابل توجه آن است که خداوند برای مؤمنین در زمان‌های خاص اعمال خاصی را حکم کرده است گاهی افراد را بر انجام امری حكم کرده و گاه آنها را از امر مباحی بازداشته است مثلاً اگر انسان در شرایط عادی زندگی اجازه دارد تا به مباحات فكر كند یا آنها را انكار كند در حال نماز و حضور در محضر حق این اجازه از او گرفته می‌شود چون مصلی باید تسلیم محض حضرت حق باشد.






زمان احرام یكی از آن زمانهاست كه توجه به امر مباح صید، بر حاجی حرام است و پرداختن به صید از محرمات احرام است زیرا حاجی در این زمان خود صید خدای سبحان است و صید الله نباید صیاد شود همانگونه كه مصلی نیز در نماز، صید محبوب است و اسیر عشق الهی نباید صیاد تعلقات دنیا باشد.






از آیه چنین استنباط می‌شود که گاهی در زمانهای خاص مشغول شدن به امور مباح به کفاره معنوی نیاز دارد تا تذکری برای انسان باشد که او همیشه نمی‌تواند از همه نعماتش استفاده کند همچنانكه در زمان احرام استفاده از بعضی مباحات بر مُحرِم حرام می‌شود، مثلاً صید كردن و یا استفاده از عطر بر غیر مُحرِم حلال و بر مُحرِم حرام است، زیرا در زمان احرام حاجی قدم در حریم خاصی می‌گذارد که قوانین مربوط به آن باید رعایت شود. مُحرِم در این زمان جذب عالم اعلی شده و باید از جاذبه‌های عالم ماده چشم بپوشد.






مفسران گفته‌اند: گاهی خداوند سبحان در شرایط خاص از افراد، همت‌های متعالی طلب می‌كند، و اگر آنها در این زمان به امور دیگری توجه کنند خود را بی‌ارزش نموده‌اند، و از جایگاه حقیقی خویش تنزّل كرده‌اند، زمان احرام زمان همّت متعالی برای انسان است زیرا وصال معشوق برای حاجی میسر است، اگر یک جریان روزمره زندگی، حاجی را مجذوب خود کند جایگاه واقعی خویش را از دست داده است و همین بی‌توجهی او را به پرداخت كفاره وا می‌دارد.










خدا در همین نزدیکی است
چهارشنبه 13/2/1391 - 15:9 - 0 تشکر 450177




« إِنَّ اللَّهَ یَحْكُمُ مَا یُرِیدُ » خدا در حج برای شما صعود و بالارفتن را اراده کرده نباید به فرود فکر كنید.


«یَاأَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ... إِلَّا مَا یُتْلىَ‏ عَلَیْكُمْ غَیْرَ مُحِلىّ‏ الصَّیْدِ وَ أَنتُمْ حُرُمٌ ... »


باید توجه داشت كه مخاطبین آیه دلدادگان حضرت حقند اما همین دلدادگان گاهی امور حرام خدا را بر خود حلال می‌کنند یا به عبارتی دیگر استصحاب می‌کنند و گمان می‌کنند انجام آنچه در شرایط عادی بر آنها مجاز بوده است می‌تواند در هر زمان دیگر مجاز باشد در حالی‌که آیه خلاف نظر آنها را اراده می‌کند.






عامل زمان نعمتی است كه خدای سبحان در اختیار بشر قرار داده است و قوانین بهره‌مند شدن از آن نیز تبیین شده است، مثلاً بخشی از زندگی انسان زمان بی‌تکلیفی اوست دختران قبل از 9 سالگی خود را، در بی تكلیفی طی می‌كنند و بعد از آن تا پایان عمر، تکلیف بر آنها جاری می‌شود و فرد نمی‌تواند استصحاب دوره قبل از 9 سالگی خویش را بكند و خود را در بی‌تكلیفی نگه دارد. آنچه در این آیه مورد توجه قرار می‌گیرد آن است كه افراد خود قانون‌گذاری نکنند، ممنوعیّت‌ها و محدودیّت‌ها را بر خود مجاز نسازند زیرا گاهی همین ممنوعیت‌ها دلیل رشد و بهبود کیفی اِعمال می‌شود.




مثلا آزادی برای انسان در هر شرایطی کمال بخش نیست بلکه گاهی نبایدها و ممنوعیت‌ها نشان توجه محبوب به مُحِب است و باعث رشد و کمال او می‌شود و همچنان که پدر و مادری بنا به مصلحت فرزندانشان آنها را از انجام امری مباح باز می‌دارند قطعاً رشد وکمال او را قصد کرده‌اند.












خدا در همین نزدیکی است
برو به انجمن
انجمن فعال در هفته گذشته
مدیر فعال در هفته گذشته
آخرین مطالب
  • آلبوم تصاویر بازدید از کلیسای جلفای...
    آلبوم تصاویر بازدید اعضای انجمن نصف جهان از کلیسای جلفای اصفهان.
  • بازدید از زیباترین کلیسای جلفای اصفهان
    جمعی از کاربران انجمن نصف جهان، در روز 27 مردادماه با همکاری دفتر تبیان اصفهان، بازدیدی را از کلیسای وانک، به عمل آورده‌اند. این کلیسا، یکی از کلیساهای تاریخی اصفهان به شمار می‌رود.
  • اعضای انجمن در خانه شهید بهشتی
    خانه پدری آیت الله دکتر بهشتی در اصفهان، امروزه به نام موزه و خانه فرهنگ شهید نام‌گذاری شده است. اعضای انجمن نصف جهان، در بازدید دیگر خود، قدم به خانه شهید بهشتی گذاشته‌اند.
  • اطلاعیه برندگان جشنواره انجمن‌ها
    پس از دو ماه رقابت فشرده بین کاربران فعال انجمن‌ها، جشنواره تابستان 92 با برگزاری 5 مسابقه متنوع در تاریخ 15 مهرماه به پایان رسید و هم‌اینک، زمان اعلام برندگان نهایی این مسابقات فرارسیده است.
  • نصف جهانی‌ها در مقبره علامه مجلسی
    اعضای انجمن نصف جهان، در یك گردهمایی دیگر، از آرامگاه علامه مجلسی و میدان احیا شده‌ی امام علی (ع) اصفهان، بازدیدی را به عمل آوردند.