• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
انجمن ها > انجمن قرآن و عترت > صفحه اول بحث
لطفا در سایت شناسائی شوید!
قرآن و عترت (بازدید: 2050)
جمعه 13/8/1390 - 0:18 -0 تشکر 382980
پا به پای قافله حسین (ع) تا روز عاشورا

 

                                                                                                            كدمبحث:382980

می خواهیم تا عاشورا با كاروان سید الشهدا همراه شویم

امید آن داریم از فضائل و كرامات معنوی این كاروان مستفیض شویم. كاروان حسین علیه السلام كه همواره بر گستره زمان جاری و ساری بوده و خواهد بود : كل یوم عاشورا و كل ارض كربلا

 

 

با هدف این همراهی روز شماری در ادامه قرار گرفته كه كلیات وقایع را ثبت دارد كه میتواند روز به روز وقایع را در خود ثبت كند. اگر در بین این حوادث مذكور در جدول حوادث جزئی تری را در تاریخ سراغ دارید همینجا یا در بخش نظرات انجمن قرآن و عترت یا به آدرس ایمیل nayyeri1982@yahoo.com اعلام كنید تا جدول پربارتر شود.

 

شرح

تاریخ شمسی امسال

تاریخ قمری

ر

مرگ‌ معاویه‌ و آغاز خلافت‌ یزید

27 خرداد 1390

 شنبه 15  رجب سال 60

1

ملاقات‌ امام‌ حسین‌ (ع) با ولید بن‌ عتبه‌ ولی‌ مدینه‌

8 تیر 1390

27 رجب 60

2

خروج‌ امام‌ از مدینه‌ به‌ سوی‌ مكه

9 تیر 1390

28 رجب 60

3

ورود امام‌ حسین‌ (ع) وهمراهانش‌ به‌ مكه‌

14 تیر 1390

3 شعبان 60

4

اعزام‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ به‌ كوفه‌

26 تیر 1390

15 رمضان 60

5

ورود مسلم‌ به‌ كوفه‌               

13 شهریور 1390

5 شوال 60

6

رسیدن‌ نامه‌ مسلم‌ به‌ امام‌ حسین‌ (ع)

17 مهر 1390

11 ذی القعده60

7

حركت‌ امام‌ از مدینه‌ به‌ عراق‌

14 آبان 1390

8 ذیحجه 60

8

خروج‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ با چهار هزار نفر ازهمراهانش‌ از كوفه‌

14 آبان 1390

8 ذیحجه 60

9

-توطئة‌ ابن‌ زیاد و پراكنده‌ شدن‌ یاران‌ مسلم.‌

ـ جنگ‌ مسلم‌ با سپاه‌ ابن‌ زیاد.

ـ هواخواهی‌ عباس‌ بذائی‌ (قره‌داغی‌) از مسلم‌ و شهادت‌ او به‌ دست‌ سربازان‌ ابن‌زیاد.

ـ شهادت‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ و هانی‌ بن‌ عروه‌ در كوفه‌ به‌ دستور ابن‌ زیاد.

ـ فرود آمدن‌ كاروانامام‌ در «ابطح‌» و پیوستن‌ ابن‌ ثبیط‌ بصری‌ و فرزندانش‌ به ‌امام‌.

ـ فرود آمدن‌ كاروانامام‌ حسین(علیه السلام) در مكانی‌ به ‌نام‌ «تنعیم‌» در دو فرسنگی‌ مكه‌.

ـ فرود آمدن‌ امام‌ در «صِفاح‌» و دیدار فرزدق‌ شاعر با امام‌.

ـ فرود آمدن‌ كاروانامام‌ در «وادی‌ العقیق‌» و پیوستن‌ عون‌ و محمد فرزندان‌ حضرت‌ زینب‌ (علیهاالسلام) به‌ كاروانامام‌.

ـ فرود آمدن‌ امام‌ در «وادی‌ الصّفرا»

ـ فرود كاروانامام‌ در «ذات‌ عِرق‌» و پیوستن‌ گروهی‌ از مسلمانان‌ به‌ امام‌.

ـ فرود كاروانامام‌ در «حاجِر» در ناحیه «بطن‌ الرمه‌» و نوشتن‌ نامه‌ای‌ به‌ مسلم‌ بن ‌عقیل‌ و شیعیان‌ كوفه‌ و ارسال‌ آن‌ توسط‌ قیس‌ بن‌ مسهر صیداوی‌.

 

9 ذی‌ حجه‌ 60

 

- فرود كاروانامام‌ در «فَیْدْ»

ـ فرود كاروانامام‌ در «اجفُر»

 

15 ذی‌ حجه‌ 60

 

- شهادت‌ میثم‌ تمار (صحابه‌ امام‌ علی علیه السلام‌) در كوفه ‌توسط‌ ابن‌ زیاد.

ـ ارسال‌ نامه امام‌ به‌ كوفه‌ توسط‌ عبدالله‌ بن‌ یقطر (برادر رضاعی‌ امام‌(

 

22 ذی‌ حجه‌ 60

 

 

- ورود كاروانامام‌ به‌ «زروُد»، نزدیكی ‌«خزیمیه»

ـ پیوستن‌ «زهیر بن‌ قین‌» به‌ امام‌.

ـ ورود كاروانامام‌ به‌ منطقه‌ «زباله‌» در نزدیكی‌ كوفه‌.

ـ رسیدن‌ خبر شهادت‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ و هانی‌ بن‌ عروه‌ به‌ امام‌.

ـ ورود كاروانامام‌ به‌ «ثعلبیه‌» و توقف‌ شبانه‌ در آنجا.

ـ ورود كاروانامام‌ به‌ «القاع»

ـ عبور كاروانامام‌ از «درة‌ العقبه‌» در نزدیكی‌ بیابان‌های‌ كوفه‌.

ـ ورود به‌ «شراف‌» و توقف‌ شبانه‌ در آنجا.

 

26 ذی‌ حجه‌ 60

 

 

- روبه‌رو شدن كاروانامام‌ حسین(علیه السلام) با سپاه‌ حر بن‌ یزید ریاحی‌.

ـ قرار گرفتن‌ كاروانامام‌ در دامنه‌ كوه‌ «ذو حُسَم‌ْ»

ـ جلوگیری‌ حرّ از حركت‌ كاروانامام‌ به‌ سوی‌ كوفه‌.

ـ حركت‌ كاروانامام‌ به‌ منطقه‌ «البیضه»

 

27 ذی‌ حجه‌ 60

 

 

- عبور كاروانامام‌ از «عُذیب‌ِ الهجانات»

ـ رسیدن‌ خبر شهادت‌ عبدالله‌ بن‌ یقطر در كوفه‌ به‌ دست‌ ابن‌ زیاد.

ـ عبور كاروانامام‌ از قادسیه‌.

ـ فرود كاروانامام‌ در «قصر بنی‌ مُقاتل‌» و توقف‌ شبانه‌ در آنجا

 

28 ذی‌ حجه‌ 60

 

 

 

ورود امام‌ حسین‌ (ع) و یارانش‌ به‌ سرزمین‌ كربلا

7 آذر 1390

2 محرم 61

10

ورود عمر بن‌ سعد و سپاهیانش‌ به‌ كربلا

8 آذر 1390

3 محرم 61

11

ورود شبث‌ بن‌ ربعی‌ با چهار هزار نفر سپاه‌ به‌ كربلا

10 آذر 1390

5 محرم 61

12

- تجمع‌ بیست‌ هزار سپاهی‌ در سپاه‌ عمر سعد.

ـ رسیدن‌ نامه‌ ابن‌ زیاد به‌ عمر بن‌ سعد مبنی‌ بر بستن‌ راه‌ رودخانه‌ فرات‌ به‌ رویكاروانامام‌.

ـ آمادگی‌ گروهی‌ از قبیله‌ بنی‌ اسد برای‌ پیوستن‌ به‌ امام‌ و حمله‌ چهارصد نفر از سپاه‌ عمر سعد به‌ آن‌ قبیله‌ و كشتار آنان‌.

 

6 محرم‌ 61

 

 

رسیدن‌ دستور عبیدالله‌ بن‌ زیاد مبنی‌ بر بستن‌ آب‌برسپاه‌ امام‌

12 آذر 1390

7 محرم 61

13

حركت‌ حضرت‌ عباس‌ با بیست‌ و هشت‌ نفر (یا سی‌ سوار و بیست‌ پیاده‌ با بیست‌ مشك‌ آب)‌ به‌ طرف‌ رود فرات‌ و آوردن‌ آب‌ بعد از درگیری‌ با مأموران‌ عمر بن‌ سعد.

ـ ملاقات‌ شبانه‌ امام‌ با عمر سعد.

ـ صدور فرمان‌ جنگ‌ توسط‌ ابن‌ زیاد.

 

هشتم‌ محرم‌ 61 ه.ق‌:

 

 

ورود شمر بن‌ ذی‌ الجوشن‌ به‌ كربلا

14 آذر 1390

9 محرم 60

14

آغاز درگیری‌ سپاه‌ امام‌ حسین‌ (ع) با لشكر ابن‌ زیاد

15 آذر 1390

10 محرم 61

15

حركت‌ كاروان‌ اسراء از كربلا به‌ كوفه‌

16 آذر 1390

11 محرم 61

16

حركت‌ كارواناسرا از كوفه‌ به‌ شام‌.

 

15 محرم‌ 61

 

ورود اسرای‌ اهل‌بیت‌ (ع) به‌ دمشق‌ نزد یزیدبن‌معاویه‌

6 دی 1390

1 صفر 61

17

- ورود جابر بن‌ عبدالله‌ انصاری‌ به‌ كربلا برای‌ زیارت‌.

ـ ورود كارواناسیران‌ به‌ كربلا برای‌ زیارت‌ مزار شهدا.

ـ حركت‌ از كربلا به‌ مدینه‌.

ـ ورود كارواناسیران‌ به‌ مدینه‌.

ـ سخنرانی‌ امام‌ سجاد(علیه السلام) در دروازه‌ مدینه‌.

ـ ورود به‌ مسجدالنبی‌ و زیارت‌ حرم‌ مطهر پیامبر

25 دی 1390

20 صفر 61

18

 

 

 

 

وقایعی كه از تاریخ شمسی آن گذشته ایم را سریع و در چند تاپیك ثبت و رد می شویم تا به كاروان برسیم در چنین روزی ولی در سال 60 هجری و از آن به بعد گام به گام با كاروان پیش می رویم و به ازای هر سالروز درج شده در این جدول پستی می گذاریم و با اهل كاروان همراه كه نه؛ بلكه هم دل می شویم تا برسیم به عاشورا.

یادتان باشد شما هستید كه ردیف های جدول را با تحقیقات و اطلاع رسانی تان تكمیل تر خواهید كرد.

 

پی نوشت: 

برای دانلود فایل های صوتی  مقتل خوانی های مرتبط با سفر كاروان حسینی به لینك زیر مراجعهكنید كه از گنجینه صوتی تبیان انتخاب شده است:

                                                                   سفرنامه كربلا (از مدینه تا مدینه )

هزار دشمنم ار مي كنند قصد هلاك  گرم تو دوستي از دشمنان ندارم باك

حافظ عليه الرحمه

امضا: نيري

جمعه 13/8/1390 - 0:32 - 0 تشکر 382988

هزار دشمنم ار مي كنند قصد هلاك  گرم تو دوستي از دشمنان ندارم باك

حافظ عليه الرحمه

امضا: نيري

جمعه 13/8/1390 - 1:17 - 0 تشکر 382993


بر گوش جانم میرسد آوای زنگ قافله
این قافله تا کربلا دیگر ندارد فاصله

:(

یا اباعبدالله
باز نشه مثل ... ؟ :(

آقا جان اگر قرار باشد من هم مثل ژول ورن دور دنيا را درهشتاد روز بچرخم ،
ترجيح ميدهم دور تو بچرخم
چون تو هم دنياي مني هم عقبي مني
جمعه 13/8/1390 - 7:25 - 0 تشکر 383001

صبا،پیامم را برو برگو به زینب
که کوفه سنگ زن بسیار دارد
....
پی نوشت:
صبا:باد صبا
این بیت از زبان مسلم بن عقیل زمانی که بر دارالاماره کوفه سر مبارک را از تن جدا کردند توسط شاعر سروده شده
لایوم کیومک اباعبدالله

   

مدیر انجمن حوزه علمیه 

تماس بامن:

forum:www.mahdiyavar.mihanbb.com

e-mail:ya_lasaratelhosain@yahoo.com


 

جمعه 13/8/1390 - 10:0 - 0 تشکر 383028

واقعا یه کار عترتی زیبا بود.

. امام علي (ع) مي فرمايند بهره خرد پند گرفتن واحتياط است و دستاورد ناداني غفلت و فريب خوردگي. و باپاکدامنان و فرزانگان بنشين وباانان زياد گفتگو کن زيرا اگر نادان باشي تورا دانش اموزند و اگر دانا باشي بردانش تو افزوده شود. خداوند به ماتوفيق بندگي بي چون وچرابده. اللهم عجل لوليک الفرج والعافيه والنصر.

منتظر شما در انجمن زن ريحانه آفرينش . کليک کن دوست عزيز

 

جمعه 13/8/1390 - 13:3 - 0 تشکر 383126

شرح ردیفهای 1 تا 6 كه مربوط به تاریخ های قبل از امروز هستند یكجا در این پست قرار می گیرند و ان شا الله برای حوادث بعدی با تاریخ پیش خواهیم رفت:

مجددا درخواست می كنم از همراهان اگر منزلگاه یا اتفاق تاریخی می شناسید كه می تواند در بین ردیفهای جدول اضافه شود اعلام كنید تا دیگران هم در همراهی این كاروان بهره مند شوند:

پانزدهم‌ رجب‌ سال‌ 60 هجری‌ (مرگ‌ معاویه‌ و آغاز خلافت‌ یزید)

معاویه‌ بن‌ ابوسفیان‌ در نیمة‌ ماه‌ رجب‌ سال‌ 60 هجری‌ قمری‌ در شام‌ از دنیا رفت‌.هنگام‌ مرگ‌ وی‌ فرزندش‌ یزید در حوارین‌ به‌ سر می‌برد. معاویه‌ وصیت‌ نامه‌ای‌ به‌ این‌مضمون‌ خطاب‌ به‌ یزید نوشت‌: «به‌ اطلاع‌ او برسانید كه‌ من‌ بر او جز از چهار مرد بیم‌ ندارم‌و آنان‌ حسین‌ بن‌ علی‌ و عبدالله‌ بن‌ عمر و عبدالرحمن‌ بن‌ ابوبكر و عبدالله‌ بن‌ زبیرهستند، اما حسین‌ بن‌ علی‌، خیال‌ می‌كنم‌ مردم‌ عراق‌ او را رها نكنند و وادار به‌ خروج‌ كنند.اگر چنین‌ كرد بر او در گذر...» یزید چون‌ به‌ دمشق‌ رسید و زمام‌ امور خلافت‌ را در دست‌گرفت‌ به‌ نوشتة‌ یعقوبی‌ «به‌ عامل‌ مدینه‌، ولید بن‌ عتبه‌ بن‌ ابی‌ سفیان‌ نوشت‌: هنگامی‌ كه‌نامه‌ام‌ به‌ تو رسید، حسین‌ بن‌ علی‌ و عبدالله‌ بن‌ زبیر را احضار كن‌ و از آن‌ دو بیعت‌ بگیر،پس‌ اگر زیر بار نرفتند، آن‌ دو را گردن‌ بزن‌ و سرهای‌ آن‌ دو را نزد من‌ بفرست‌، مردم‌ را نیزبه‌ بیعت‌ فراخوان‌ و اگر سرباز زدند، همان‌ حكم‌ را درباره‌ آنان‌ اجرا كن‌

بیست‌ وهفتم‌ رجب‌ سال‌ 60 هجری‌

(ملاقات‌ امام‌ حسین‌ (ع) با ولید بن‌ عتبه‌ ولی‌ مدینه‌)

چون‌ نامة‌ یزید به‌ ولید بن‌ عتبه‌، فرماندار مدینه‌ رسید، ولید با مروان‌ حكم‌ (والی‌سابق‌ مدینه‌) در این‌ مورد به‌ مشورت‌ پرداخت‌.«مروان‌ گفت‌: از ناحیة‌ عبدالله‌ بن‌ عمروعبدالرحمن‌ بن‌ ابوبكر مترس‌ كه‌ آن‌ دو خواستار خلافت‌ نیستند، ولی‌ سخت‌ مواظب‌حسین‌ بن‌ علی‌ و عبدالله‌ بن‌ زبیر باش‌ و هم‌ اكنون‌ كسی‌ بفرست‌، اگر بیعت‌ كردند كه‌ چه‌بهتر و گرنه‌ پیش‌ از آنكه‌ خبر آشكار شود و هر یك‌ از ایشان‌ جایی‌ بگریزد و مخالفت‌ خودرا ظاهر سازد گردن‌ هر دو را بزن‌. » ولید، عبدالله‌ بن‌ عمر و بن‌ عثمان‌ را كه‌ نوجوانی‌ بود،دنبال‌ امام‌ حسین‌ (ع) و عبدالله‌ بن‌ زبیر فرستاد. هنگامی‌ كه‌ پیام‌ آور والی‌ مدینه‌ نزد امام‌آمد ،آن‌ حضرت‌ متوجه‌ مرگ‌ معاویه‌ گردید، لذا تنی‌ چند از دوستان‌ و غلامان‌ خویش‌ راجمع‌ كرد و همراه‌ خود به‌ دار الاماره‌ برد تا در صورت‌ وجود خطر آنان‌ را به‌ كمك‌ بطلبد.

طبری‌ می‌نویسد:«حسین‌ بیامد و بنشست‌، ولید نامه‌ را به‌ او داد كه‌ بخواند و خبرمرگ‌ معاویه‌ را داد و او را به‌ بیعت‌ خواند. حسین‌ گفت‌ :انالله‌ انا الیه‌ راجعون‌، خدا معاویه‌ رارحمت‌ كند و تو را پاداش‌ بزرگ‌ دهد، اینكه‌ گفتی‌ بیعت‌ كنم‌، كسی‌ همانند من‌ به‌ نهانی‌بیعت‌ نمی‌كند، گمان‌ ندارم‌ به‌ بیعت‌ نهانی‌ من‌ بس‌ كنی‌ و باید آن‌ را میان‌ مردم‌ علنی‌كنیم‌. گفت‌: آری‌. گفت‌: وقتی‌ میان‌ مردم‌ آیی‌ و آنها را به‌ بیعت‌ خوانی‌ ما را نیز به‌ بیعت‌بخوان‌ كه‌ كار یكجا شود. ولید كه‌ سلامت‌ دوست‌ بود گفت‌: به‌ نام‌ خدای‌ برو تا با جمع‌ مردم‌بیایی‌امام‌ پس‌ از خارج‌ شدن‌ از فرماندهی‌ مدینه‌ تصمیم‌ به‌ خروج‌ از مدینه‌ و حركت‌به‌سوی‌ مكه‌ گرفت‌.

همان‌ شب‌ عبدالله‌ بن‌ زبیر از مدینه‌ خارج‌ شد، فردای‌ آن‌ روز ماموران‌ حكومتی‌دنبال‌ او رفتند و شب‌ بعد نیز امام‌ حسین‌ (ع) تصمیم‌ به‌ ترك‌ مدینه‌ گرفت‌ و خواهرش‌زینب‌ و ام‌ كلثوم‌ و برادر زادگانش‌ و برادرانش‌، جعفر و عباس‌ و عموم‌ افراد خانواده‌اش‌ كه‌ درمدینه‌ بودند، همراه‌ ایشان‌ رفتند غیر از محمد بن‌ حنفیه‌ كه‌ در مدینه‌ ماند. ابن‌ عباس‌ هم‌چند روز پیش‌ از آن‌ به‌ مكه‌ رفته‌ بود.

بیست‌ وهشتم‌ رجب‌ سال‌ 60 هجری‌ (خروج‌ امام‌ از مدینه‌ به‌ سوی‌ مكه‌ )

امام‌ حسین‌ (ع) در شب‌ یكشنبه‌ دو روز مانده‌ از ماه‌ رجب‌ سال‌ 60 هجری‌ به‌اتفاق‌ همراهان‌ از مدینه‌ عازم‌ مكه‌ شدند؛ حضرت‌ هنگام‌ خروج‌ از مدینه‌ وصیت‌ نامه‌ای‌نوشت‌ و به‌ برادرش‌ محمد حنفیه‌ داد وپس‌ از حمد وثنای‌ خداوند اهداف‌ و انگیزه‌های‌ خودبرای‌ خروج‌ از مدینه‌ را بیان‌ فرمودند.

سوم‌ شعبان‌ سال‌ 60 هجری‌ (ورود امام‌ حسین‌ (ع) وهمراهانش‌ به‌ مكه‌)

امام‌ و یارانش‌ در شب‌ جمعه‌ سوم‌ شعبان‌ سال‌ 60 هجری‌ قمری‌ وارد شهر مكه‌شدند. «هنگامی‌ كه‌ امام‌ وارد مكه‌ شد، مردم‌ شهر بسیار خشنود شدند و حتی‌ ابن‌ زبیر، كه‌خود داعیة‌ رهبری‌ داشت‌ در نماز امام‌ و مجلس‌ حدیث‌ او شركت‌ می‌كرد. مكه‌ پایگاه‌ دینی‌اسلام‌ بود و طبعا توجه‌ بسیاری‌ را به‌ خود جلب‌ می‌كرد. در آنجا امام‌ با افراد وشخصیت‌های‌ مختلف‌ در تماس‌ بود وعلل‌ عدم‌ بیعت‌ خود با یزید را بیان‌ می‌كرد. درهمین‌ روزها كه‌ دمشق‌ نگران‌ كسانی‌ بود كه‌ بیعت‌ نكرده‌ و در حجاز بودند، در كوفه‌ حوادثی‌می‌گذشت‌ كه‌ از طوفان‌ سهمگین‌ خبر می‌داد.

شیعیان‌ علی‌ (ع) كه‌ درمدت‌ بیست‌ سال‌ حكومت‌ معاویه‌ صدها تن‌ كشته‌ داده‌بودند و همین‌ تعداد یا بیشتر از آنان‌ در زندان‌ به‌ سر می‌بردند، همین‌ كه‌ از مرگ‌ معاویه‌آگاه‌ شدند ، نفسی‌ راحت‌ كشیدند. ماجراجویانی‌ هم‌ كه‌ ناجوان‌ مردانه‌ علی‌ (ع) را كشتند وگِرد پسرش‌ را خالی‌ كردند تا دست‌ معاویه‌ در آنچه‌ می‌خواهد باز باشد، همین‌ كه‌ معاویه‌ به‌حكومت‌ رسید و خود را از آنان‌ بی‌ نیاز دید به‌ آنان‌ اعتنایی‌ نكرد، از فرصت‌ استفاده‌ كردندو در پی‌ انتقام‌ برآمدند تا كینه‌ای‌ كه‌ از پدر در دل‌ دارند از پسر بگیرند .دسته‌بندی‌شروع‌شد شیعیان‌ علی‌ در خانة‌ علی‌ سلیمان‌ بن‌ صرد خزاعی‌ گرد می‌آمدند. سخنرانی‌هاآغازشد.

سرانجام‌ تصمیم‌ گرفتند تا امام‌ را به‌ كوفه‌ دعوت‌ كنند. در مدت‌ امامت‌ سه‌ ماهه‌امام‌ حسین‌ (ع) نامه‌های‌ فراوانی‌ از كوفه‌ برای‌ آن‌ حضرت‌ رسید كه‌ مضمون‌ نامه‌ها این‌بود: «كوفه‌ و عراق‌ آماده‌ برای‌ آمدن‌ شماست‌. ما همه‌ در انتظار تو هستیم‌ و تو را یاری‌خواهیم‌ كرد.» یعقوبی‌ می‌نویسد:«حسین‌ به‌ مكه‌ رفت‌ و چند روزی‌ بماند .مردم‌ عراق‌ به‌ اونامه‌ نوشتند و پی‌ در پی‌ فرستادگانی‌ روانه‌ كردند و آخرین‌ نامه‌ای‌ كه‌ از ایشان‌ بدو رسید،نامه‌های‌ ابن‌ هانی‌ و سعید بن‌ عبدالله‌ حنفی‌ بود:«بنام‌ خدای‌ بخشاینده‌ مهربان‌، به‌حسین‌ بن‌ علی‌، از شیعیان‌ با ایمان‌ و مسلمانش‌، اما بعد، پس‌ شتاب‌ فرما كه‌ مردم‌ تو راانتظار می‌برند و جز تو پیشوایی‌ ندارند، شتاب‌ فرما والسلام‌

پانزدهم‌ رمضان‌ سال‌ 60 هجری‌ (اعزام‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ به‌ كوفه‌)

وقتی‌ كه‌ تعداد نامه‌های‌ كوفیان‌ از حد متعارف‌ گذشت‌، حسین‌ (ع) لازم‌ دیدعراقیان‌ را بیش‌ از این‌ منتظر نگذارد. بنابراین‌ پاسخی‌ بدین‌ مضمون‌ برای‌ كوفه‌نوشت‌:«هانی‌ وسعید آخرین‌ فرستادگانی‌ بودند كه‌ نامه‌های‌ شما را برای‌ من‌ آوردند. به‌ من‌نوشته‌اید نزد ما بیا كه‌ رهبری‌ نداریم‌. من‌ برادر و پسر عمویم‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ را نزد شمامی‌فرستم‌ تا مرا از حال‌ شما و آنچه‌ در شهر شما می‌گذرد خبر دهد»

پنجم‌ شوال‌ سال‌ 60 هجری‌ (ورود مسلم‌ به‌ كوفه‌)

امام‌، مسلم‌ بن‌ عقیل‌ را همراه‌ تنی‌ چند به‌ سوی‌ كوفه‌ روانه‌ كرد. مسلم‌ پس‌ ازپیشامدهای‌ بسیار در پنجم‌ شوال‌ سال‌ 60 هجری‌ وارد شهر كوفه‌ شد. چون‌ مسلم‌ به‌ كوفه‌رسید، مردم‌ نزد وی‌ آمدند و با او بیعت‌ كردند .و پیمان‌ بستند و قرار نهادند و اطمینان‌ دادندكه‌ او را یاری‌ و پیروی‌ و وفاداری‌ كنند.

یازدهم‌ ذی‌ القعده‌ سال‌ 60 هجری‌ (رسیدن‌ نامه‌ مسلم‌ به‌ امام‌ حسین‌ (ع))

مسلم‌ پس‌ از ورود به‌ كوفه‌ در خانة‌ «مختار بن‌ ابی‌ عبیده‌ ثقفی‌» ساكن‌ شد .مردم‌كوفه‌ دسته‌ دسته‌ به‌ خانة‌ مختار می‌آمدند و مسلم‌ نامه‌ حسین‌ را برای‌ آنان‌ می‌خواند وآنان‌ می‌گریستند و بیعت‌ می‌كردند. درمورد تعداد افرادی‌ كه‌ درمدت‌ اقامت‌ مسلم‌ در كوفه‌با وی‌ بیعت‌ كردند میان‌ مورخان‌ اتفاق‌ نظر وجود ندارد. بیشترین‌ رقم‌ را حدود یك‌ صدوبیست‌ هزار نفر و كمترین‌ رقم‌ را دوازده‌ هزار نفر نوشته‌اند. مسلم‌ وقتی‌ استقبال‌ مردم‌ وآمادگی‌ آنان‌ را برای‌ یاری‌ امام‌ مشاهده‌ كرد نامه‌ای‌ به‌ این‌ مضمون‌ به‌ امام‌ حسین‌ (ع)نوشت‌:«براستی‌ كه‌ مردم‌ این‌ شهر گوش‌ به‌ فرمان‌ و در انتظار رسیدن‌ تواند.» بنابراین‌ امام‌تصمیم‌ گرفت‌ تا از حجاز روانه‌ عراق‌ شود.

در آن‌ روزها اوائل‌ ذی‌ الحجه‌ امام‌ از حادثه‌ دیگری‌ آگاه‌ شد كه‌ او را به‌ بیرون‌ رفتن‌از حجاز مصمم‌تر ساخت‌ او دانست‌ كه‌ فرستادگان‌ یزید خود را به‌ مكه‌ رسانده‌اند تا درمراسم‌ حج‌ بر وی‌ حمله‌ كنند و ناگهان‌ او را بكشند.

هزار دشمنم ار مي كنند قصد هلاك  گرم تو دوستي از دشمنان ندارم باك

حافظ عليه الرحمه

امضا: نيري

شنبه 14/8/1390 - 16:50 - 0 تشکر 383649

دستتون درد نكنه جناب نیری
این كه اتفاقات كربلا بیان شه یه برنامه تربیتی هست جون امام حسین داشتن قیامی رو رهبری میكردن كه تا جاودانه تاریخ درس هر آزاده ایی باشه
امید وارم تو این پابه پایی با قافله سیدالشهدا به اون پیام هایی كه امام حسین برا آزادگان تاریخ گفتن برسیم
بازم ممنون

زندگي سفري است که به ما مي آموزد

             "دادن وگرفتن يکي ست"

                             وهدف از وجود ما عشق ورزيدن،بخشش وشوق گشودن دست ياري 

                                         به سوي ديگري ست 

یادمن باشد که : اندک است تنهایی من در مقایسه با تنهایی خورشید .

پنج شنبه 26/8/1390 - 1:13 - 0 تشکر 388905

هشتم‌ ذی‌ الحجه‌ سال‌ 60 هجری‌ (حركت‌ امام‌ از مدینه‌ به‌ عراق‌ )
امام‌ حسین‌ (ع) پس‌ از دریافت‌ نامة‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ و احساس‌ خطر از دژخیمان‌یزید، احرام‌ حج‌ خود را به‌ عمره‌ تبدیل‌ كرد و پس‌ از انجام‌ مراسم‌ عمره‌ از احرام‌ بیرون‌ آمدو در روز سه‌ شنبه‌ روز ترویه‌ (هشتم‌ ذی‌ الحجه‌ سال‌ 60 ه . ق‌) پس‌ از شصت‌ وپنج‌ روزاقامت‌ در مكه‌ به‌ اتفاق‌ حدود هشتادو شش‌ نفر مرد از شیعیان‌ و دوستان‌ و خانواده‌ خود ازمكه‌ بیرون‌ آمده‌ و به‌ سوی‌ عراق‌ حركت‌ كرد. از سوی‌ دیگر خبر ارسال‌ نامه‌های‌ مردم‌كوفه‌ و دعوت‌ از امام‌ حسین‌ (ع) برای‌ آمدن‌ به‌ آن‌ شهر یزید را نگران‌ ساخت‌ و پس‌ ازمشورت‌ با مشاوران‌ خود تصمیم‌ گرفت‌ تا «نعمان بن‌ بشیر» را از حكومت‌ كوفه‌ معزول‌ و«عبیدالله‌ بن‌ زیاد» حاكم‌ بصره‌ را با حفظ‌ سمت‌ به‌ حكومت‌ كوفه‌ منصوب‌ نماید.

عبیدالله‌ پس‌ از دریافت‌ فرمان‌ یزید مبنی‌ بر انتصاب‌ وی‌ به‌ حكومت‌ كوفه‌ به‌اتفاق‌ تعدادی‌ از همراهانش‌ به‌ صورت‌ مخفیانه‌ وارد كوفه‌ شد تا ضمن‌ آزمایش‌ واكنش‌مردم‌ و میزان‌ علاقه‌ آنان‌ به‌ امام‌ حسین‌ (ع)، رهبران‌ مخالفان‌ یزید را شناسایی‌ نماید.مردم‌ كوفه‌ كه‌ با استبداد شدید عبیدالله‌ بن‌ زیاد مواجه‌ شدند به‌ تدریج‌ مسلم‌ را تنهاگذاشته‌ و از بیعت‌ خود عقب‌ نشینی‌ كردند.

مدتی‌ بعد، پس‌ از شناسایی‌ محل‌ استقرار مسلم‌، ایشان‌ از خانة‌ مختار به‌ خانة‌«شریك‌ بن‌ اعور» رفت‌. شریك‌ چند روز بعد درگذشت‌ و مسلم‌ به‌ خانة‌ «هانی‌ بن‌ عروه‌»رفت‌. اما عبیدالله‌ كه‌ به‌ وسیله‌ جاسوسان‌ خود از مخفی‌ گاه‌ مسلم‌ و ارتباط‌ او با یاران‌ وهوادارنش‌ مطلع‌ شده‌ بود، هانی‌ را احضار و پس‌ از شكنجه‌ زندانی‌ نمود.

هزار دشمنم ار مي كنند قصد هلاك  گرم تو دوستي از دشمنان ندارم باك

حافظ عليه الرحمه

امضا: نيري

پنج شنبه 26/8/1390 - 1:14 - 0 تشکر 388906

هشتم‌ ذی‌ الحجه‌ سال‌ 60 هجری‌ (خروج‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ با چهار هزار نفر ازهمراهانش‌ از كوفه‌)
همین‌ كه‌ خبر دستگیری‌ و زندانی‌ شدنی‌ هانی‌ در شهر منتشر شد، مسلم‌ دانست‌كه‌ دیگر درنگ‌ جایز نیست‌ و باید از نهان‌گاه‌ بیرون‌ آید و جنگ‌ را آغاز كند. پس‌ جارچیان‌خود را فرستاد تا مردم‌ را آگاه‌ سازند. نوشته‌اند از هیجده‌ هزار تن‌ كه‌ با او بیعت‌ كرده‌ بودندچهار هزار تن‌ در خانه‌ هانی‌ و خانه‌های‌ اطراف‌ گرد آمده‌ بودند. مسلم‌ آنان‌ را به‌ دسته‌هایی‌ تقسیم‌ كرد و هر دسته‌ای‌ را به‌ یكی‌ از بزرگان‌ شیعه‌ سپرد. دسته‌ای‌ از این‌ جمعیت‌به‌ قصر ابن‌ زیاد روانه‌ شدند، ولی‌ ابن‌ زیاد موفق‌ شد آن‌ مردم‌ بی‌ تدبیر را با ایجاد اختلاف‌و استفاده‌ از حربه‌ تهدید متفرق‌ سازد. نتیجه‌ این‌ شد كه‌ در شامگاه‌ آن‌ روز جز سی‌ تن‌ با اونماندند. چون‌ نماز مغرب‌ را خواند. یك‌ تن‌ از یاران‌ خود را همراه‌ نداشت‌.

مسلم‌ چون‌ نماز شام‌ را خواند و خود را تنها دید در كوچه‌های‌ كوفه‌ سرگردان‌ شد، درحالی‌ كه‌ گروه‌ زیادی‌ در جستجوی‌ وی‌ بودند، تا سرانجام‌ زنی‌ به‌ نام‌ «طوعه‌» كه‌ از شیعیان‌علی‌ (ع) بود او را درون‌ خانه‌ برد و پناه‌ داد. اما شب‌ هنگام‌ پسر وی‌ از وجود مسلم‌ در خانه‌مطلع‌ شد و به‌ ماموران‌ عبیدالله‌ خبر داد. همین‌ كه‌ ابن‌ زیاد پناهگاه‌ مسلم‌ را دانست‌،«محمد اشعث‌» را با شصت‌ یا هفتاد تن‌ برای‌ دستگیری‌ وی‌ فرستاد .مسلم‌ پس‌ ازدرگیری‌ با ماموران‌ ابن‌ زیاد ونشان‌ دادن‌ رشادت‌ها و شجاعت‌های‌ بسیار مجروح‌ ودستگیر شد و در روز نهم‌ ذی‌ الحجه‌ سال‌ 60 هجری‌ قمری‌ به‌ همراه‌ هانی‌ به‌ دستور ابن‌زیاد به‌ شهادت‌ رسید.

امام‌ حسین‌ (ع) در مسیر خود از مدینه‌ به‌ كربلا ابتدابه‌ منزل‌ «ذات‌ عرق‌ »رسید كه‌در ذات‌ عراق‌ «بشر بن‌ غالب‌ اسدی‌» كه‌ از عراق‌ می‌آمد با سید الشهداء ملاقات‌ كرد و ازاوضاع‌ عراق‌ باخبر شد. در همین‌ منزل‌ بود كه‌ فرزدق‌ رسید وسئوال‌ كرد: یابن‌ رسول‌ الله‌ درموقع‌ حج‌ چرا عجله‌ كردی‌ ؟امام‌ پاسخ‌ داد: اگر من‌ شتاب‌ نمی‌كردم‌ در مكه‌ مرا دستگیرمی‌كردند و با ریختن‌ خون‌ من‌ در خانه‌ خدا احترام‌ كعبه‌ را از بین‌ می‌بردند. آن‌ گاه‌ حضرت‌از اوضاع‌ كوفه‌ وعراق‌ سوال‌ كرد، فرزدق‌ پاسخ‌ داد: دلهایشان‌ با تو و شمشیرهایشان‌ علیه‌توست‌.»

سپس‌ كاروان‌ امام‌ از ذات‌ عراق‌ به‌ سمت‌ «حاجز» (كه‌ وادیی‌ است‌ در مكه‌ كه‌ مردم‌كوفه‌ وبصره‌ برای‌ رسیدن‌ به‌ مدینه‌ از این‌ راه‌ می‌روند و منزل‌ و فرودگاه‌ حجاج‌ است‌)حركت‌ كرد. در این‌ منزل‌ بود كه‌ امام‌ نامه‌ای‌ به‌ اهل‌ كوفه‌ نوشت‌ (و آن‌ در واقع‌ پاسخ‌ نامة‌مسلم‌ بن‌ عقیل‌ بود) و خبر حركت‌ امام‌ و همراهانش‌ ازمكه‌ به‌ سمت‌ عراق‌ به‌ اهالی‌ اطلاع‌داده‌ شد.و سپس‌ حسین‌ (ع) نامه‌ را به‌ «قیس‌ بن‌ مسهر صیداوی‌» داد تا همراه‌ عبدالله‌بن‌ یقطر به‌ كوفه‌ برساند. قیس‌ وهمراهش‌ چون‌ به‌ قادسیه‌ رسیدند، جاسوسان‌ عبیدالله‌آنان‌ را شناسایی‌ كردند،و «حصین‌ بن‌ نمیر تمیمی‌» را دستگیر كرد و چون‌ قیس‌ نامه‌ راخورده‌ بود و حاضر به‌ افشای‌ متن‌ نامه‌ نشد، به‌ دستور ابن‌ زیاد او را از بالای‌ ساختمان‌دارالاماره‌ كوفه‌ به‌ پایین‌ پرتاب‌ كردند و به‌ شهادت‌ رسید. امام‌ و همراهانش‌ سپس‌ از حاجزبه‌« عیون‌» آمدند (و آنجا فرودگاه‌ زوار بصره‌ بود كه‌ در آن‌ گودال‌هایی‌ وجود داشت‌ كه‌ آب‌در آنها جمع‌ شده‌ بود.) در این‌ محل‌ «عبدالله‌ بن‌ مطیع‌ عدوی‌» به‌ حضور امام‌ رسید و امام‌را از عزیمت‌ به‌ كوفه‌ منع‌ كرد. امام‌ در پاسخ‌ فرمود:«احترام‌ به‌ خدا و رسول‌ (ص) و قریش‌ وعرب‌ به‌ این‌ است‌ كه‌ من‌ زیر بار زور نروم‌» و حركت‌ كرد.

سپس‌ كاروان‌ امام‌ از عیون‌، به‌ منزل‌ «حزیمه‌» رسید و یك‌ شب‌ در این‌ منزل‌اقامت‌ گزید وآن‌ گاه‌ راهی‌ «زرود» از منازل‌ معروف‌ بین‌ مكه‌ و كو فه‌ شدند. در این‌ محل‌امام‌ با «زهیر بن‌ قین‌ بجلی‌» كه‌ عازم‌ سفرحج‌ بود، ملاقات‌ كرده‌ و زهیر سرانجام‌به‌حسین‌(ع) پیوست‌. بنا به‌ نوشته‌ پاره‌ای‌ از منابع‌ در همین‌ منزل‌ امام‌ از شهادت‌مسلم‌بن‌ عقیل‌ و هانی‌ بن‌ عروه‌ و تغییر كوفه‌ مطلع‌ شد. بسیار نگران‌ و پریشان‌ حال‌ شد وبا صدای‌ بلند گریست‌.

در هر حال‌ حسین‌ (ع) چون‌ از كشته‌ شدن‌ مسلم‌ و هانی‌ و نیز قتل‌ دو پیكی‌ كه‌ به‌كوفه‌ فرستاده‌ بود، مطلع‌ گشت‌، همراهان‌ خود را فرا خواند و چون‌ می‌خواست‌ ذمة‌ مردم‌همراهش‌ را از تعهد، آزاد سازد به‌ آنان‌ گفت‌:«خبر جانگدازی‌ به‌ من‌ رسیده‌ است‌، مسلم‌ وهانی‌ كشته‌ شده‌اند. شیعیان‌ ما را رها كرده‌اند. حالا خود می‌دانید، هر كه‌ نمی‌خواهد تاپایان‌ با ما باشد، بهتر است‌ راه‌ خود را بگیرد و برود» گروهی‌ رفتند این‌ گروه‌ مردمی‌ بودندكه‌ دنیا را می‌خواستند، گروهی‌ هم‌ ماندند و آنان‌ مسلمانان‌ راستین‌ بودند.

پس‌ از حركت‌ از «زرود» امام‌ و همراهانش‌ هنگام‌ غروب‌ به‌ سرزمین‌ «ثعلبیه‌»رسیدند. به‌ نوشتة‌ برخی‌ منابع‌ «عبدالله‌ بن‌ سلیمان‌» و «خدری‌ بن‌ مشعل‌» و احتمالا«عبدالله‌ بن‌ سلیم‌» و «المنذری‌ بن‌ مشعل‌» كه‌ پس‌ از پایان‌ مراسم‌ حج‌ قصد داشتند خودرا به‌ امام‌ برسانند در بین‌ راه‌ با مردی‌ از قبیله‌ بنی‌ اسد روبه‌ رو شدند و از وی‌ اوضاع‌ كوفه‌ راپرسیدند، گفت‌: من‌ بیرون‌ نیامدم‌، مگر شاهد قتل‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ و هانی‌ بن‌ عروه‌ بودم‌.دیدم‌ كشته‌ آنها را در بازار روی‌ زمین‌ می‌كشیدند.

آنان‌ پس‌ از ملاقات‌ خود را به‌ كاروان‌ امام‌ رسانیده‌ و از آن‌ حضرت‌ خواستند كه‌ ازاین‌ سفر منصرف‌ شود، ولی‌ امام‌ نپذیرفت‌ و فرمود: قضای‌ الهی‌ جاری‌ می‌شود و من‌مامورم‌ به‌ این‌ سفر بروم‌. پاره‌ای‌ از منابع‌ هم‌ برخورد امام‌ حسین‌ (ع) و فرزدق‌ را در این‌محل‌ می‌دانند. درهر حال‌ امام‌ و همراهانش‌ از ثعلبیه‌ به‌ طرف‌ منزل‌ «شقوق‌» حركت‌كردند. در این‌ محل‌ هم‌ امام‌ با مردی‌ كه‌ از كوفه‌ می‌آمد، برخورد كرد و از وی‌ خبر حوادث‌كوفه‌ را گرفت‌ .

در این‌ منزل‌ امام‌ جنایات‌ بنی‌ امیه‌ و كشتار اصحاب‌ پیامبر (ص) و دوستان‌علی‌(ع) را برای‌ حاضران‌ متذكر شد. سپس‌ كاروان‌ امام‌ و همراهانش‌ در منزلی‌ به‌ نام‌«زباله‌» وارد شد. در این‌ سرزمین‌ مردی‌ خبر قتل‌ «قیس‌ بن‌ مسهر صیداوی‌» را داد و بازهم‌ امام‌ در حالی‌ كه‌ بسیار متاثر بود، در جلسه‌ای‌ كه‌ تشكیل‌ داد، همراهان‌ خود را درجریان‌ حوادث‌ قرار داد و از آنان‌ خواست‌ هر كه‌ می‌خواهد برگردد.سپس‌ قافله‌ از زباله‌حركت‌ كرد تا به‌ منزل‌ «بطن‌ العقبه‌» پیش‌ رفتند و پس‌ از اقامت‌ كوتاهی‌ به‌ طرف‌ منزل‌«شراف‌» یا «اشراف‌» حركت‌ كردند دراین‌ منزل‌ شب‌ را ماندند كاروان‌ پس‌ از استراحت‌مقداری‌ آب‌ برداشتند و نزدیك‌ نیم‌ روز راه‌ پیمودند؛ كه‌ با سپاه‌ اعزامی‌ عبیدالله‌ بن‌ زیاد به‌فرماندهی‌ «حر بن‌ یزید ریاحی‌» روبه‌ رو شدند. امام‌ و اصحابش‌ به‌ سمت‌ «ذوحسم‌»حركت‌ كردند.

در اینجا بود كه‌ حر راه‌ بر كاروان‌ امام‌ بست‌. امام‌ فرمود: «این‌ مردم‌ مرا به‌ سرزمین‌خود خوانده‌اند تا با یاری‌ آنان‌ بدعت‌هایی‌ را كه‌ در دین‌ خدا پدید آمده‌ است‌ ،بزدایم‌. این‌نامه‌های‌ آنهاست‌ و دستور داد تا دعوت‌ نامه‌های‌ مردم‌ كوفه‌ را به‌ حر نشان‌ بدهند، حال‌ اگرپشیمان‌ اند بر می‌گردم‌» حر گفت‌: «من‌ از جمله‌ نامه‌ نگاران‌ نیستم‌ و از این‌ نامه‌ها هم‌خبری‌ ندارم‌. امیر من‌،مرا مامور كرده‌ است‌، هرجا تو را دیدم‌، راه‌ بر تو گیرم‌ و تو را نزد اوببرم‌.» بدیهی‌ است‌ كه‌ امام‌ حسین‌ (ع) پیشنهاد وی‌ را نمی‌پذیرد و او هم‌ امام‌ را رهانمی‌كند تا به‌ حجاز برگردد و حتی‌ به‌ او اجازه‌ نمی‌دهد كه‌ در منزلی‌ آباد و پر آب‌ و علف‌فرودآید.

سرانجام‌ پس‌ از مذاكرات‌ بسیار موافقت‌ شد تا كاروان‌ امام‌ به‌ راهی‌ برود كه‌ نه‌ به‌سوی‌ مكه‌ باشد و نه‌ به‌ سوی‌ كوفه‌، تا دستور جدید عبیدالله‌ بن‌ زیاد برسد. در همین‌ منزل‌(ذوحسم‌) بود كه‌ امام‌ خطبه‌ بسیار مهمی‌ ایراد كرد و به‌ برخی‌ اهداف‌ خود از قیام‌ اشاره‌كردند.در گرمای‌ ظهر امام‌ دستور داد تا یارانش‌ سپاهیان‌ حر را كه‌ بسیار تشنه‌ بود، سیراب‌سازند و در حالی‌ كه‌ سیدالشهداء و همراهانش‌ به‌ طرف‌ قادسیه‌ پیش‌ می‌رفتند،حر بالشكریانش‌ به‌ فاصله‌ كوتاهی‌ آنان‌ را تعقیب‌ می‌كرد تا اینكه‌ به‌ سرزمین‌ وسیعی‌ به‌ نام‌«بیضه‌» رسیدند. در این‌ منزل‌ امام‌ برای‌ سپاه‌ حر خطبه‌ای‌ خواند وقایع‌ را برای‌ آنان‌ به‌روشنی‌ بیان‌ كرد .سپس‌ قافله‌ مكه از بیضه‌ وارد سرزمینی‌ به‌ نام‌ «الرهیمه‌» شد.در اینجا بامردی‌ از اهل‌ كوفه‌ به‌ نام‌ «ابوهرم‌» ملاقات‌ كرد، و در پاسخ‌ به‌ سوال‌ وی‌ در مورد علت‌خروج‌ از مكه‌، انگیزة‌ قیام‌ و حركت‌ خود را بیان‌ فرمودند.

كاروان‌ امام‌ سپس‌ به‌ محلی‌ به‌ نام‌ «عذیب‌» رسیدند و امام‌ از اصحاب‌ خود پرسید:راه‌ از كدام‌ طرف‌ است‌؟ بنا به‌ اظهار برخی‌ از منابع‌، «طرماح‌ بن‌ عدی‌ الطائی‌» كه‌ از كوفه‌آمده‌ بود، راه‌ را به‌ امام‌ نشان‌ داد و از آن‌ حضرت‌ خواستند تا بازگردد. امام‌ در پاسخ‌ فرمود:خداوند تو را جزای‌ خیر بدهد، اما من‌ معاهده‌ای‌ با این‌ مردم‌ و عهدی‌ با خدا دارم‌ كه‌ بایدبدان‌ عمل‌ كنم‌» این‌ سخن‌ها را گفتند و رفتند تا به‌ منزل‌ «قصر بنی‌ مقاتل‌» رسیدند. درمنزل‌ قصر بنی‌ مقاتل‌ امام‌ با «عبدالله‌ بن‌ حر جعفی‌» ملاقات‌ كردند و از وی‌ خواست‌ كه‌در این‌ سفر همراه‌ او باشد ولی‌ او قبول‌ نكرد و از امام‌ خواست‌ تا اسب‌ و شمشیر او را بپذیرد.حسین‌ (ع) دیگر اعتنایی‌ به‌ او نكرد. پس‌ از حادثه‌ عاشورا وی‌ پیوسته‌ تأسف‌ می‌خورد كه‌چرا چنان‌ توفیق‌ بزرگی‌ را از دست‌ داده‌ است‌.

حسین‌ و همراهانش‌ پس‌ از برداشتن‌ آب‌ بسیار، شبانه‌ از قصر بنی‌ مقاتل‌ به‌ طرف‌«نینوا» (از قراء كوفه‌) حركت‌ كردند و صبحگاهان‌ به‌ این‌ محل‌ رسیدند. اینجا بود كه‌قاصدی‌ به‌ نام‌ «مالك‌ بن‌ نسر كندی‌» نامه‌ای‌ از عبیدالله‌ بن‌ زیاد به‌ این‌ مضمون‌ برای‌حر آورد: «چون‌ این‌ نامه‌ و فرستادة‌ من‌ رسید بر حسین‌ سخت‌ بگیر و او را جز در بیابان‌ بی‌پناهگاه‌ و بی‌ آب‌ فرود نیاور، من‌ فرستاده‌ خود را مامور كردم‌ كه‌ با تو باشد و او تو را رهانخواهد كرد تا مرا از اجرای‌ اوامر آگاه‌سازد».

هزار دشمنم ار مي كنند قصد هلاك  گرم تو دوستي از دشمنان ندارم باك

حافظ عليه الرحمه

امضا: نيري

پنج شنبه 26/8/1390 - 1:17 - 0 تشکر 388907

mehraneh64 گفته است :
[quote=mehraneh64;679351;383649]دستتون درد نكنه جناب نیری

امید وارم تو این پابه پایی با قافله سیدالشهدا به اون پیام هایی كه امام حسین برا آزادگان تاریخ گفتن برسیم
بازم ممنون

ان شا الله با همراهی شما دوستان خوب و مومنم درخلال ذكر مناسبتها از زبان شما این پیامها را در همین تاپیك بخوانیم

پس همراهی و مشاركت فراموشتان نشود....

هزار دشمنم ار مي كنند قصد هلاك  گرم تو دوستي از دشمنان ندارم باك

حافظ عليه الرحمه

امضا: نيري

شنبه 5/9/1390 - 20:52 - 0 تشکر 393008

نهم‌ ذی‌ حجه‌ 60 ه.ق‌:

- توطئة‌ ابن‌ زیاد و پراكنده‌ شدن‌ یاران‌ مسلم.‌

ـ جنگ‌ مسلم‌ با سپاه‌ ابن‌ زیاد.

ـ هواخواهی‌ عباس‌ بذائی‌ (قره‌داغی‌) از مسلم‌ و شهادت‌ او به‌ دست‌ سربازان‌ ابن‌زیاد.

ـ شهادت‌ مسلم‌ بن‌ عقیل‌ و هانی‌ بن‌ عروه‌ در كوفه‌ به‌ دستور ابن‌ زیاد.

ـ فرود آمدن‌ كاروان‌ امام‌ در «ابطح‌» و پیوستن‌ ابن‌ ثبیط‌ بصری‌ و فرزندانش‌ به ‌امام‌.

ـ فرود آمدن‌ كاروان‌ امام‌ حسین(علیه السلام) در مكانی‌ به ‌نام‌ «تنعیم‌» در دو فرسنگی‌ مكه‌.

ـ فرود آمدن‌ امام‌ در «صِفاح‌» و دیدار فرزدق‌ شاعر با امام‌.

ـ فرود آمدن‌ كاروان‌ امام‌ در «وادی‌ العقیق‌» و پیوستن‌ عون‌ و محمد فرزندان‌ حضرت‌ زینب‌ (علیهاالسلام) به‌ كاروان‌ امام‌.

ـ فرود آمدن‌ امام‌ در «وادی‌ الصّفرا».

ـ فرود كاروان‌ امام‌ در «ذات‌ عِرق‌» و پیوستن‌ گروهی‌ از مسلمانان‌ به‌ امام‌.

ـ فرود كاروان‌ امام‌ در «حاجِر» در ناحیه «بطن‌ الرمه‌» و نوشتن‌ نامه‌ای‌ به‌ مسلم‌ بن ‌عقیل‌ و شیعیان‌ كوفه‌ و ارسال‌ آن‌ توسط‌ قیس‌ بن‌ مسهر صیداوی‌.

منبع:تبیان

هزار دشمنم ار مي كنند قصد هلاك  گرم تو دوستي از دشمنان ندارم باك

حافظ عليه الرحمه

امضا: نيري

برو به انجمن
انجمن فعال در هفته گذشته
مدیر فعال در هفته گذشته
آخرین مطالب
  • آلبوم تصاویر بازدید از کلیسای جلفای...
    آلبوم تصاویر بازدید اعضای انجمن نصف جهان از کلیسای جلفای اصفهان.
  • بازدید از زیباترین کلیسای جلفای اصفهان
    جمعی از کاربران انجمن نصف جهان، در روز 27 مردادماه با همکاری دفتر تبیان اصفهان، بازدیدی را از کلیسای وانک، به عمل آورده‌اند. این کلیسا، یکی از کلیساهای تاریخی اصفهان به شمار می‌رود.
  • اعضای انجمن در خانه شهید بهشتی
    خانه پدری آیت الله دکتر بهشتی در اصفهان، امروزه به نام موزه و خانه فرهنگ شهید نام‌گذاری شده است. اعضای انجمن نصف جهان، در بازدید دیگر خود، قدم به خانه شهید بهشتی گذاشته‌اند.
  • اطلاعیه برندگان جشنواره انجمن‌ها
    پس از دو ماه رقابت فشرده بین کاربران فعال انجمن‌ها، جشنواره تابستان 92 با برگزاری 5 مسابقه متنوع در تاریخ 15 مهرماه به پایان رسید و هم‌اینک، زمان اعلام برندگان نهایی این مسابقات فرارسیده است.
  • نصف جهانی‌ها در مقبره علامه مجلسی
    اعضای انجمن نصف جهان، در یك گردهمایی دیگر، از آرامگاه علامه مجلسی و میدان احیا شده‌ی امام علی (ع) اصفهان، بازدیدی را به عمل آوردند.