انجمن ها > انجمن نجوم > صفحه اول بحث
لطفا در سایت شناسائی شوید!
نجوم (بازدید: 2521)
سه شنبه 17/6/1388 - 11:24 -0 تشکر 149419
پرواز فضایی سرنشین دار

پنجاه سال از آتش موشك حامل اولین ماهواره ساخت بشر به سوی فضا می‌گذرد. هم‌اكنون پس از گذشت این نیم‌قرن كه در طول تاریخ پیدایش بشر بی‌نظیر بوده، شركت‌های خصوصی گوناگونی در سراسر دنیا مشغول ساختن فضاپیماهای خود هستند.

رفتن به فضا یكی از آرمان‌های بشری بوده است و امروزه دانش بشری این امكان را برای او فراهم كرده كه به این آرزوی دیرین خود برسد. گرچه این آرزو جز برای چندصد نفر دانشمند و فضانورد و تعداد انگشت‌شماری از افراد ثروتمند بلندپرواز محقق نشده است، ولی بی‌شك روزی خواهد رسید كه سفر به فضا مانند بسیاری از فعالیت‌های روزانه بشر با زندگی او عجین شود. روزی كه چارلز لیندبرگ، در سال 1927، اولین پرواز هوایی غیرنظامی طولانی را، با هواپیمای تك‌موتوره تك‌سرنشین كوچك خود با طی مسیر پاریس تا نیویورك انجام داد، كمتر كسی پیش‌بینی می‌كرد كه صنعت هوانوردی روزی به اندازه‌ای پیشرفت كند كه به صنعتی غول‌پیكر و چندین میلیارد دلاری در جهان تبدیل شود كه تمامی كشورها از مزایای آن بهره‌مند شوند. بنابراین می‌توان امیدوار بود روزی برسد كه مسافرت فضایی نیز در سراسر دنیا به همین سادگی انجام پذیر شود.
باید بدانیم مسافرت فضایی نوش‌داروی مناسبی برای همه بیماران جهان مدرن نیست، اما می‌تواند به بهبود وضعیت سیاره زمین كمك كند. زمین محبوب ما رنجور است. مردم باید بیاموزند و فراموش نكنند كه هر آنچه روی می‌دهد در نزدیكی آنهاست و هر آنچه كه انجام می‌دهند حتی در دورترین نقاط زمین دارای اثر است. بسیاری از فضانوردان كه امكان دیدن زمین از فضا را داشته‌اند، اظهار كرده‌اند كه دیدگاه آنان نسبت به جهان پیرامون خود به علت این تجربه، تغییر كرده است. آنها نسبت به موضوع سیاره زمین بسیار بیشتر از منافع ملی حساسیت نشان می‌دهند. اكنون به تحقیقات فضایی به عنوان ابزاری برای حل مشكلات بشر در زمین نگریسته می‌شود. بنابراین، هنگامی كه سفر انسان به فضا در زمره فعالیت‌های روزانه او قرار گیرد می‌توان انتظار داشت كه وضعیت سیاره زمین در حال بهترشدن است.
فضانورد كیست؟

 

فضانورد در تلفظ انگلیسی [استرونات] و در تلفظ روسی [كاسمونات] خوانده می‌شود. تعاریف كم و بیش متفاوتی از فضانورد ارائه شده است. در بعضی از این تعاریف فضانورد كسی است كه طی برنامه پرواز فضایی سرنشین‌دار، برای فرماندهی، خلبانی یا ارائه خدمت به عنوان یكی از اعضای خدمه‌ فضاپیما آموزش دیده است. در روسیه، زمانی كسی فضانورد محسوب می‌شود كه پس از دریافت آموزش‌های لازم به فضا سفر كند و بازگردد. اگرچه كلمه فضانورد غالباً به صورت خاص برای حرفه‌ای‌های پرواز فضایی به كار می‌رود اما گاهی به هر كسی كه به فضا سفر كرده باشد اعم از دانشمند، فرد سیاسی، خبرنگار یا گردشگر نیز اتلاق می‌شود.

در خصوص ارتفاع پرواز یا مرز فضا برای فضانورد شدن نیز معیارهای متفاوتی وجود دارد. در ایالات متحده كسی (اعم از فضانوردان متخصص، نظامی یا تجاری) كه به بالای 80 كیلومتر (50 مایل) پرواز كرده باشد را فضانورد می‌گویند. فدراسیون بین‌المللی هوانوردی پرواز به ارتفاع 100 كیلومتری (62 مایلی) را به عنوان ملاك فضانورد شدن قرار داده است.

بر اساس قوانین این فدراسیون، همچنین، شخصی كه پرواز فضایی را انجام می‌دهد باید دوباره با فضاپیما (یا كپسول فضایی) روی زمین فرود آید یا به عبارتی پرواز فضایی را به طور كامل به اتمام برساند تا فضانورد محسوب شود. طبق این تعریف پریدن فضانورد با چتر از درون فضاپیما در هنگام فرود (مانند فرود گاكارین) پذیرفته نیست.
با انجام پروازهای فضایی خصوصی و تجاری در چند سال اخیر، سازمان‌های فضایی ایالات متحده و روسیه برای متمایز كردن این فضانوردان از فضانوردان حرفه‌ای كه توسط این سازمان‌ها تربیت و به فضا فرستاده می‌شوند، عبارت شركت كننده در پرواز فضایی را به كار می‌برند.

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
سه شنبه 17/6/1388 - 11:27 - 0 تشکر 149423

پرواز فضایی سرنشین‌دار

از سال 1957 كه اتحاد جماهیر شوروی اولین ماهواره ساخت بشر را در مدار قرار داد، همه ساله پروازهایی به فضا انجام شده است. در بیشتر این پروازها، محموله‌ای در مدار زمین قرار گرفته است و در تعدادی از آنها، محموله‌ای به سوی سایر اجرام منظومه شمسی و دیگر نقاط عالم هستی فرستاده شده است. این محموله‌ها اغلب ماهواره‌هایی با كاربردهای گوناگون و یا كاوشگرهای بی‌سرنشین بوده‌اند.

چنانچه در پرواز فضایی، محموله و یا بخشی از آن انسان باشد یا به عبارتی فضاپیما حامل انسان باشد، پرواز فضایی، سرنشین‌دار خوانده می‌شود. به بیان دیگر پرواز فضایی سرنشین‌دار پروازی است كه حامل انسان باشد و تا مرز فضا (طبق تعریف‌های بالا) پیش رود. این پرواز با پرواز كاوشگرهای بی‌سرنشین و یا ارسال ماهواره‌ها متفاوت است.

پروازهای فضایی سرنشین‌دار نیز مانند پرتاب‌های تجاری می‌تواند در ازای دریافت وجه صورت گیرد.

چگونگی پرواز سرنشین‌دار

پرواز فضایی سرنشین‌دار به دو صورت می‌تواند انجام پذیرد:
  • [پرواز زیرمداری]
  • [پرواز مداری]
در پرواز زیرمداری فضاپیما تا ارتفاع 100 كیلومتری (62 مایلی) بالا می‌رود و روی كمان عریضی از زمین پرواز می‌كند و به زمین بازمی‌گردد. شكل مسیر شبیه مسیر سنگی است كه به هوا پرتاب می‌شود.

مسیر پروازی راكت‌های كاوش نیز به همین صورت است. سرعت رسیدن به ارتفاع صد كیلومتری نزدیك به 
یك كیلومتر بر ثانیه است. در بالای كمان مسیر به مدت چند دقیقه حالت بی‌وزنی احساس می‌شود و در همان جا منظره غول‌آسایی از زمین قابل مشاهده است.

در پرواز مداری، فضاپیما در مدار زمین قرار می‌گیرد. برای رسیدن به مدارهای پایینی زمین سرعتی نزدیك به كیلومتر بر ثانیه 8/7 نیاز است. زمانی كه فضاپیما در این مدارها قرار گیرد، هر 90 دقیقه یك‌بار به دور زمین خواهد چرخید. همچنین فرصت كافی برای دیدن زمین و تجربه حالت بی‌وزنی وجود خواهد داشت.

در این نوع از پرواز سرنشین‌دار، فضانوردان یا مسافران فضایی هم می‌توانند تمام مدت در فضاپیما باقی بمانند و هم می‌توانند وارد تسهیلات مداری مانند ایستگاه‌های فضایی شوند. این نوع پرواز مداری شكل متداول‌تری دارد.

هم‌اكنون تنها سازه مداری موجود، ایستگاه بین‌المللی فضایی است كه پذیرای فضانوردان اعم از دانشمندان، پژوهشگران و گردشگران است. ساخت این ایستگاه تقریباً به پایان رسیده است و تمام مدول‌های آن پرتاب و نصب شده‌اند. ساخت این ایستگاه نیز با انجام ماموریت‌های سرنشین‌دار انجام پذیرفته است.

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
سه شنبه 17/6/1388 - 11:30 - 0 تشکر 149425

چگونگی فضانورد شدن

در ابتدای شكل‌گیری پروازهای فضایی سرنشین‌دار، بیشتر فضانوردان را خلبانان نیروی هوایی و یا نظامیان تشكیل می‌دادند. هم‌اكنون این قضیه شكل دیگری به خود گرفته است. هر كشور هر فردی را كه با توجه به ملاك‌های و معیارهای خاص خود واجد صلاحیت برای فضانورد شدن بداند می‌تواند برای فضانوردی تربیت كند.

روسیه برای تربیت فضانوردان شهركی تاسیس كرده است كه فضانوردان در آن آموزش‌های لازم را دریافت می‌كنند و آزمایش‌های متفاوت را می‌گذرانند برای پرواز فضایی آماده شوند. این شهرك كه [شهرك ستارگان] نام دارد در نزدیكی مسكو واقع شده است و سازمان فضایی روسیه از آن برای تربیت فضانوردان تجاری و یا فضانوردان سایر كشورها نیز بهره می‌گیرد.

ایالات متحده برای تربیت فضانوردان خود مراكز آموزشی مجزایی وابسته به سازمان فضایی این كشور، ناسا، دارد كه در آن افرادی كه تمایل به فضانورد شدن دارند و از نظر روحی، جسمی و تحصیلی واجد شرایط شناخته شوند چند سال به صورت شبانه‌روزی در این مراكز آموزش می‌بینند. در حال حاضر اكثر منتخبین فضانوردی از بین افرادی كه تحصیلات دانشگاهی دارند برگزیده می‌شوند.

آموزش افراد در این مراكز متفاوت است. گروهی برای هدایت فضاپیما آموزش می‌بینند. این افراد اغلب تحصیل‌كرده‌های یكی از رشته‌های مهندسی هستند و در نهایت خلبان یا فرمانده فضاپیما می‌شوند. گروهی دیگر كه به متخصصین پرواز معروفند، بیشتر در رشته‌های طبیعی مانند زیست‌شناسی، شیمی و بیوشیمی، پزشكی و رشته‌هایی از این قبیل تحصیل كرده‌اند و برای انجام پژوهش‌هایی در خصوص رشته تحصیلی خود در فضا و یا آزمایش‌های مشابه آموزش می‌بینند. این افراد باید كار با دستگاه‌ها موجود در ایستگاه فضایی و سایر تجهیزاتی كه برای هدایت و انجام آزمایش‌ها و پژوهش‌های خاص به ایستگاه حمل می‌شود را به طور كامل بیاموزند. گروهی از متخصصین پرواز، تكنسین‌های فنی هستند و امور فنی و مهندسی ایستگاه را هدایت می‌كنند. این افراد در ساخت و تكمیل ایستگاه فضایی نقش موثری دارند.

آموختن انجام امور روزمره در فضا، علاوه بر انجام كارهایی مانند نحوه داخل و خارج شدن صحیح از فضاپیما، راه‌پیمایی در خلاء، استفاده از دستگاه‌های ورزشی و سایر دستگاه‌هایی كه كاربرد عمومی‌تری در فضا پیدا می‌كند، از جمله آموزش‌هایی است كه تمامی فضانوردان با هر تخصص و با هر هدفی كه به فضا می‌روند اعم از خلبان، دانشمند و یا گردشگر باید به طور كامل در مراكز آموزش فضانوردی بیاموزند.

فضانوردان در ایستگاه فضایی بین‌المللی

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
سه شنبه 17/6/1388 - 11:35 - 0 تشکر 149429

كشورهای صاحب فناوری پرواز فضایی سرنشین‌دار

تاكنون تنها سه كشور روسیه، ایالات متحده امریكا و چین قادر به انجام پرواز فضایی شده‌اند. در حقیقت تنها این سه كشور فناوری فرستادن انسان به فضا را دارند. سایر كشورهایی كه فضانورد به فضا فرستاده‌اند با همكاری یكی از این سه كشور بوده است. فضاپیماهای عملیاتی كنونی برای انجام پروازهای فضایی سرنشین‌دار سه فضاپیمای سایوز (روسیه)، شاتل فضایی (ایالات متحده) و شنژو (چین) است. در این بین، فضاپیمای سایوز بیشترین تعداد پروازهای فضایی و كمترین سانحه را به خود اختصاص داده است. فضاپیمای شنژو تاكنون تنها دو پرواز داشته است.

تاریخچه پروازهای فضایی سرنشین‌دار

تا فوریه 2008، 262 پرواز فضایی سرنشین‌دار به صد كیلومتری زمین و بالاتر از آن انجام گرفته كه 254 مورد با موفقیت به مدار انجام شده است. 24 نفر نیز پرواز زیرمداری انجام داده‌اند.

تا به امروز، نزدیك به 500 فضانورد حرفه‌ای تربیت شده‌اند. مسافران فضا، بیش از 30.000 نفر-روز (چیزی نزدیك به 82 سال) را در فضا گذرانده‌اند كه از این میزان 100 نفر-روز در راه‌پیمایی فضایی سپری شده است.

اولین انسانی كه از این كره خاكی به فضا رفت، یوری گاگارین، فضانورد اتحاد جماهیر شوروی بود كه در 12 آوریل 1961 با كپسول فضایی ووستوك پروازی 108 دقیقه‌ای به دور زمین انجام داد. مه همان سال، امریكا نیز اولین فضانوردش را با نام آلن شپرد به فضا فرستاد، با این تفاوت كه پرواز او زیرمداری بود.

دو سال بعد از پرواز گاگارین، در ژوئن 1963، روسیه اولین زن را نیز با نام والنتینا تروشكوا به فضا فرستاد. این در حالی است كه اولین زن فضانورد امریكایی درست بیست سال پس از تروشكوا، در ژوئن 1983 به فضا پرواز كرد. اولین امریكایی كه به مدار زمین سفر كرد، سناتور جان گلن بود كه در فوریه 1962 این پرواز را به انجام رساند.

با توسعه فضاپیماها و پرتاب‌كننده‌ها، پروازهای فضایی سرنشین‌دار پیشرفت بیشتری پیدا كردند. سال 1968، ایالات متحده امریكا در ماموریت آپولو8، اولین پرواز به مدار ماه را به انجام رساند. این ماموریت حامل ویلیام اندرس اولین فضانورد متولد آسیا (هنگ كنگ) بود. چندی بعد در ماموریت آپولو 11، در 20 ژوئن 1969 نیل آرمسترانگ قدم بر سطح ماه نهاد.

در 14 مارس 1995 یك فضانورد امریكایی برای اولین بار با فضاپیمایی روسی به فضا رفت. در اكتبر 2003 چین اولین فضانوردش را با فضاپیمای سرنشین‌دار بومی خود، شنژو 5، به فضا فرستاد. دومین پرواز سرنشین‌دار در اكتبر 2005 با شنژوی6 انجام شد. این پرواز حامل دو فضانورد چینی بود و 5 روز به طول انجامید.

ركورد طولانی‌مدت‌ترین اقامت در فضا را والری پولیاكوف روسی با 437 روز و 17 ساعت و 58 دقیقه (پرتاب در 8 ژانویه 1994 و فرود در 22 مارس 1995) در دست دارد. سرگئی كریكالیوف، دیگر فضانورد روسی نیز با سپری كردن مجموعاً 803 روز و 9 ساعت (طی چند مأموریت فضایی) ركورددار بیشترین اقامت در فضا است.

كریستر فاگلسنگ، اولین فضانورد سوئد و اولین فضانورد اروپای شمالی، پرواز در دسامبر 2006

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
سه شنبه 17/6/1388 - 11:38 - 0 تشکر 149432

تعداد سفرهای فضایی سرنشین‌دار تا به امروز

از سال 1961، با انجام اولین ماموریت سرنشین‌دار فضایی، این ماموریت‌ها سال به سال توسعه بیشتری پیدا كرده است. در جدول زیر تعداد ماموریت‌های سرنشین‌دار از سال 1961 تا سال 2007 دیده می‌شود.
دول 2: تعداد سفرهای فضایی سرنشین‌دار به تفكیك سال
تعداد سفرهای فضایی سرنشین‌دار سال تعداد سفرهای فضایی سرنشین‌دار سال
5 1962 4 1961
1 1964 5 1963
5 1966 6 1965
3 1968 1 1967
2 1970 9 1969
2 1972 4 1971
3 1974

5

1973

3 1976 5

1975

5 1978 3 1977
6 1980 2 1979

6

1982 5 1981

8

1984 7

1983

3 1986 11

1985

5 1988 3 1987
9 1990 6 1989
10 1992 8 1991
10 1994 9 1993
9 1996 9 1995
7 1998 10 1997
7 2000 4 1999
8 2002 7 2001
5 2004 4 2003
5 2006 4 2005
 4 (تا آخر مه) 2008  5 2007

در سال 2003، چین برای اولین بار به عنوان كشور دیگری غیر از ایالات متحده امریكا و روسیه ماموریت فضایی سرنشین‌دار انجام داد. در سال 2004 نیز، سه ماموریت از پنج ماموریت سرنشین‌دار انجام شده خصوصی بود كه فضاپیمای خصوصی اسپیس‌شیپ1 آن را به انجام رساند.

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
سه شنبه 17/6/1388 - 11:40 - 0 تشکر 149433

برنامه اینتركاسموس

برنامه [اینتركاسموس] برنامه‌ای است كه شوروی سابق برای ارسال فضانورد از سایر كشورهای سوسیالیستی تعریف كرد. این برنامه این امكان را برای سایر كشورهای سوسیالیستی فراهم می‌آورد كه فضانوردان خود را در برنامه‌های فضایی اتحاد جماهیر شوروی شركت دهند. بخش عمده این برنامه مربوط به برنامه‌های فضایی سرنشین‌دار بود، ولی پرتاب ماهواره‌ها و انجام ماموریت‌های بی‌سرنشین نیز بخشی از این برنامه را تشكیل می‌داد.

اولین فردی كه در این برنامه شركت كرد ولادیمیر رمك، فضانوردی از جمهوری چك بود. به این ترتیب او اولین فرد غیر روسی شد كه با فضاپیمایی روسی به فضا رفت. وی همچنین اولین فضانورد غیر امریكایی و غیر روسی نیز محسوب می‌شود. اولین فضانورد آسیا نیز در همین برنامه در ژوئیه 1980، از ویتنام به فضا رفت.

نام فضانوردانی كه در برنامه اینتركاسموس به فضا سفر كرده‌اند به همراه تاریخ پرواز و نام ماموریت‌شان در جدول زیر آمده است.

جدول 3: فضانوردان شركت‌كننده در برنامه اینتركاسموس

مأموریت كشور نام فضانورد تاریخ

سایوز 28

چكسلواكی

ولادیمیر رمك

3 فوریه 1978

سایوز 30

لهستان

میروسلاو هرماسزوسكی 27 ژوئن 1978

سایوز 31

آلمان شرقی

زیگموند یان

26 اوت 1978

سایوز 31

بلغارستان

گئورگی ایوانف

10 آوریل 1979

سایوز 36

مجارستان

برتالان فاركاس

26 مه 1980

سایوز 37

ویتنام

توآن پام

23 ژوئیه 1980

سایوز 38

كوبا

آرنالدو تامایو مندز

18 سپتامبر 1980

سایوز 39

مغولستان

ژوگدردمیدیان گوراشا

23 مارس 1981

سایوز 40

رومانی

دومیترو پروناریو

14 مه 1981

سایوز تی-6

فرانسه

جین لوپ چرتین

24 ژوئن 1982

سایوز تی-11 هند

راكش شارما

2 آوریل 1984

سایوز تی ام -3 سوریه محمد آچمد فریس

22 ژوئیه 1987

سایوز تی‌ام-5 بلغارستان الكساندر الكساندرف 6 ژوئیه 1988
سایوز تی‌ام-6 افغانستان عبدلاحد محمند 29 اوت 1988
فضانورد كوبایی كه در این برنامه در سال 1980 به فضا رفت، اولین انسان با نژاد افریقایی بود كه موفق به سفر به فضا شد.

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
سه شنبه 17/6/1388 - 11:44 - 0 تشکر 149437

شهرك ستارگان

مركز آموزش فضانوردی گاگارین، كه در ابتدا یكی از تسهیلات سری نیروی هوایی اتحاد جماهیر شوروی بو، تنها مدرسه فضانوردی روسیه است. این مدرسه در جنگل‌های سرسبز شمال مسكو پنهان شده و در مطبوعات روسیه تحت عنوان زوزدنی گورودوك (شهرك ستارگان) شناخته می‌شود.

با شكل‌گیری برنامه‌های فضایی سرنشین‌دار در اتحاد جماهیر شوروی در اواخر دهه 50 میلادی، ایجاد مركزی برای آموزش فضانوردان احساس می‌شد. در آن زمان، كمیسیون مخصوصی در نیروی هوایی، كه آن را یكی از پزشكان ارتش رهبری می‌كرد، بیش از 200 خلبان جنگنده را برای گذراندن آزمایش‌های اولیه برای فضانورد شدن مناسب تشخیص داد. از این گروه، 20 نفر پس از پشت سر گذاشتن آزمایش‌های پزشكی انتخاب شدند. این بیست نفر اولین گروه فضانوردان روسیه را تشكیل دادند. پس از تشكیل گروه، نیاز به مركزی دائمی برای آموزش آنان جهت آمادگی برای انجام فعالیت‌های خاص فضانوردی كه در آن زمان هنوز كاملا مشخص هم نبود احساس شد. این مركز دائمی آموزش هوانوردی می‌بایست به اندازه كافی به مراكز كلیدی صنایع فضایی شوروی در اطراف مسكو نزدیك، و در عین حال از زندگی روزمره شهرنشینی به اندازه كافی دور می‌بود. با این شرایط، منطقه‌ای در شمال مسكو انتخاب شد. رای رسمی تاسیس مركز آموزش خلبانی در 11 ژانویه 1960 امضا شد. فضانوردان آینده و اعضای خانواده‌های آنها در اوایل ژوئن 1960 به این مركز منتقل شدند.

این مركز در ابتدای تاسیس شامل دو بخش، یكی برای آموزش و دیگری مخصوص پرسنل نظامی و غیرنظامی و نیز اسكان فضانوردان و خانواده آنها بود. این مركز كم‌كم توسعه پیدا كرد و به تجهیزات و ابزار مورد نیاز برای آموزش خلبانان برای فضانورد شدن مجهز شد.
مدل آموزشی برای ایستگاه فضایی میر در مركز آموزشی فضانوردی گاگارین در شهرك ستارگان

در خلال جنگ سرد، شهرك ستارگان نمایش قدرت و تبلیغ خوبی برای شوروی بود. با از هم‌پاشیدگی اتحاد جماهیر شوروی، شهرك ستارگان برای بهبود و توسعه زیرساختارها با مشكلات مالی و نیز چالش‌های جدیدی برای انطباق با وضعیت جدید اقتصادی این كشور (اقتصاد بازار آزاد) مواجه شد. ولی در مدت زمانی نه چندان دراز، فضانوردان امریكایی و دست‌اندركاران برنامه‌های فضایی ایالات متحده به این شهرك وارد شدند و با استفاده از امكانات این شهرك به پشتیبانی از برنامه‌های پرواز شاتل به ایستگاه‌های میر و فضایی بین‌المللی پرداختند.

تسهیلات كنونی شهرك ستارگان به قرار زیر است:

  • ماك‌آپ تمام اندازه فضاپیماهای مهمی كه در شوروی سابق توسعه پیدا كرده است، از سایوز گرفته تا بوران و نیز تسهیلات مداری میر و ایستگاه فضایی بین‌المللی و سایر تسهیلات و ایستگاهها كه بر اساس زمان وجود، در سرسرای اصلی مركز به صورت هم زمان قرار گرفته، یا جایگزین هم شده‌اند.
  • استخر آبی برای ایجاد یا شبیه‌سازی حالت بی‌وزنی در این مركز وجود داشت كه برای آموزش ماموریت‌های خارج از فضاپیما (راه‌پیمایی فضایی) مورد استفاده قرار می‌گرفت. این استخر در سال 1980 با آزمایشگاه آبی بزرگتری كه قادر به جا دادن یك مدول فضایی 20 تنی بود، جایگزین شد. این استخر 12 متر عمق، 23 متر قطر و 5.000 متر مكعب ظرفیت دارد.
  • برای شبیه‌سازی حالت بی‌وزنی، در این مركز از هواپیماهای میگ-15 یوتی‌آی، تی‌یو-104 و بعدها آی‌ال-76 ام‌دی‌كی، با حجم داخلی 400 مترمكعب استفاده شده است.
  • دو سانتریفیوژ در این مركز وجود دارد. سانتریفیوژ بزرگ تی‌اس‌اف-18 و سانتریفیوژ كوچكتر تی‌اس‌اف-7 كه هر دو برای شبیه‌سازی وجود نیروی جی در طول برخاستن راكت از زمین استفاده می‌شوند.
  • آسمان‌نمایی كه توانایی به تصویر كشیدن نزدیك به 9000 ستاره را داراست.

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
سه شنبه 17/6/1388 - 11:47 - 0 تشکر 149439

فعالیت‌های انجام‌شده در توسعه پروازهای عمومی

در اواسط دهه 60، سخن‌هایی از سفرهای فضایی مردم، در سنای ایالات متحده و بعضی محافل دیگر به‌میان رفت اما بحث‌های جدی در این خصوص درنگرفت. در سال‌های نخست دهه هشتاد میلادی كه درباره ایستگاه بین‌المللی فضایی مطالعه و تحقیق صورت می‌پذیرفت، در رابطه با استفاده‌های متفاوت از این ایستگاه، توسعه سفرهای فضایی برای عموم مردم و سفرهای فضایی خصوصی یا تجاری نیز پیشنهاد شد.

در همان زمان، ناسا تصمیم گرفت كه مردم عادی برای یك بار هم كه شده شانس خود را در پرواز با شاتل فضایی امتحان كنند. در 23 دسامبر سال 1983 بیانیه‌ای از سوی ناسا در دفتر ثبت دولت فدرال این كشور به چاپ رسید كه در آن آمده بود كه ناسا قصد انتخاب شخصی را به عنوان مسافر با شرایط مناسب و سلامتی كافی جهت مسافرت با شاتل فضایی دارد. این برنامه، برنامه شركت در پرواز فضایی نام داشت و با برنامه‌های معلم در فضا و خبرنگار در فضا آغاز شده بود. 11000 نفر برای این سفر تقاضانامه فرستادند. در 27 اوت 1984، رونالد ریگان، رئیس جمهور وقت ایالات متحده اعلام كرد شارون كریستا مك‌آلیف كسی است كه برای این برنامه انتخاب شده است و به عنوان اولین شهروند عادی این كشور به فضا خواهد رفت.

كمی بیش از یك سال بعد، در تاریخ 24 اكتبر 1985، ناسا اعلام كرد  كه یك خبرنگار را هم در آینده به فضا خواهد فرستاد. ناسا تقاضانامه‌های زیادی از داوطلبانی دریافت كرد كه گمان می‌كردند می‌توانند از استعداد خبرنگاری خود در جهت ارتباط برقرار كردن بین سفر فضایی كه انجام خواهند داد و مردم عادی كه تا به حال چنین تجربه‌ای را نداشته‌اند، استفاده كنند. در نهایت، یك هنرمند نیز برای فرستادن به فضا پیشنهاد شد. این برنامه‌ها برای توسعه سفرهای فضایی برای عموم مردم بود، با این تفكر كه فضا باید به روی كسانی غیر از دانشمندان و كاوشگران گشوده شود.

در ژانویه 1986، شاتل فضایی چلنجر كه حامل معلم انتخاب شده، كریستا مك اولیف بود، كمی پس از برخاستن منفجر شد. این پایان برنامه شركت مردم عادی در پروازهای فضایی ایالات متحده بود. سانحه چلنجر فضانوردان و نیز ناوگان فضایی امریكا را برای دو سال و نیم خانه‌نشین كرد و البته همین موضوع باعث شد مسئله ایمنی در شاتل‌ها و فضاپیماها بیشتر مورد توجه قرار گیرد.
آخرین اعضای خدمه شاتل چلنجر

پس از پایان جنگ سرد در سال 1991، باز هم توجه به این سو جلب شد. رقابتی كه در خلال جنگ سرد بین دو قدرتِ صاحب فناوری آن دوران، ایالات متحده و شوروی سابق، وجود داشت، باعث پیشرفت‌های بزرگ در صنعت هوافضا شده بود. هم ایالات متحده و هم اتحاد جماهیر شوروی تا آن زمان قیمت زیادی بابت جنگ سرد پرداخته بودند. حجم وسیعی از اطلاعات ایجاد و زمینه‌های جدیدی در علوم و فناوری شكوفا شد. فناوری غول‌آسایی كه تا امروز هیچیك از كشورهای صاحب فناوری نتوانسته‌اند با آن رقابت كنند از همین دوران سرچشمه گرفت. بسیار غیر منطقی و نامعقول بود اگر فناوری نظامی و غیرنظامی فضایی كه تا آن زمان ایجاد شده بود به حال خود رها می‌شد و استفاده مطلوب و مقرون به صرفه‌ای از آن صورت نمی‌گرفت. این فناوری و سرمایه عظیم باید به نحوی مطلوب توسعه پیدا می‌كرد و به نحو مطلوب‌تری نیز در اختیار مردم قرار می‌گرفت، به طوری‌كه مردم در فعالیت‌های فضایی سهیم و شریك شوند.

دولت روسیه به عنوان اولین كشوری كه پرواز فضایی سرنشین‌دار انجام داد و یكی از دو كشوری كه تا آن زمان قادر به انجام این كار بودند فعالیت‌های خود را در این خصوص آغاز كرد. سازمان فضایی تازه تاسیس این كشور، آركی‌آ، كه پس از فروپاشی شوروی سابق و انحلال برنامه‌های فضایی این كشور شكل گرفته بود، برای دوام و ادامه برنامه‌های فضایی خود به شدت با كمبود بودجه مواجه بود. این امر تلاش‌ها و برنامه‌های بزرگ روسیه از جمله ماموریت‌های ماه و یا مشاركت در ساخت ایستگاه بین‌المللی فضایی را با مشكلات زیادی مواجه كرده بود. آركی‌آ فناوری و پایگاه‌های پرتاب به جا مانده از برنامه‌های فضایی شوروی را برای ادامه فعالیت‌های خود به كار گرفت. این سازمان كنترل برنامه‌های فضایی غیرنظامی روسیه را به دست گرفت و آنها را متمركز كرد، كه پروازهای فضایی غیرنظامی سرنشین‌دار و بی‌سرنشین از آن جمله‌اند.

مشكلاتی كه در دهه نود به دولت روسیه هجوم آورده بود، سازمان فضایی این كشور را بر آن داشت تا به دنبال راه‌های دیگری برای سرپا نگه داشتن و ادامه برنامه‌های فضایی این كشور باشد. این امر موجب شد این سازمان نقش رهبر را در پرتاب ماهواره‌های تجاری و نیز گردشگری فضایی به عهده گیرد.

در آخرین سال‌های قرن پیش، سازمان فضایی روسیه اولین اعلان عمومی برای انجام پرواز فضایی تجاری یا خصوصی را صادر كرد.

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
سه شنبه 17/6/1388 - 11:50 - 0 تشکر 149441

پروازهای فضایی سرنشین‌دار تجاری

پروازهای فضایی به دو دسته دولتی و تجاری تقسیم می‌شوند. دسته اول را دولت‌ها برای مقاصد گوناگون از مخابرات گرفته تا سنجش از دور و یا تحقیقات علمی خود انجام می‌دهند. چنانچه این پرتاب را بخش خصوصی به انجام رساند و یا دولتی برای شخصی حقیقی و یا دولتی دیگر در ازای دریافت وجه به انجام رساند، پرتاب، تجاری محسوب می‌شود.

پرتاب تجاری خود به دو دسته بی‌سرنشین و سرنشین‌دار تقسیم می‌شود. هم‌اكنون، در بخش بی‌سرنشین، بسیاری از پرتاب‌ها را شركت‌های خصوصی برای سازمان‌های دولتی به انجام می‌رسانند. بخش تجاری برنامه‌های فضایی ایالات متحده، در سال 1984، با تصویب سند پرتاب‌های تجاری فضایی، راه‌اندازی شد. در این سند آمده است، شهروندان ایالات متحده، پیش از انجام یا هدایت پرتاب موشك خود، نیاز به به دست آوردن گواهی‌نامه دارند. تنها استثنا در مورد پرتاب‌هایی است كه توسط/برای دولت انجام می‌شود (مانند ناسا یا نیروی هوایی ایالات متحده).

چنانچه پرتاب تجاری حامل انسان باشد، پرواز فضایی سرنشین‌دار تجاری محسوب می‌شود. در این نوع، بخش دولتی یا خصوصی در ازای دریافت وجه، فضانوردان دولتی یا شخصی را به فضا می‌فرستند. به عنوان مثال دولت روسیه فضانوردان ایالات متحده را با دریافت 21 میلیون دلار با استفاده از فضاپیماها و بهره‌گیری از تسهیلات پرتاب خود به ایستگاه بین‌المللی فضایی می‌برد. این مبلغ برای مسیر رفت و برگشت دو برابر (42 میلیون دلار) می‌شود.

هم‌اكنون علاقه‌مندی رو به‌رشدی برای فضاپیما و پروازهایی كه شركت‌های تجاری و یا حتی افراد حقیقی (شخصی) هزینه آن را تقبل می‌كنند، وجود دارد.

گردشگری فضایی

گردشگری فضایی، پرواز فضایی شخصی و برای اهداف خصوصی یا شخصی است. گردشگری فضایی را می‌توان عرصه جدیدی در صنعت گردشگری دانست.

در این بخش، پروازهای زیرمداری سرنشین‌دار تا چند سال آینده میسر خواهد بود. هم‌اكنون چند شركت خصوصی در دنیا در حال تولید فضاپیمای مناسب انجام این پروازها و راه‌اندازی سفرهای زیرمداری هستند. قیمت بلیت چنین سفری در ابتدا بالا خواهد بود ولی به مرور، با توجه به رقابتی كه در بازار آن پیش‌بینی می‌شود، افت خواهد كرد.

پروازهای مداری سرنشین‌دار در ابعاد گسترده در مراحل بعدی میسر خواهد شد و پیش‌بینی می‌شود كه این بخش از پروازهای فضایی تجاری نیز با سرعت پیشرفت كند. هم‌اكنون سازمان فضایی روسیه دراین بخش به داوطلبان خدمات ارائه می‌كند. این سازمان در ازای دریافت وجه از شهروندان داوطلب، از هر كشوری كه باشند، سفر به فضا و اقامتی چند روزه در ایستگاه فضایی بین‌المللی را برای آنها فراهم می‌كند. با وجود قیمت بسیار بالای این پروازها (20 تا 25 میلیون دلار امریكایی) جذابیت آن به حدی است كه تمام پروازها تا سال 2009 رزرو شده است. گردشگران فضا باید پیش از پرواز، چند ماه در شهرك ستارگان روسیه آموزش‌های لازم را دریافت كنند و از نظر جسمی و روحی نیز برای پرواز صلاحیت داشته باشند.

جذابیت‌های گوناگونی را می‌توان برای گردشگری فضایی برشمرد؛ از تماشای منظره زمین و ستارگان در فضای لایتناهی گرفته تا تجربه بی‌وزنی و انجام كارهای متفاوت در این حالت. صنعت گردشگری فضایی هم‌اكنون با ساخت فرودگاه‌های فضایی در چند نقطه جهان در حال شكل‌گیری است. هم‌اكنون فرودگاه‌هایی در چند ایالت امریكا (نیو مكزیكو، فلوریدا، ویرجینیا، آلاسكا)، سوئد (اسرانگ)، ویسكانزین و نیز سنگاپور و امارات متحده عربی در حال شكل‌گیری است.

اداره هوانوردی فدرال ایالات متحده، كه در سال 2005 اولین سری از قوانین مدون در خصوص گردشگری فضایی را منتشر كرد، بر اساس آمار پیش بینی كرده است گردشگری فضایی تا پیش از سال 2021، می‌تواند بیش از 1 میلیارد دلار در سال درآمد داشته باشد. بنا بر اعلام این اداره، بیشترین سهم بازار در حال پیدایش، پروازهای زیرمداری با پتانسیل 15000 مسافر و 700 میلیون دلار درآمد در سال خواهد بود. پروازهای مداری می‌تواند تا 60 مسافر و تولید 300 میلیون دلار در سال را دربرگیرد.

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
سه شنبه 17/6/1388 - 11:58 - 0 تشکر 149448

نخستین گردشگران فضایی جهان

در دهه 80 میلادی، چهل درصد از بزرگسالان، یعنی چیزی در حدود 80 میلیون نفر از مردم ایالات متحده، آرزو داشتند به فضا سفر كنند. تحقیقات نشان داده است كه در ژاپن و ایالات متحده در سال‌های اخیر ده‌ها میلیون تن از مردم در هر كشور علاقه داشته‌اند به فضا بروند و حاضر بوده‌اند در این راه پول خرج كنند. در تحقیقی كه در همین خصوص، در سال 1381 در تهران انجام شد، بیش از 80 درصد از تهرانی‌ها به این موضوع اظهار علاقه‌مندی كردند. بزرگترین مانعی كه اغلب مردم به آن اشاره می‌كنند هزینه سفر است.

از ابتدای عصر فضا، كه از 4 اكتبر 1957 با پرتاب اولین ماهواره ساخت بشر آغاز شد، تاكنون بیش از 450 نفر به فضا رفته‌اند اما از بین آنها تنها چند نفری افراد عادی بوده‌اند و بقیه را فضانوردان و دانشمندان تشكیل می‌داده‌اند.

اولین مسافر فضایی غیر دولتی، بایرون لینبرگ، از پژوهشگران دانشگاه ام‌آی‌تی بود كه در سال 1983 پروازی با شاتل به فضا داشت.

تا قبل از انهدام ایستگاه فضایی میر، دو نفر غیر از دانشمندان و فضانوردان حرفه‌ای به این ایستگاه سفر كردند. در دسامبر سال 1990، تویوهیرو آكی‌یاما، خبرنگار 48 ساله ژاپنی برای مأموریت یك هفته‌ای، با هزینه 12 میلیون دلار، به میر فرستاده شد. به این ترتیب، او اولین خبرنگار در جهان شد كه به فضا رفته است. پس از او هلن شارمن 27 ساله در سال 1991 به میر پرواز كرد. او كه نه یك فضانورد كه شیمی‌دانی انگلیسی بود پس از برنده شدن در مسابقه‌ای كه بانك نارودنی مسكو در لندن، ترتیب داده بود و با فایق آمدن بر 13000 رقیب به فضا رفت. هزینه 10 میلیون دلاری سفر 8 روزه شارمن را بیمه‌گر پروژه و بقیه را بانك نارودنی پرداخت كرد

اما غیر از این افراد خوش‌شانس كه بدون پرداخت وجه شخصی و بدون اینكه فضانورد، محقق، دانشمند و یا فرد سیاسی باشند، شانس رفتن به فضا برایشان فراهم شد، تاكنون پنج نفر از بین شهروندان عادی جهان به فضا سفر كرده‌اند. این پنج نفر كه هزینه سفرشان را خود پرداخته‌ و با میل و رضای شخصی به این اقدام دست زدند، نخستین گردشگران فضایی جهان و گشاینده‌گان دروازه‌های این عرصه جدید محسوب می‌شوند.

دنیس تیتو اولین فرد از این كره خاكی است كه با هزینه شخصی به عنوان گردشگر به فضا سفر كرد. وی كه تاجر لوس‌انجلسی ایتالیایی‌الاصل است، پس از اینكه آمادگی رفتن به فضا را در خود و شرایط سازمان فضایی روسیه را در حمل مسافر به فضا مناسب دید، اقدام كرد. ناسا شرایط پرواز مسافر شخصی با شاتل فضایی را نداشت، ولی دولت روسیه حاضر بود در ازای اخذ وجه این كار را انجام دهد. در زمانی كه وی برای رفتن به فضا اقدام كرد ایستگاه فضایی میر پابرجا بود و وی شخصاً دوست داشت به میر پرواز كند، در ابتدای امر هم برنامه او برای رفتن به میر تنظیم شده بود ولی با انهدام میر وخارج شدن از رده ایستگاه‌های فضایی این برنامه منتفی و قرار شد كه تیتو به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرواز كند. پس از طی مراحل مختلف و ملاحظات لازم، در ژانویه سال 2001 دنیس تیتو، قرارداد سفر فضایی خود را امضا كرد.


تیتو پیش از پرواز به فضا به شهرك ستارگان رفت و در آنجا مجموعاً در حدود 800 ساعت آموزش دید. آموزش‌های وی درباره برنامه‌های حیاتی از جمله خدمات اورژانس، ، تمریناتی در وضعیت شبیه‌سازی حالت بی‌وزنی و جاذبه صفر، آشنایی با سیستمهای مهندسی و نیز تمریناتی در زمینه خانه‌داری جهت انجام امور شخصی در ایستگاه فضایی بود. ماهیت پرواز تیتو با سایر پروازهایی كه تا آن زمان انجام می‌گرفت تفاوت داشت، او نه یك فضانورد بلكه یك شهروند معمولی محسوب و بنابراین آموزش‌های وی متناسب با نوع و ماهیت سفرش انجام می‌شد. آموزش‌های دامنه‌دار او، وی را برای انجام بسیاری از كارهای متنوع آماده كرده بود.

در 28 آوریل 2001، 40 سال پس از اولین پرواز فضایی بشر، این تاجر لوس‌آنجلسی در سن 59 سالگی، با فضاپیمای روسی سایوز از پایگاه بایكونور قزاقستان به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرواز كرد و  به مدت هشت روز در فضا به سر برد. تیتو می‌گوید این بهترین تجربه‌ای بوده است كه تا به حال در زندگی‌اش داشته است.

دومین فردی كه برای گردش به فضا رفت، مارك شاتل‌ورث است. وی كه تاجر میلیونری اهل آفریقای جنوبی است اولین فرد از قاره سیاه است كه به فضا سفر كرد. مارك، در كپسول سایوز در 25 آوریل سال 2002، از پایگاه بایكونور در قزاقستان به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرواز كرد. فضاپیمای حامل شاتل‌ورث 28 ساله، پس از دو روز به ایستگاه فضایی رسید و وی یك هفته در این ایستگاه به سر برد. سفر ده روزه شاتل‌وورث، 20 میلیون دلار برایش آب خورد.

سومین فضاگرد دنیا، گرگوری السن 60 ساله، دانشمند و تاجر امریكایی‌ست. وی در 30 سپتامبر 2005، با فضاپیمای سایوز به طرف ایستگاه فضایی بین‌المللی پرواز كرد. اولسن نیز كه مانند دو گردشگر قبلی، 20 میلیون دلار برای این سفر خارق‌العاده پرداخت كرده بود، پس از اقامتی ده روزه در ایستگاه فضایی بین‌المللی، به زمین بازگشت. به گفته خود او، این سفر نه تنها ارزش این قیمت را داشته بلكه هم‌اكنون او بیشتر مایل است كه چنین تجربه‌ای را دوباره تكرار كند.

وی خاطره‌انگیزترین موضوع در سفر چند روزه‌اش را، شناوری در اطراف ایستگاه فضایی و تماشای منظره زمین عنوان كرد. به عقیده او لحظه كنده شدن از زمین نیز، زمانی كه راكت از زمین جدا می‌شود، لحظه بسیار هیجان انگیزی بوده است. در طول اقامت در ایستگاه فضایی اولسن تجارب سفرش را با دانش‌آموزان از طریق برنامه رادیویی در میان می‌گذاشت. اولسن در 10‌ اكتبر به زمین بازگشت.

اولسن نیز مانند دو گردشگر قبلی پیش از پرواز به ایستگاه فضایی برای آمادگی برای پرواز فضایی در شهرك ستارگان آموزش‌های لازم را دریافت كرد.

چهارمین گردشگر فضا و اولین زن فضاگرد، انوشه انصاری، است. وی در 18 سپتامبر 2006، مصادف با 27 شهریور 1385، با فضاپیمای سایوز از پایگاه بایكونور قزاقستان، سفر خود را به ایستگاه بین‌المللی فضایی آغاز كرد. فضاپیمای حامل وی دو روز بعد با موفقیت با ایستگاه فضایی بین‌المللی پهلوگیری كرد. انوشه انصاری، كه كارآفرینی موفق مقیم ایالات متحده است، تجارب موفقی را در زمینه توسعه صنعت مخابرات و ارتباطات پشت سر گذاشته است. وی برای این سفر، 20 میلیون دلار به سازمان فضایی روسیه پرداخت كرد.

خانواده انصاری به دلیل مشاركت در چندین برنامه فضایی، از جمله حمایت مالی از مسابقه جایزه اكس (جایزه‌ای ده میلیون دلاری كه به سازنده اولین فضاپیمای خصوصی جهان تعلق گرفت)، مشاركت در ساخت و تجهیز فرودگاه فضایی در كشور امارات به منظور راه‌اندازی نخستین پروازهای تفریحی زیرمداری در جهان و اختصاص جایزه‌ای برای ساخت اولین فضاپیمای خصوصی كه قابلیت بردن انسان به ماه را داشته باشد، شهرت و اعتبار خاصی را در عالم صنعت فضایی جهان به دست آورده است.
انوشه نیز مانند فضاگردهای قبلی، پیش از پرواز، چند ماه در شهرك ستارگان به سر برد و برای پرواز فضایی آموزش‌های لازم را دریافت كرد. انوشه انصاری پس از انجام آزمایش‌هایی نظیر تاثیر تشعشعات كیهانی بر بدن انسان و تحقیق در خصوص تحلیل عضلانی فضانوردان در محیط فضا، پس از سپری كردن یك هفته در این ایستگاه به زمین بازگشت.


انوشه انصاری، اولین زن گردشگر فضایی جهان

چارلز سیمونی، میلیاردر مجاری‌الاصل امریكایی ، با سفر دو هفته‌ای خود به فضا، پنجمین گردشگر فضا شد. چارلز سیمونی 7 آوریل 2007، به همراه دو فضانورد روسی با كپسول فضایی سایوز تی‌ام‌آ-10 از پایگاه بایكونور قزاقزستان به سمت ایستگاه بین‌المللی فضایی پرواز كرد. به این ترتیب نام خود را در فهرست نخستین گردشگران فضا ثبت نمود. سیمونی 58 ساله، 14 روز در فضا به سر برد و این مدت را صرف انجام آزمایش‌های علمی، مشاهده زمین و انجام نشست‌های رادیویی و تلویزیونی برای به اشتراك گذاشتن تجربیاتش با مردم و دانش‌آموزان كرد. آزمایشات پزشكی برای سازمان فضایی اروپا و آزمایش دوربین‌هایی با قدرت آشكارسازی بالا برای سازمان كاوش‌های هوافضای ژاپن از دیگر فعالیت‌های وی بود. سفر به فضا، 25 میلیون دلار امریكایی برای وی هزینه در برداشت.

برنامه سفر فضایی هر پنج فضاگرد را شركت گردشگری ماجراجویی‌های فضایی (اسپیس ادونچرز) واقع در آرلینگتون ایالت ویرجینیای ایالات متحده، با سازمان فضایی روسیه ترتیب داده است.

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
سه شنبه 17/6/1388 - 12:2 - 0 تشکر 149449

شرایط فیزیكی و بدنی در فضا

سفر به فضا هیچ خطری برای سلامتی انسان ندارد. البته همواره الزامات پزشكی باید درنظر گرفته شود و تجهیزات دارویی و پزشكی در زمره اولین ضروریات محسوب می‌شود. در این زمینه حداقل همان میزان سختگیری و ملاحظه‌ای كه در اردوهای قطب شمال و یا كوهنوردی‌های طولانی‌مدت به كار می‌رود، لازم است. اما سفر فضایی در حالت كلی روی سلامت انسان تأثیر منفی نمی‌گذارد. گواه این مطلب، سلامت كامل فضانوردان قدیم و جدید، مانند وضعیت خوب جسمانی سناتور گلن است كه در سن 76 سالگی پرواز موفقی با شاتل فضایی انجام داد. وی كه در سلامت كامل به سر می‌برد، هنوز هم دائماً با هواپیما پرواز می‌كند.

تنها موردی كه در سفر فضایی ممكن است وجود داشته باشد حالت‌های (تهوع و سرگیجه) ناشی از حركت است كه به آن در اصطلاح فضازدگی می‌گویند و حالتی شبیه به دریازدگی است كه با داروهای معمول این بیماری می‌تواند برطرف شود.

قوانین مدون شده پروازهای تجاری سرنشین‌دار

اداره هوانوردی فدرال (اف‌ای‌ای) امریكا، در دسامبر 2005، بیش از 120 صفحه قانون درباره پروازهای فضایی منتشر كرد. این قوانین كه در حقیقت آینده گردشگری فضایی را قانون‌گذاری می‌كند، همه چیز، از استانداردهای پزشكی گرفته تا آموزش‌های پیش از پرواز را در بر می‌گیرد. پیش از سفر به فضا، كه به نوعی خارج از دنیای عادی ما است، شركت‌های گردشگری باید شركت‌كنندگان در پروازهای فضایی یا همان مسافران فضایی را از خطرات سفر آگاه كنند. مسافران هم باید پیش از سوار شدن به فضاپیما، رضایت‌نامه كتبی بدهند.

در این قوانین پیشنهاد می‌شود از مسافران فضایی آزمایشات فیزیكی به عمل آید، اما این امر ضروری نیست. مگر اینكه بنا بر نظر اف‌ای‌ای نیاز واضحی در این زمینه احساس شود. همچنین مسافران باید بدانند در موارد ضروری مانند از بین رفتن فشار داخل كابین، یا مشاهده دود یا آتش چه كاری انجام دهند، علاوه بر این در مورد نحوه خارج شدن درست از وسیله نقلیه آموزش‌های لازم را دریافت كنند. ضمناً خلبانان وسایل نقلیه فضایی باید گواهینامه خلبانی از اف‌ای‌ای داشته باشند و نیز نشان دهند كه نحوه كاركردن با وسیله نقلیه را به درستی می‌دانند. هر یك از اعضای خدمه باید گواهینامه پزشكی مبتنی بر یك سال پرواز داشته باشند و همچنین مطابق همین قوانین، وضعیت فیزیكی و ذهنی اعضای خدمه "باید برای ایفای نقش‌های وابسته به ایمنی كافی باشد". طرح مذكور شامل خود مشخصات وسایل نقلیه نمی‌شود اما خدمه باید آگاهی پیدا كنند كه وسیله نقلیه به مردم آسیبی نمی‌رساند.

قوانین دیگری كه پیش از تدوین این قوانین وجود داشت، بخشی از فعالیت‌های فضایی بخش خصوصی مانند پرتاب‌های تجاری ماهواره‌ها را شامل می‌شده است اما تا به امروز قانونی كه شامل حال پروازهای فضایی خصوصی مردم شود، وجود نداشته است. طرح 123 صفحه‌ای اداره هوانوری فدرال، اولین قوانین مدون دولتی در این خصوص است.
منبع:دانشنامه فضایی ایران

کسي که هيچ کار نمي کند،هيچ اشتباهي نمي کند. کسي که هيچ اشتباهي نمي کند،هيچ چيز ياد نمي گيرد. لوکا پاچيولي
برو به انجمن
انجمن فعال در هفته گذشته
مدیر فعال در هفته گذشته
آخرین مطالب
  • آلبوم تصاویر بازدید از کلیسای جلفای...
    آلبوم تصاویر بازدید اعضای انجمن نصف جهان از کلیسای جلفای اصفهان.
  • بازدید از زیباترین کلیسای جلفای اصفهان
    جمعی از کاربران انجمن نصف جهان، در روز 27 مردادماه با همکاری دفتر تبیان اصفهان، بازدیدی را از کلیسای وانک، به عمل آورده‌اند. این کلیسا، یکی از کلیساهای تاریخی اصفهان به شمار می‌رود.
  • اعضای انجمن در خانه شهید بهشتی
    خانه پدری آیت الله دکتر بهشتی در اصفهان، امروزه به نام موزه و خانه فرهنگ شهید نام‌گذاری شده است. اعضای انجمن نصف جهان، در بازدید دیگر خود، قدم به خانه شهید بهشتی گذاشته‌اند.
  • اطلاعیه برندگان جشنواره انجمن‌ها
    پس از دو ماه رقابت فشرده بین کاربران فعال انجمن‌ها، جشنواره تابستان 92 با برگزاری 5 مسابقه متنوع در تاریخ 15 مهرماه به پایان رسید و هم‌اینک، زمان اعلام برندگان نهایی این مسابقات فرارسیده است.
  • نصف جهانی‌ها در مقبره علامه مجلسی
    اعضای انجمن نصف جهان، در یك گردهمایی دیگر، از آرامگاه علامه مجلسی و میدان احیا شده‌ی امام علی (ع) اصفهان، بازدیدی را به عمل آوردند.
  • وبگردی